หมูกระทะของคนเซ็ง
1722 Words
กลิ่นหอมของมันหมูที่เกรียมอยู่บนกระทะทองเหลือง และเสียงซู่ซ่าของน้ำซุปที่กำลังเดือดปุด ๆ รอบขอบกระทะ ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมความห่อเหี่ยวภายในใจของ ‘ตาร์’ ได้ในเวลานี้
สาวเซลล์ป้ายแดงนั่งทอดถอนหายใจอยู่บนโซฟาในห้องพักของตัวเอง ใบหน้าสวยไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม ดวงตาคู่สวยฉายแววเซ็งสุดขีด วันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอได้มีความสุขกับแฟนหนุ่มที่ทำงานอยู่ต่างจังหวัด ซึ่งสัญญาดิบดีว่าจะขับรถกลับมาหาเธอในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ หลังจากที่ไม่ได้เจอกันร่วมเดือน แต่ทว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน หน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบพร้อมชื่อของแฟนหนุ่มกลับนำข่าวร้ายมาส่งให้ถึงที่
(“ตาร์... ขอโทษจริงๆ นะตาร์ อาทิตย์นี้คงกลับไปหาไม่ได้แล้วล่ะ พอดีที่ไซต์งานมีปัญหาด่วน เทปูนฐานรากไม่ทันลางานไม่ได้เลย... ไว้คราวหน้านะตาร์”)
ประโยคบอกเล่ากึ่งปฏิเสธนิ่ง ๆ จากปลายสายทำลายความหวังของเธอลงราบคาบ ตาร์ยังไม่ทันได้อ้าปากงอนหรือตัดพ้ออะไร อีกฝ่ายก็รีบวางสายไปเพราะต้องไปดูหน้างานต่อ ความรู้สึกผิดหวังบวกกับความเหงาที่สะสมมานานทำให้เธอเคว้งคว้างและเซ็งประชดชีวิตขั้นสุด หญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าก้าวขาออกจากห้อง ดิ่งตรงไปยังร้านหมูกระทะเจ้าประจำข้างคอนโดทันที คนเดียวก็คนเดียว! จะกินให้พุงกางประชดความรักไปเลย!
แต่พอมานั่งแหมะอยู่ที่โต๊ะมุมในสุดของร้าน สั่งชุดใหญ่ไฟกะพริบมาวางตรงหน้า ความเงียบเหงากลับยิ่งเกาะกุมใจ ในจังหวะที่กำลังใช้ตะเกียบเขี่ยกะหล่ำปลีพลางคิดว่าจะกินหมูกระทะคนเดียวรอดไหม สมองเจ้ากรรมก็นึกถึงเด็กหนุ่มรุ่นน้องคนหนึ่งขึ้นมา... คนที่กำลังเผชิญหน้ากับความบอบช้ำทางความรักขั้นรุนแรงพอกัน และน่าจะกำลังนั่งอมทุกข์อยู่ไม่ไกล
ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ ตาร์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วกดสายตรงหาเบอร์ส่วนตัวของ ‘ปูน’ ทันที
(“ครับคุณตาร์... มีปัญหาเรื่องท่อน้ำประปารั่วอีกหรือเปล่า?”) เสียงทุ้มเข้มนิ่งสนิทปลายสายตอบรับ คล้ายจะติดตลกนิด ๆ แต่กระนั้นน้ำเสียงก็ยังแฝงความหม่นหมองจาง ๆ ของคนเพิ่งอกหัก
“ท่อไม่ได้รั่วค่ะคุณปูน... แต่ตอนนี้ฉันน่ะเหงาจนจะรั่วอยู่แล้ว” ตาร์ประชดตัวเองเสียงหลง “เมื่อกี้แฟนฉันเพิ่งโทรมาเทนัดค่ะ บอกติดงานด่วนลางานไม่ได้เฉยเลย...ฉันเซ็งมาก! นั่งอยู่ร้านหมูกระทะข้างคอนโดคนเดียว ชุดใหญ่จัดเต็มมาก ถ้าคุณปูนยังนั่งฟุ้งซ่าน อกหัก ช้ำรักอยู่ห้องนิติกองกลางข้างล่างล่ะก็... ออกมากินหมูกระทะเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ถือซะว่าคนเซ็งกับคนช้ำรักมาจอยกัน!”
