Behind The Spotlight

Episode 23

#BTSEp23

"Ano 'yan?" I am blinking as I travel my gaze from the watch then to Ezra's neutral face. Gone are the playful side of him.

"Relo," he mumbled. Kung hindi lang talaga masakit ang hita at ano ko, kanina ko pa siya nasapak!

"Hindi ako bulag. Alam ko 'yon." I rolled my eyes. "So, bakit mo nga binibigay sa akin iyan? Binasted ka ba noong pagbibigyan mo dapat niyan?"

As far as I know kasi, binili niya talaga iyan para doon sa babaeng gusto niya. Tinanong ko nga siya noon kung sino ba iyon, puro naman change topic ang tinutugon niya. Kaya ayon, ako na lang talaga ang napagod. Tumigil na lang ako sa pagtatanong.

"Binasted mo ba ko?" He only came.

That rewarded him a wince from me. "Ano? Lasing ka ba o bangag lang ako?"

"Ang slow mo, parang tanga naman." He looked away.

"Alam mo, ikaw. Kung wala kang matinong sasabihin, lumabas ka na bago pa kita mabugbog!" I glare. Matapos ay tinalikuran ko siya para pumasok sa kwarto ko. I need to atleast wear something.

Pero huminto ang mga paa ko noong marinig ko siyang muli.

"That girl . . ." He said with a sad tone.

I was blinking as I continue cementing my feet on the floor. Tanging pag-hinga lang ang ginagawa ko habang hinihintay siyang magpatuloy sa pagsasalita. Nakatalikod ako sa kanya pero ramdam kong nakatitig siya sa akin ngayon.

"That girl I told you last month. That girl whom I wanted to give this watch with. That girl whom I am inlove with . . ." He is taking a deep breath in every lines.

Then . . . realization hits me.

Napaawang ang mga labi ko.

"That girl is you."

I was blinking when I faced him. I can clearly see how his eyes mirrored a depressing sense of sadness. That moment, hindi niya inalis ang kanyang kamay sa pag-abot sa akin noong relo.

"Ezra," I began. I am calming myself through swallowing hard, "tell me that you are just joking." Suprisingly, that was the moment I craved for his endless issaprank!

"I am not." He walked towards me. And I stepped backwards when he is about to collide on me. Kahit na masakit at paika-ika pa rin ako kung lumakad, sinubukan ko ang lahat ng makakaya ko para makalayo sa kanya.

But, I was trapped by him.

My back hits the wall. And that paved him a way to imprison me on his arms.

Right now, he is staring at me as if this is going to be the last time that he will ever see me.

"I am not expecting anything from you. Alam kong masaya ka na kay Liv. Tanggap ko 'yon. Kahit na ang sakit sakit." Inalis niya ang mga kamay mula sa pagkulong sa akin.

Lumayo siya nang bahagya. At ako, nanatili akong nakasandal sa pader habang pinapanood kung papaano ko makita ang lungkot sa kanyang mga mata.

"Tangina lang, Asia. Ang bagal ko." Kinagat niya ang ibabang labi. "Ang tanga ko. Bakit kasi ang bagal ko? Naunahan tuloy ako."

"Ezra . . ." Pinasadahan ko ang mga braso ko ng haplos. Hindi talaga ako makahanap ng isasagot sa kanya.

"Kaya tanggapin mo na lang 'to, Asia. Kasi kung hindi, itatapon ko talaga 'to." He handed me the watch again and I am hesitated to take it. Pero sa huli, nagpasya na lang akong kunin ito. Kasi alam ko kung gaano ito kahalaga sa kanya. Nakita ko iyon noong binili namin ito.

The least that I can do to mend his heart is to just take it. Kasi deep down I knew, hanggang doon lang talaga ang kaya ko.

Kasi may nagmamay-ari na ng puso ko.

Kasi si Liv talaga ang mahal ko.

Kasi it's always been him since day one.

"Thanks," malungkot pa rin ang mga mata niya.

Hindi ko alam kung anong isasagot sa kanya. Welcome? Sorry? Ewan.

