ตอนที่5. จองจำเอาไว้ก่อน1.
1010 Words
“ปล่อยนะนายอาทิตย์ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณจะทำบ้าอะไร ฉันบอกให้ปล่อยยังไงล่ะ” ตะวันบอกกับอาทิตย์ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่ เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังพยายามที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวไม่ข้องเเวะอะไรกับเขานั่นเอง
“อือได้ ปล่อยก็ปล่อย ”
อาทิตย์พูดจบก็ปล่อยมือจากใบหน้าของปานตะวัน แต่สองมือกลับเปลี่ยนเป้าหมายใหม่นั่นก็คือตอนนี้เขาอุ้มเธอลงจากเตียงและตรงมานั่งตรงโซฟาโดยที่ปานตะวันยังคงอยู่ในอ้อมกอดเขาและนั่งตักแกร่งของเขาในตอนนี้
“ทะ ทำอะไร นายจะทำอะไรกันเนี่ยบ้าไปแล้ว ออกไปนะไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย” ตะวันบอกกับอาทิตย์ด้วยความตกใจเป็นอย่างมากในสิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้
“ร้องสิ ผัวเมียมีอะไรกันใครเขาจะช่วย” อาทิตย์ยักคิ้วให้พร้อมกับกระตุกเชือกรัดเอวกางเกงผู้ป่วยของปานตะวันออก
“อยู่โรงพยาบาลมันง่ายสะดวกแบบนี้เองสินะ”
ไม่พูดเปล่าเขาส่งนิ้วร้ายเข้าไปกอบกุมจุดสงวนของเธอ พร้อมกับนิ้วกลางที่แหวกกลางร่องและยัดพรวดเข้าไปในทันที
“อือ อาทิตย์พี่อาทิตย์อย่านะ” ปานตะวันร้องออกมาแทบไม่เป็นเสียง เพราะสิ่งที่เขาทำนั้นมันทำให้เธอปั่นป่วนเป็นอย่างมาก
“หึ ถ้าไม่เสียวไม่เรียกสินะพี่อาทิตย์อ่ะ”
ไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้นอาทิตย์ประกบปากจูบตะวันอีกครั้งทั้งที่เธอพยายามจะหลบและหันหน้าหนีแต่ทว่าก็ไม่เป็นผลเพราะเขากลับกระตุกนิ้วร้ายอย่างแรงทำเอาสติของตะวันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาเลื่อนท่อนเอ็นของเขามาจ่อปากทางรักของเธอเสียแล้ว
เป็นภาพที่ไม่ค่อยจะน่าดูสักเท่าไหร่เพราะกลายเป็นว่าตะวันเองที่นั่งขย่มตอของเขาอยู่อย่างนั้น สองมือประคองสะโพกของหญิงสาวก่อนจะขยับขึ้นลงเพื่อให้สรีระร่างกายของเธอเป็นไปตามที่เขาควบคุม อีกทั้งยังคงประกบปากจูบเธอเอาไว้อย่างนั้นเพื่อไม่ให้เธอพูดมากหรือบ่นอะไร มีเพียงเสียงเล็ดรอดออกมาเล็กน้อยเท่านั้นที่ตะวันครวญครางมันออกมา
จากท่าที่นั่งอยู่บนโซฟาในตอนนี้กลายเป็นว่าอาทิตย์อุ้มตะวันในท่าลิงอุ้มแตงและพาเธอไปอยู่บริเวณเตียงนอนของผู้ป่วยก่อนจะเอาเธอนอนลงและลากมาที่ขอบเตียงโดยตัวเขายืนอยู่ข้างเตียง
เอวสอบขยับสะโพกอย่างแรง เป็นจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะปล่อยให้น้ำรักโพยพุ่งออกมาในที่สุด
“ซี๊ดดด เอามันส์ดีเหมือนกันนะที่โรงพยาบาล สงสัยต่อไปต้องเปลี่ยนสถานพี่บ่อย ๆ”