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจยาว (“...ห้านาทีครับ เดี๋ยวผมเดินออกไป”)
ไม่ถึงห้านาที ร่างสูงโปร่งของปูนในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงขาสั้นง่าย ๆ ก็เดินเข้ามาในร้าน ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามตาร์ แววตาคมกริบที่เคยดุดันเวลาอยู่หน้างานบัดนี้ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด เขามองดูเนื้อหมูสามชั้นที่วางเรียงรายอยู่บนกระทะ ก่อนจะหยิบที่คีบมาช่วยพลิกหมูให้สุกอย่างคล่องแคล่วตามสัญชาตญาณช่าง
“ขอบคุณที่ยอมออกมานะคุณปูน กินเยอะ ๆ เลยนะ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง... คนมันเซ็ง เงินเหลือ!” ตาร์ประชดพลางตักหมูสามชั้นเกรียม ๆ ใส่จานให้รุ่นน้อง
“ขอบคุณครับ” ปูนรับมาเคี้ยวเงียบ ๆ ก่อนจะเปรยขึ้น “แล้วแฟนคุณตาร์เขาทำงานอะไรฮะ ถึงได้โทรมาเทนัดนาทีสุดท้ายแบบนี้?”
“เขาเป็นวิศวกรคุมไซต์งานก่อสร้างอยู่ระยองค่ะ” ตาร์ถอนหายใจยาว เอาแก้มแนบกับฝ่ามือเหม่อมองควันหมูกระทะ “คบกันมาตั้งแต่มหาวิทยาลัยเหมือนคู่วิศวกรทั่วไปนั่นแหละค่ะ พอเรียนจบเขาก็ต้องไปวิ่งงานต่างจังหวัด ส่วนฉันก็อยู่กรุงเทพฯ แรก ๆ ก็โทรหาทุกวัน หลัง ๆ มางานเขาเยอะ งานฉันก็แยะ... อาทิตย์นี้อุตส่าห์นัดกันดิบดีว่าจะกลับมาฉลองที่ฉันได้งานใหม่ สรุปโทรมาบอกติดเทปูนด่วน ลาไม่ได้เฉยเลย บางทีฉันก็นั่งคิดนะ... ความรักของคนเรามันเปราะบางขนาดนี้เลยเหรอ วิ่งตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับระยะทางและคำว่า ‘ไม่มีเวลา’”
ปูนนิ่งฟัง เขาคีบมันหมูชิ้นใหม่วางบนยอดกระทะ สายตามองเปลวไฟเบื้องล่างอย่างใช้ความคิด “สำหรับผู้ชายอย่างพวกผม... บางทีการบ้างาน มันไม่ได้แปลว่าเราไม่รักผู้หญิงตรงหน้าหรอกนะครับคุณตาร์”
ตาร์เลิกคิ้วมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
“อย่างผม...” ปูนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเน้นย้ำทุกคำ “ผมเป็นผู้ชาย แบกรับตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการตั้งแต่อายุยี่สิบหก สังคมช่างมันกดดัน ข้ามหัวกันง่าย ๆ ถ้าผมไม่ทุ่มเทร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่เอาใจใส่หน้างาน คุมไลน์ผลิตให้อยู่หมัด ผมก็ไม่มีความมั่นคงในชีวิต... ที่พวกผมก้มหน้าก้มตาทำงานงก ๆ โดนกดดันสิบล้านยี่สิบล้านแล้วยังทนอยู่ได้ ก็เพราะคิดลึก ๆ ในใจว่า อยากสร้างอนาคต อยากมีเงินเก็บมากพอที่จะแต่งงานและดูแลผู้หญิงที่เรารักได้ดีที่สุดในวันข้างหน้า แฟนคุณตาร์ที่เขาโทรมาบอกว่าติดงานเทปูน เขาก็คงคิดไม่ต่างจากผมหรอกครับ”
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มขื่น แววตาฉายความช้ำรักเด่นชัด “แต่ผู้หญิงเขาไม่ได้มองมุมเดียวกับเรา... แฟนเก่าผมเขาบอกว่า เงินน่ะหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ความใส่ใจในปัจจุบันถ้าไม่มีให้กัน วันข้างหน้าก็ไม่มีความหมาย เขาไม่อยากได้สามีที่แต่งงานกับเครื่องจักร Chiller ลบสามสิบห้าองศา... สุดท้ายเขาก็เลือกเดินจากไปหาคนที่มีเวลาพาเขาไปดูหนัง กินข้าว ในวันที่เขาต้องการ”
ตาร์นิ่งอึ้งไปกับมุมมองของปูน คำพูดของปูนทำให้เธอย้อนกลับมามองแฟนหนุ่มของตัวเอง... บางทีที่เขาต้องติดงานอยู่หน้างานก่อสร้างร้อน ๆ ที่ระยอง ไม่ยอมกลับมาหาเธอ เขาก็คงกำลังคิดแบบเดียวกับปูนอยู่แน่ ๆ คืออยากสร้างเนื้อสร้างตัวเพื่ออนาคตของเรา
