ตอนที่3 หึงหวง
1351 Words
อคินวิศวะร้ายขย้ำรัก
เมื่อถึงเวลาอาหารมื้อเย็น ทุกคนในบ้านต่างร่วมทานมื้อเย็นกันพร้อมหน้าพร้อมตากันตามปกติ ทว่าวันนี้กลับมีแขกของคนเป็นพ่อแม่เพิ่มมาหนึ่งคน
...เนื่องจากวันนี้อิงอรกับ วีรยุทธ สามีของเธอออกไปทำธุระข้างนอกจึงทำให้เจอกับ ภูริต โดยบังเอิญ ซึ่งภูริตก็คือลูกชายของเพื่อนอิงอรที่รู้จักและสนิทสนมกันดีอยู่แล้ว อิงอรกับวีรยุทธจึงเชิญชวนภูริตมาทานมื้อเย็นที่บ้าน
"คนนี้ใช่น้องสมายด์ลูกสาวบุญธรรมของอาอรกับอาวีที่เคยเล่าให้ฟังใช่ไหมครับ" ภูริตถามอิงอรที่นั่งข้างๆเขา พลางชำเลืองมองเด็กสาวผมหน้าม้าหน้าตาน่ารักดูจิ้มลิ้มที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเขาถัดจากอคินกับเอแคลร์ที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว
"ใช่จ่ะ อาบอกไปครั้งเดียวเอง จำได้ด้วยเหรอว่าน้องชื่ออะไร" อิงอรตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ ภูริตจึงยิ้มรับก่อนจะหันไปแนะนำตัวเองกับสมายด์
"สวัสดีครับน้องสมายด์ พี่ภูริตนะครับ เรียกพี่ภูก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" ขณะที่พูด ภูริตก็มองสมายด์ตาเป็นประกาย สายตาบ่งบอกชัดเจนว่าเขาสนใจในตัวสมายด์อย่างไม่คิดปิดบัง
"สวัดดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะคะ" สมายด์ยกมือไหว้และยิ้มให้ภูริตตามมารยาท
"แหม~ พี่ภู สนใจแต่น้องสาวคนใหม่ แล้วน้องสาวคนนี้ที่นั่งหัวโด่อยู่นี่ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยเหรอคะ" เอแคลร์พูดแซวภูริตด้วยใบหน้ายิ้มๆตามประสาเธอ
"ก็พี่รู้จักเราอยู่แล้วจะให้คุยอะไรล่ะครับ" ภูริตพูดกับเอแคลร์ด้วยใบหน้ายิ้มๆเช่นเดียวกัน แต่เบนสายตาไปมองสมายด์ตลอด
ด้านอคินที่นั่งมองอยู่ตลอดเวลารู้สึกเดือดดาลขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นภูริตแสดงท่าทีสนใจสมายด์ออกนอกหน้าจนน่าหมั่นไส้ แถมสมายด์ก็ยังยิ้มให้ภูริตอีก ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเข้าไปใหญ่ จะว่าหึงก็ใช่ จะว่าหวงก็ได้ ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารเพราะไม่อยากอยู่มองภาพบาดตาบาดใจ เกิดควบคุมอารมณ์ไม่อยู่คงได้เสิร์ฟบาทาให้คนแถวนี้เป็นแน่
"จะไปไหนตาคิน" ทว่าคนเป็นพ่อก็เอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน
"นั่นสิ ไม่กินข้าวเหรอ" คนเป็นแม่ถามต่อทันที
"ไม่ครับ กินไม่ลง" อคินเอ่ยตอบแค่นั้นน้ำเสียงแข็งก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหารทันที
...หลังจากนั้นอาหารมื้อเย็นจึงดำเนินต่อไปโดยไร้อคินร่วมโต๊ะ
เวลาต่อมา
22:45 น.
"แม่งหิวว่ะ" อคินนั่งบ่นพึมพำอยู่บนเตียงนอนหรูขนาดคิงไซส์ เมื่อตกดึกก็เริ่มหิวเพราะยังไม่ได้ทานมื้อเย็น ทว่าอยู่ๆเมื่อนึกอะไรในหัวขึ้นมาได้ มุมปากหนาจึงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป พาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของสมายด์ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูห้องสองสามครั้ง
ก๊อกๆๆ!
...รออยู่พักใหญ่เจ้าของห้องก็ยังไม่เปิดประตูให้ อคินจึงเคาะประตูห้องอีกสองสามครั้ง
ก๊อกๆๆ!
...คราวนี้รอไม่นานเจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมา
แกรก!