Then he turned his back at me. He started to walk towards the door when I realized that once he set his foot outside of my unit, matatapos ang pagkakaibigan natin. At ayokong mangyari iyon.

Kaya nagmadali akong habulin siya.

Nang maabot ko siya, niyakap ko siya mula sa likuran. Iyon ang dahilan kung bakit bigla siyang napahinto. Iyon ang dahilan kung bakit ko biglang naramdam ang pagbuga niya ng malalim na hininga.

"Sorry," sorry for what? Hindi ko talaga alam kung ano ang dapat kong sabihin kasi clearly, it wasn't my fault that I can't love him back. He knew-- he already knew that I am falling hard to Liv since we can remember.

"It's okay." He chuckled. Pero alam kong peke iyon. "Parang tanga, okay lang ako."

"Friends pa rin tayo, ha?"

"Oo naman--"

Then we heard the door infront of us to open. And it revealed Liv. Iyon ang dahilan kung bakit ako biglang napabitaw mula sa pagkakayakap kay Ezra.

And from my situation, I can clearly saw how Liv's eyes turned from what the hell are you doing? to what the f**k?

From his eyes, he is fuming. His gaze travelled from Ezra to my face and then finally, to the towel that I am only wearing right now.

"Liv . . ." Was all that I said. Hindi na ako nakapagsalita. At hindi ko alam kung bakit! Nasaan na ba iyong madaldal na Asia?!

His jaw continue to tighten as I blink while staring at him. Hindi ko talaga alam kung bakit ako nagi-guilty. It's not as if nang-cheat ako! But his flaring eyes are convincing me to believe that as of the moment, I was the cheater.

Nabigla na lang ako nang bigla niyang isinarang muli ang pinto. Napalakas ng ginawa niyang pag-sara. Dumagundong ang tunog noon sa buong unit.

And then wala na siya.

He left me here, hanging.

He left me without even explaining my side.

"Hey, want me to grab that moron back here?" Ezra suggested.

Napakamot na lang ako sa sentido ko. "H'wag na." Ang sadista ko naman yata kung sa kanya pa talaga ako magpapatulong pabalikin ang seloso kong boyfriend dito. "Just leave, I can manage."

"Are you okay?"

Huminga ako nang malalim at pilit na tumango sa kanya. "Yeah, really."

Ezra slowly nod his head. Tinitigan niya muna ako for a few moments bago siya nagpasyang magpaalam. Before I knew it, nakalabas na rin siya. I am now alone. Hindi makalakad nang ayos. Pinagdududahan pa ng boyfriend niya.

Ang galing lang, Liv!

Double firsts yata tayo ngayon?

First make love and first love quarrel? Speed?! Ang galing-galing!

Pangiwi-ngiwi ako noong lumakad na papunta sa kwarto ko. From my closet, I grab my shirt and a gray jogging pants. This shitty pants gave me a hard time! Every time kasi na ihahakbang o ibubuka ko ang legs ko, feeling ko talaga ay hinahati sa dalawa ang katawan ko!

Nakasimangot akong kinuha ang cell phone ko. Malilintikan ka talaga sa akin, Liv! Pagkatapos mo akong-- argh! Tapos ganito? Iiwan mo akong ganito?! Pasalamat ka talaga, hindi ako makalakad nang ayos ngayon! Kung hindi! Kanina pa talaga kita nasundan na hinayupak ka!

Tinawagan ko si Liv. But his cell phone was freaking off. Great. Mukhang plinaplano niyang hindi ako kausapin today. Great, Liv. I didn't knew that you are this immature.

Bumuga ako ng iritadong hangin at nagpasyang pumunta na lang sa kusina para kumain. I satisfy myself with nutella sandwich. Minu-minuto kong tinatawagan si Liv pero patay pa rin talaga ang cell phone niya. Iyon ang dahilan kung bakit ako nakabusangot noong dumako nang muli sa kama ko.

