ตอนที่3. บาดเจ็บ
1038 Words
เสียงโทรศัพท์ของ อาทิตย์และ จันทร์วาดดังพร้อม ๆ กันก่อนที่ทั้งสองคนจะกดรับ ด้วยสีหน้าที่ตกใจเป็นอย่างมาก เพราะได้รับข่าวว่าทั้งสองเกิดอุบัติเหตุที่เดียวกัน เพียงแต่คนโทรมาแจ้งเป็นคนละคนก็เท่านั้น กว่าจะไปถึงโรงพยาบาลก็เป็นเวลานานพอสมควร
เมื่ออาทิตย์ไปถึงก็พบว่าปานตะวันอยู่ในชุดของโรงพยาบาลแล้ว พร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเข็มอัปสร แต่ไม่เห็นเข็มอัปสร ตะวันที่ไม่รู้ว่าอาทิตย์มาทำไมก็ตกใจเพราะคิดว่าเขามาหาเธอแต่เปล่าอาทิตย์เดินเลยไปหากลุ่มคนนั้น
“เข็มละ เข็มเป็นไงบ้าง” อาทิตย์ถามเพื่อน ๆ
“หมอยังไม่ออกมาเลยค่ะ แต่พวกเราปลอดภัย และบาดเจ็บเล็กน้อยรวมไปถึงคู่กรณีด้วยค่ะ คนนั้น” เพื่อนของเข็มอัปสรที่พูดไม่ทันจบอาทิตย์ก็เดินปรี่ไปหาปานตะวันทันที
“เธออีกแล้วเหรอ ขยันสร้างเรื่องซะจริงเชียว”
“อะไรกัน ฉันไม่ได้เป็นคนผิดนะ แฟนนายเหรอที่อยู่ในนั้น ถ้าใช่เธอนั่นแหละที่ผิด” ปานตะวันเถียงออกมาแต่ถูกอาทิตย์บีบคอเอาไว้อย่างแรง
“ผิดอะไรฉันขับผ่านมาเห็นรถเธอจอดขวางรถเข็ม แสดงว่าเธอตัดหน้ารถเข็มสินะเธอนี่แม่งโคตรเลวเลยอยู่ที่ไหนสร้างแต่เรื่องมีแต่ปัญหา ถ้าเข็มเป็นอะไรไปนะได้เห็นดีกันแน่” พูดจบอาทิตย์ก็ปล่อยมือออกจากคอของปานตะวัน เป็นจังหวะเดียวกันที่หมอออกมาพอดี
“ญาติคุณเข็มอัปสรครับ”
“ผมครับหมอ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับ” อาทิตย์รีบถามด้วยความร้อนใจเป็นอย่างมาก
“คนไข้ปลอดภัยครับ แต่ว่าขาหัก คาดว่าต้องใช้เวลาในการรักษาสักระยะครับ”
หมอแจ้งอาการก่อนจะเดินหายไปในที่สุด อาทิตย์หันมามองหน้าปานตะวันด้วยสายตาที่ชิงชังเป็นอย่างมาก
จันทร์วาดที่เพิ่งมารีบเข้าไปดูตะวันที่นั่งด้านนอก รอฟังอาการของเข็มอัปสร เมื่อเห็นว่าพี่สาวมาก็ร้องไห้โฮและกอดพี่สาวเอาไว้แน่น
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ตกใจมากสินะ พี่ไปคุยกับร้อยเวรมาแล้ว ไม่เป็นไรน้องไม่ผิดมันเป็นไฟเขียวของเรา ต่อให้เขาตายน้องก็ไม่ผิดจำไว้” อาทิตย์ที่ได้ยินถึงกับหันมามอง
“หมดไปเท่าไหร่ละ แทนที่จะรีบมาดูคนนี่แปลกรีบไปโรงพักหึ สันดารเดียวกันจริง ๆ แต่ให้ไฟเขียวไฟเหลืองฝนตกขนาดนี้ก็ต้องระวังทางอื่นด้วย”
“ไอ้อาทิตย์หุบปากแล้วไปดูคนรักตัวเองเถอะ ดีนะที่เป็นตะวันถ้าเป็นฉันนะแม่งจะเหยียบซ้ำให้ ไปกันตะวันไปพักในห้อง” จันทร์วาดพูดจบก็พยุงตะวันไปที่ห้องพักโดยมีอาทิตย์มองตามทั้งสองคน แต่ก็ต้องตกใจเมื่อมีเสียงผู้ชายที่วิ่งหน้าตั้งและร้องเรียกตะวัน “ตะวัน ตะวัน ไม่เป็นไรใช่ไหมเป็นห่วงแทบแย่”