“มุมมองความรักของผู้ชายกับผู้หญิงนี่มันสวนทางกันจังเลยเนอะ” ตาร์ทอดถอนหายใจ น้ำเสียงอ่อนลง “ผู้หญิงเราน่ะ... ไม่ได้ต้องการบ้านหลังใหญ่โตหรือเงินทองล้นฟ้าขนาดนั้นหรอกคุณปูน สิ่งที่เราต้องการมากที่สุดในความสัมพันธ์คือ ‘ความอุ่นใจ’ ความรู้สึกที่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หรือในวันที่เหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งสัปดาห์ จะมีผู้ชายคนนี้คอยนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยรับฟัง คอยแชร์ความรู้สึกร่วมกัน... แต่พอหันไปแล้วเจอแต่ความว่างเปล่า มีแค่ข้อความส่งมาหรือโทรมาบอกว่า ‘ติดงาน’ ซ้ำ ๆ นานวันเข้า ความรู้สึกอุ่นใจมันก็กลายเป็นความชินชา และลงท้ายด้วยความห่างเหินในที่สุด”
“นั่นสินะครับ...” ปูนพยักหน้ารับเบา ๆ ยอมรับในคำอธิบายของรุ่นพี่ “ผู้ชายมักจะมองไปที่ ‘เป้าหมายในอนาคต’ จนลืมรักษา ‘ความรู้สึกในปัจจุบัน’ ของคนข้าง ๆ ส่วนผู้หญิงก็ต้องการ ‘ปัจจุบันที่มั่นคงทางใจ’ จนบางทีก็ทนรออนาคตที่ยังมาไม่ถึงไม่ไหว... สุดท้ายพอมันจูนกันไม่ติด วงจรความรักมันก็ช็อตสปาร์ก ระเบิดตู้ไฟพังยับเยินเหมือนตู้ MDB โรงงานผมไม่มีผิด”
คำเปรียบเปรยเชิงช่างของปูนทำให้ตาร์หลุดหัวเราะคิกออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “คุณปูนนี่นะ... ขนาดอกหักช้ำรักขนาดนี้ ยังลากไปเปรียบเทียบกับตู้ไฟ MDB ได้อีก สมเป็นหัวหน้าช่างจริง ๆ เลย!”
ปูนเลิกคิ้วหนา แววตาดุ ๆ ตอนแรกเริ่มผ่อนคลายกลายเป็นรอยยิ้มจาง ๆ “ก็มันเรื่องจริงนี่ครับ งานระบบไฟฟ้ามันยังซ่อมแซม เดินสายบายพาสเปลี่ยนพาร์ทอะไหล่สำรองได้... แต่ระบบความรักความรู้สึกของคนเนี่ย ถ้ามันไหม้ละลายไปแล้ว ต่อให้เอาทีมวิศวกรฟาสตแทร็กที่เก่งที่สุดในโลกมาแก้ มันก็รันระบบกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อยู่ดี”
ตาร์จ้องมองใบหน้าคมคายของช่างหนุ่มรุ่นน้องท่ามกลางควันหมูกระทะที่ลอยอวล เธอมีแฟนอยู่แล้วและมั่นคงในความรักครั้งนี้มาก ความรู้สึกหวั่นไหวชู้สาวจึงไม่มีเลยแม้แต่น้อย แต่ในฐานะเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกที่ตกอยู่ในสถานการณ์ ‘ประสบปัญหาเดียวกัน’ คือความเซ็งและความเหงาจากการทุ่มเทชีวิตให้งานและการรอคอย ตาร์กลับรู้สึกว่าการได้มานั่งคุยเปิดใจกับปูนในค่ำคืนนี้มันช่วยปลดล็อกความอัดอั้นในใจของเธอไปได้มากทีเดียว
“ขอบคุณนะคุณปูน... ที่ยอมมานั่งฟังฉันบ่นเรื่องแฟน และยอมแชร์เรื่องแย่ ๆ ของตัวเองให้ฟัง” ตาร์ยิ้มบาง ๆ พลางชูแก้วน้ำเอสโคล่าขึ้น “ถือซะว่าคืนนี้เรามาเติมพลังงานลบให้กลายเป็นศูนย์แล้วกัน”
ปูนยิ้มรับ ยื่นแก้วน้ำของตัวเองไปชนกับแก้วของตาร์เสียงดัง แก๊ง! “ด้วยความยินดีครับคุณตาร์... ชนแก้วให้กับคนเซ็งและคนช้ำรักครับ”
ค่ำคืนอันห่อเหี่ยวผ่านพ้นไปด้วยบทสนทนาแลกเปลี่ยนมุมมองความรักของชายหญิงที่ตรงไปตรงมาและลึกซึ้ง ท่ามกลางเสียงซู่ซ่าของหมูกระทะและกลิ่นหอมกรุ่น... ความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนร่วมชะตากรรมหน้างานระหว่างเซลล์สาวรุ่นพี่กับช่างหนุ่มรุ่นน้อง กำลังค่อย ๆ ถักทอสายใยความเข้าใจและมิตรภาพที่แน่นแฟ้นขึ้นโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัว!
- Writer