Noong humiga na ako, doon ko lang napansin na pinalitan pala ni Liv iyong bed sheet. Nasa diswashing bin ko na iyong bed sheet na may dugo ko-- argh, Liv! You are supposed to be here! You are supposed to comfort me! You are supposed to give me all of your time to tell me that the pain within my core is going subside later on! Ang sakit kaya!

Bahala ka nga diyan!

Parang bata, nakabusangot pa rin akong pinikit ang mga mata ko. At dahil nga pagod ako, samahan pa ng kirot sa ibaba ko, I found myself being succumbed by my tired little self. I was the quickest to fell asleep. And that time, I dreamt of a Prince ruining his Princess for his own inevitable needs.

***

I woke up because of the multiple sounds of door bell from outside. Napapangiwi akong bumangon. At nakakainis lang! Bakit lalong sumakit yata ngayon? Paano? Shiyet!

Ang lala na talaga ng pag-ika ko noong lumabas na ako ng kwarto at dumiretso sa main door. Napapamura ako nang mahina noong binuksan ko na ang pinto. And I was really shocked when the first thing I heard was Carlise's voice.

"Putangina naman, 'tol! Napaka-arte mong anemal ka!" Pilit na nanlalaban si Liv mula sa pag-akbay ni Carlise. Halatang lasing na lasing siya, his face is as red as tomato. Ganito siya kapag tinatamaan ng alak.

"Thank God, Asia!" Carlise tone is harsh when he finally landed his gaze at me, "akala ko nabingi ka na! Kanina pa talaga ako nag-do-door bell dito!" Para siyang bata kung mag-maktol. Pero parang mas bata yata iyong nagpupumiglas sa kanya noong nakita ako. Naknampochi.

"Itong boyfriend mo, niyaya ako ng one on one sa unit ko pero amputa, siya lang nang siya talaga ang nag-inom! Ginawa akong audience habang umiinom siya, gagong 'to!" gigil na gigil si Carlise na para bang namatay siya noong hindi nakainom ng alak.

Matapos ay napaatras talaga ako noong bigla siyang pumasok. Nagmamadali siyang inihiga si Liv sa sofa na para bang isa siyang mabigat na problema. Then he was so quick to leave us noong naglakad na siya papunta sa pintuan.

Carlise was gone with the wind that I have to process on my mind if he's a ninja or what.

Lumapit na lang ako kay Liv. He is now lying on the sofa, nakasimangot siya habang nakatingin sa kawalan. Doon ay umupo ako sa sahig. I am staring at him while I am beside him.

"Hey." I mumbled.

Si Liv, parang batang nagmamaktol, tinalikuran ako! I never seen him this angry. Kaya in a way, medyo kinakabahan ako. Kasi naman, hindi talaga ako ready para sa first LQ namin! At saka bakit ba ang bilis niyang mag-isip nang masama sa akin?!

"Hey." Ulit ko. Ngayon, nakahiga na rin ako sa sofa. Niyayakap siya mula sa beywang niya dahil kung hindi, mahuhulog talaga ako sa sahig!

He tried to move my hands away from him. At swear, mahahampas ko talaga siya kapag ako nahulog dito sa sahig! Masakit na nga ang ano ko dahil sa kanya! Ano? Balak niya ring bagukin ako?!

"Liv, mahuhulog ako sa sahig. 'Wag ka nang magalit." I mumbled while pouting. Pero nagpatuloy siya sa pag-alis ng kamay ko sa kanya. Hindi pa rin siya nagsasalita.

"Liv," my heart began to sank, para bang pinagtatabuyan niya ako, "nasasaktan na ako. Mas masasaktan ako kapag talaga ako nahulog sa sahig."

That was the moment he suddenly stopped. Then I heard him produce an irritated "Tss", and then in one swift move, humarap siya sa akin. I was stunned when our eyes met.

At mabilis ang pangyayari.

He only needed a few seconds to ease the pain on my heart and as well on my body.

He made me turn my back at him. Matapos ay inunan niya ang ulo ko sa braso niya. He scoots his body away to give me more space.

And then I was really surprise when I felt his warm embrace.

He was freaking hugging me from the back when I heard him dazely say, "Just sleep. Napapagod akong magalit sa 'yo."