"พี่คิน มีอะไรคะ" สมายด์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียเมื่อเปิดประตูออกมาแล้วเห็นว่าคนที่มารบกวนเวลานอนของเธอเป็นใคร ดวงตากลมโตตอนนี้ปรือปอยเพราะเพิ่งตื่นจากเสียงเคาะประตูเมื่อครู่ พลางเกาหัวตัวเองหงึกๆ
ด้านอคินที่มองอยู่อดยิ้มเอ็นดูไม่ได้กับสภาพของเด็กสาวตรงหน้าที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งตื่น นึกแล้วก็สงสารเธอที่โดนเขาปลุกในเวลานอน แต่กระนั้นจะให้ทำไงได้ก็เขาหิว
"พี่หิวครับ ทำอะไรให้กินหน่อยสิ"
"แม่บ้านก็มีทำไมพี่ไม่ไปปลุกใช้เอาล่ะคะ มายด์ง่วง พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนอีก" สมายด์พูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เริ่มออกอาการงอแง
"ใช้นิดใช้หน่อยไม่ได้หรือไง อีกอย่างพรุ่งนี้พี่เองก็มีเรียนเหมือนกัน" อคินอดที่จะพูดประชดประชันไม่ได้ ทำเอาเด็กสาวสีหน้าสลด ก่อนเสียงหวานจะพูดออกมา
"แต่มายด์ทำกับข้าวไม่เป็นนะคะ ทำเป็นแค่ไข่เจียวไข่ตุ๋นอะไรง่ายๆพวกนี้"
"ไข่เจียวก็ได้ครับ แค่หนูมายด์ทำให้พี่พี่กินได้หมด งั้นรีบลงไปในครัวกันเถอะครับพี่หิวแล้ว" พูดจบอคินก็จับมือบางพาเด็กสาวกึ่งลากกึ่งเดินลงไปในครัวข้างล่างทันที
เมื่อเข้ามาในครัวอคินก็ไปนั่งรอที่โต๊ะหรือเคาน์เตอร์กลางห้องครัว ส่วนสมายด์ก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบไข่ไก่ออกมาสามฟองนำมาทำไข่เจียวให้ลูกชายเจ้าของบ้านกินอย่างเสียไม่ได้
ด้านอคินนั่งมองทุกอิริยาบถของเด็กสาวไม่ละสายตาอย่างหลงใหล จนกระทั่งเธอทอดไข่เจียวเสร็จ แล้วนำมาเสิร์ฟให้เขาพร้อมกับข้าวเปล่าหนึ่งจาน
ด้านสมายด์เมื่อเสร็จหน้าที่เธอแล้ว ก็ตั้งท่าจะหันหลังเดินกลับขึ้นห้อง ทว่า...
หมับ!
"เดี๋ยวครับ นั่งเป็นเพื่อนพี่ก่อน" อคินคว้าแขนเรียวเล็กพร้อมกับเอ่ยรั้งเอาไว้
"แต่มายด์ง่วง มายด์อยากขึ้นไปนอนต่อแล้ว"
"นั่งเป็นเพื่อนพี่แป๊ปเดียวนะ พี่กินไม่นานหรอกครับ" อคินพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน ไม่ต่างจากแววตาอ้อนวอน
"เฮ้อ~ พี่คินนี่กวนเหมือนเด็กเลย มายด์นั่งเป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ" สมายด์ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก อดไม่ได้ที่จะบ่นเขา ทว่าสุดท้ายก็ยอมนั่งเป็นเพื่อนเขาอย่างเสียไม่ได้เพราะไม่อยากให้มากความไปกว่านี้
ด้านอคินได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม ต่อให้เด็กสาวจะว่าเขาเหมือนเด็กเขาก็ไม่ถือ ขอแค่เธอนั่งเป็นเพื่อนเขาก็พอแล้ว จากนั้นเขาก็หันไปตักไข่เจียวกินกับข้าวสวยร้อนๆป้อนเข้าปากคำแรก เสียงหวานก็เอ่ยถามขึ้นทันที
"อร่อยไหมคะ" เธอถามพลางจ้องมองเขาตาแป๋วอย่างรอลุ้นคำตอบ
"อยากรู้ก็ลองชิมฝีมือตัวเองดูสิครับ" ไม่พูดเปล่าแต่ตักไข่เจียวมาป้อนจ่อปากเด็กสาว
"ทำไมคะ มันไม่อร่อยเหรอ" สมายด์ยังคงถามต่อพลางหลุบตามองช้อนที่เขาป้อนไข่เจียวจ่อปากเธออยู่
"ลองชิมดูครับ" อคินเลือกที่จะไม่ตอบ แต่พยายามคาดคั้นให้เด็กสาวกิน
"งั้นเดี๋ยวมายด์ไปเอาช้อนใหม่มาชิมดีกว่าค่ะ"
"ทำไม รังเกียจพี่เหรอ" อคินเลิกคิ้วถามเชิงประชด
"เปล่าค่ะ"
"งั้นก็อ้าปากครับ"
เมื่อโดนคาดคั้น สมายด์จึงยอมอ้าปากกินไข่เจียวที่คนตัวโตป้อนให้ พอรับรู้รสชาติของไข่เจียวที่กำลังเคี้ยวอยู่ในปาก เสียงหวานจึงเอ่ยพูดออกไป
"ก็อร่อยหนิคะ"
"ก็ใช่ไงครับ"
"อร่อยแล้วพี่คินให้มายด์ชิมทำไม"
"ก็แค่อยากให้ชิมเฉยๆ" พูดจบอคินก็หันไปกินข้าวต่อ ตักข้าวป้อนเข้าปากนั่งกินไปอย่างชิลๆ
ด้านสมายด์ถึงกับงุนงงไม่เข้าใจกับการกระทำของคนตัวโต แต่กระนั้นเธอก็เลือกที่จะไม่สนใจไม่พูดอะไรต่อ นั่งรอเขากินข้าวไปเงียบๆ กระทั่งเขากินข้าวเสร็จ เธอก็รีบแยกตัวขึ้นห้องของตัวเองไปนอนต่อทันที
- Writer