“ต๋อง !!” ปานตะวันร้องเรียกเพื่อนด้วยความตกใจ แต่คนที่ตกใจกว่าเห็นจะเป็นอาทิตย์เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือผู้ชายคนนั้นทั้งจับมือตะวัน ลูบผม และหมุนตะวันไปรอบ ๆ หนักกว่านั้นก็คือไอ้คนที่เพิ่งมาคนนั้นมันกอดตะวันหน้าตาเฉย แถมผู้หญิงคนนั้นยังให้มันกอด และกอดตอบมันอีกต่างหาก
“อาทิตย์คะ ”
เสียงหวานของคนรักที่พยาบาลพานั่งรถเข็นออกมาเรียกสติอาทิตย์ให้กลับมาอีกครั้ง
“เข็มเป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เป็นห่วงแทบแย่รู้ไหม”
“เข็มไม่เป็นไรค่ะ คืนนี้อาทิตย์อยู่เป็นเพื่อนเข็มได้ไหมคะ”
“ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” อาทิตย์ตอบพร้อมกับมองห้องข้าง ๆ เพราะเข็มอัปสรดันได้ห้องติดกับห้องของปานตะวันเสียอย่างนั้น
ภายในห้องของปานตะวัน
“อยู่พร้อมกันก็ดีแล้ว พี่ขอถามทั้งสองคนว่าเรื่องคืนนั้นมันคืออะไรกัน มันเกิดอะไรขึ้นบอกมาห้ามโกหกเด็ดขาด” จันทร์วาดถามต๋องและปานตะวัน สองคนอ้ำอึ้งก่อนต๋องจะตอบออกมา
“เราไปเที่ยวผับกัน เเล้วเหมือนว่าห้องที่ตะวันมันเปิดเอาไว้จะมีเลขห้องใกล้กันหรือเลขสลับกันครับ”
ต๋องบอกด้วยท่าทางหงอย ๆ จันทร์วาดหันไปมองหน้าน้องสาว
“พี่หนูผิดเองที่จำห้องผิดค่ะ เลขมันสลับกันหนูเลยเข้าห้องผิด พอเข้าไปแล้วก็เลยตรงดิ่งไปที่นอนทั้งที่ไม่ได้เปิดไฟดูอะไร มันเห็นแค่ม่านตรงระเบียงไม่ได้ปิด และมีแสงไฟส่องเข้ามาพอให้เห็นลาง ๆ พอไปถึงหนูก็ถอดเสื้อผ้า และเห็นว่าไวน์ตั้งอยู่ที่หัวเตียงก็คิดว่าเป็นบริการจากโรงแรม จากนั้นก็…เอ่อคือว่า..”
“จากนั้นก็อย่างที่เห็นตอนเช้าเลยอย่างนั้นเหรอ ??”
“ค่ะ ว่าแต่พี่ไปที่นั่นกับคุณลุงคุณป้าได้ยังไงกันละคะ ?”
“อะไรล่ะก็คุณลุงคุณป้าบอกว่าลูกเขาพักห้องนี้ให้ไปเซนสัญญาพร้อมกันเลยพอท่านไปเรียกพี่ก็เลยไปด้วยไม่คิดเลยว่าจะไปเจออะไรแบบนี้ไง”
ปานตะวันคิดถึงวันนั้น วันที่เธอดื่มไวน์เข้าไปจู่ ๆก็มีชายคนหนึ่งมาอยู่ข้างเตียงก่อนจะล้มตัวนอนคร่อมร่างเธอ จากนั้นทั้งสองก็ไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ สองคนร่วมรักกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
ทั้งที่เป็นเพียงคนแปลกหน้า แต่กลับมอบฉากรักอันเร่าร้อนให้แก่กันอย่างไม่มีความเขินอายเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นการแลกลิ้นที่สุดเร่าร้อน การกลืนกินน้ำรักของกันและกัน ทุกสัดส่วนในร่างกายต่างมอบให้กันและกันอย่างไม่มีความเขินอายที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ ทั้งเขาและเธอขาดการป้องกันเพียงเพราะความมึนเมา
เขาจัดเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะตื่นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
- Writer