“ทำแบบนี้ทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้ในเมื่อไม่รัก ไม่ชอบและมีคนรักอยู่แล้วแล้วทำแบบนี้กับตะวันไปทำไม”
ตะวันเอ่ยถามด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ใช่ว่าจะเป็นความผิดของเขาเพียงคนเดียวเธอเองก็ผิดที่ไม่คิดขัดขืนเขา
“ช้าเร็วก็ต้องทำอยู่ดี ผัวเมียกันไม่เอากันจะให้ไปเอากับใคร” อาทิตย์ตอบทั้งที่ก้มหน้าก้มตาเเต่งตัว ตะวันเม้นริมฝีปากเป็นเส้นตรงก่อนจะเอ่ยคำนี้ออกมา
“งั้นถ้าคิดว่าเราเป็นผัวเมียกันต่อไป พี่ก็อย่าไปเอากับใครก็แล้วกันเพราะถ้าพี่เอากับคนอื่นได้ฉันก็จะไปเอากับคนอื่นเหมือนกัน อะไรที่พี่ทำได้ต่อไปฉันก็จะทำ”
พูดจบตะวันก็หอบเสื้อผ้าเข้าไปภายในห้องน้ำทันที อาทิตย์ยืนนิ่งเงียบก่อนจะออกไปในที่สุด
ระหว่างทางที่กลับบ้านคำพูดของตะวันยังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเขา ทำไมเขาต้องรู้สึกอะไรกับคำพูดของเธอคนนี้ด้วย
ทางด้านตะวันเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำหากแต่ชุดที่เธอใส่ไม่ใช่ชุดคนป่วย แต่หากเป็นชุดที่เธอใส่ปกตินั่นเอง ตะวันออกไปจากโรงพยาบาลทันทีโดยที่เธอไม่ได้สนใจว่าจะเช็คเอาท์ออกหรือยังหรือว่าจะมีใครตามหาต่อจากนี้อีกไหม
เมื่อเดินมาถึงหน้าโรงพยาบาลตะวันถอนหายใจออกมาก่อนจะทรุดตัวนั่งยอง ๆ และร้องไห้ออกมากับสิ่งที่เธอต้องมาเจอในตอนนี้
“มานั่งร้องไห้อะไรตรงนี้ แล้วทำไม่อยู่ในสภาพนี้ ที่จริงเธอต้องนอนอยู่ในห้องไม่ใช่เหรอ ? ”
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาทำเอาเธอเงยหน้ามอง ว่าใครกันที่มาทักทายเธอในตอนนี้ และเมื่อมองหน้าก็ได้คำตอบ
“แผ่นดิน !!”
ปานตะวันร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
“อืม เราเองมาลุกขึ้นมานั่งทำอะไรตรงนี้”
แผ่นดินยื่นมือให้ตะวันจับก่อนที่จะดึงให้หญิงสาวลุกขึ้นมาสองคนมองหน้ากัน
“เห็นแม่บอกว่าเธอถูกรถชน และพี่อาทิตย์ก็มาที่นี่แล้วทำไมเธออยู่ในสภาพนี้ล่ะ ไม่ได้นอนพักที่ห้องเหรอ ? ”
“แผ่นดินเรา เรา”
ปานตะวันไม่พูดอะไรได้แต่ร้องไห้ออกมา ทำเอาแผ่นดินถึงกับงงไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ไม่ร้อง ๆ โตแล้วจะร้องทำไม ร้องเป็นเด็ก ๆ ไปได้ มีอะไรก็พูดมาเราเป็นเพื่อนกันนะ”
“พ่อกับแม่ให้เรากับพี่อาทิตย์แต่งงานกัน” ปานตะวันก้มหน้าพูดออกมาช้า ๆ
“ดีสิ สมหวังสักทีดีใจด้วยที่สุดเธอก็ได้แต่งงานกับพี่อาทิตย์สมใจแล้ว”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะใช่ แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่”
ทำไมชีวิตของเธอในตอนนี้มันแย่อย่างนี้กันนะ เหมือนชีวิตที่ไม่เหลือใครเลย
- Writer
- chap_listContents
- likeADD