ช่างจำเป็น2
1004 Words
ปูนชะงักมือที่กำลังขันนอต เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ส่งเสียงตอบในลำคอ “ไม่เป็นไรครับ งานช่างพื้นฐานแค่นี้... อีกอย่าง มาออกแรงทำโน่นทำนี่ก็ดีกว่านั่งฟุ้งซ่านอยู่ในห้อง”
“ฟุ้งซ่าน? คุณปูนหัวหน้าช่างผู้ไร้เทียมทานเนี่ยนะมีความรู้สึกฟุ้งซ่านกับเขาด้วย?” ตาร์แกล้งแซว หวังจะลดความตึงเครียด
ปูนเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะยอมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ทว่ามีร่องรอยความเจ็บปวดซ่อนอยู่ “...ผมเพิ่งโดนแฟนทิ้งครับ”
ตาร์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างไปทันที “อ้าว... เสียใจด้วยนะคะ”
“เขาบอกว่าผมบ้างานเกินไป ไม่มีเวลาให้... วัน ๆ อยู่แต่กับตู้ไฟ เครื่องจักร Chiller ลบสามสิบห้าองศา” ปูนกระตุกยิ้มสมเพชตัวเอง ชายหนุ่มวางประแจลงแล้วหันกลับมาสบตากับตาร์ แววตาดุ ๆ คู่นั้นบัดนี้ดูเปราะบางลงอย่างเห็นได้ชัด “บางที... คำด่าของคุณตาร์ที่ร้านกาแฟวันก่อนก็อาจจะถูกมั้งครับ ผมมันอาจจะเป็นคนปากเสีย คุมอารมณ์ไม่ดี และน่ารำคาญจริง ๆ แฟนถึงได้เดินหนีไปแบบนี้”
ตาร์จ้องมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากมิติ เธอมีแฟนอยู่แล้วและรักแฟนมาก ความรู้สึกหวั่นไหวเชิงชู้สาวจึงไม่มีอยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย แต่ในฐานะเพื่อนมนุษย์และรุ่นพี่วัยยี่สิบแปดปีที่ผ่านโลกมามากกว่า เธอกลับรู้สึกเห็นใจและเข้าใจความโดดเดี่ยวของเขาอย่างแท้จริง
“คุณปูนคะ ฟังฉันนะ” ตาร์เดินเข้ามาใกล้ก้าวหนึ่ง น้ำเสียงจริงจังทว่าแฝงความอ่อนโยน “ที่ฉันด่าคุณวันนั้นเพราะคุณปากจัดใส่ฉันก่อนก็จริง แต่ฉันไม่ได้คิดว่าคุณเป็นคนแย่หรอกนะ การที่คุณทุ่มเทบ้างาน แบกรับความรับผิดชอบระดับสิบล้านของโรงงานไว้คนเดียว มันพิสูจน์ว่าคุณเป็นคนเก่งและมีความรับผิดชอบมาก ๆ ต่างหาก... ส่วนเรื่องความรัก บางทีมันแค่อาจจะยังไม่ถูกเวลา หรือยังไม่เจอคนที่เข้าใจวิถีชีวิตช่างของคุณจริง ๆ ก็ได้ อย่าเพิ่งดูถูกตัวเองขนาดนั้นเลยค่ะ”
ปูนนิ่งอึ้งไป ชายหนุ่มจ้องมองดวงตาคู่สวยของยัยเซลล์รุ่นพี่ที่สะท้อนความปรารถนาดีและกำลังใจอย่างจริงใจ แผงอกที่เคยตึงเครียดเพราะความช้ำรักเริ่มผ่อนคลายลง ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัวใจที่แห้งผากของช่างหนุ่มอย่างประหลาด
“...ขอบคุณครับคุณตาร์” ปูนเอ่ยเสียงเบา แววตากลับมามีประกายชีวิตชีวาอีกครั้ง “ไม่คิดเลยนะว่ายัยเซลล์มือใหม่ที่จำศัพท์เทคนิคพัง ๆ วันนั้น จะพูดประโยคซึ้ง ๆ ดึงสติคนอื่นเป็นกับเขาด้วย”
“นี่! คุณปูน! ฉันอุตส่าห์พูดปลอบใจนะ!” ตาร์ตวัดเสียงเขียวค้อนขวับใส่ทันควันจนปูนหลุดหัวเราะร่าออกมาอย่างอารมณ์ดี
ในจังหวะนั้นเอง ม่อนก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามาพร้อมสายน้ำดีเส้นใหม่และเทปพันเกลียว “มาแล้ว ๆ! อะไอ้ปูน ของที่มึงสั่ง”
“เยี่ยมมากม่อน” ปูนรับของมาแล้วหันไปลงมือสวมสายน้ำดีเส้นใหม่ พันเกลียวอย่างประณีตและขันนอตล็อกแน่นหนาภายในเวลาไม่ถึงห้านาที ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดวาล์วน้ำหลักเพื่อทดสอบระบบ น้ำไหลผ่านท่ออย่างเงียบสนิท ไม่มีรอยรั่วซึมออกมาให้เห็นแม้แต่หยดเดียว
“เรียบร้อยครับคุณตาร์ ท่อน้ำห้องคุณปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว” ปูนยืดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางเก็บเครื่องมือเข้ากระเป๋า
“ขอบคุณคุณปูนและคุณม่อนมาก ๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ได้พวกคุณวันนี้ห้องฉันคงกลายเป็นสระว่ายน้ำแน่ ๆ” ตาร์ยิ้มกว้างส่งให้ด้วยความโล่งอก
“ด้วยความยินดีครับ... ส่วนคุณตาร์ วันจันทร์ผมหวังว่าใบเสนอราคาฉบับสมบูรณ์ของระบบ Chiller โรงงานผมจะส่งถึงอีเมลแต่เช้านะครับ” ปูนพูดเสียงเรียบขณะยกกระเป๋าเครื่องมือขึ้นพาดบ่า
“เอ่อ... วันจันทร์เช้าคงยังไม่ได้ค่ะคุณปูน” ตาร์รีบเบรกทันควันพลางทำหน้าเจื่อน “พอดีตอนเช้าวันจันทร์ตาร์ต้องเข้าประชุมใหญ่ที่ออฟฟิศเพื่อสรุปผลงานประจำสัปดาห์ก่อนน่ะค่ะ เอาเป็นว่า... พอประชุมเสร็จ ช่วงบ่ายตาร์จะรีบขับรถเอาใบเสนอราคาฉบับสมบูรณ์เข้าไปยื่นให้คุณตรวจถึงที่โรงงานด้วยตัวเองเลยดีไหมคะ?”
ปูนเลิกคิ้วหนามองยัยเซลล์รุ่นพี่อย่างชั่งใจ ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ “อ๋อ เข้าประชุม... โอเคครับ งั้นบ่ายโมงตรงเจอกันที่ห้องซ่อมบำรุงแล้วกัน แต่อย่าลืมที่ผมเตือนล่ะ เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบด้วย ถ้ายังฝืนใส่ส้นสูงมาเดินเปิ่น ๆ ในพื้นที่โรงงานผมอีก ผมจะปรับเงินบริษัทคุณจริง ๆ ด้วย”
ปูนขู่ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ช่างจอมเฮี้ยบ ก่อนจะเดินถือกระเป๋าเครื่องมือตามม่อนออกจากห้องไป
ตาร์เดินมาส่งที่ประตูพลางเบ้ปากไล่หลังแผ่นหลังกว้างของเขา... ถึงจะปากเสียไม่มีเปลี่ยน แต่วันหยุดสัปดาห์นี้ก็ทำให้เธอได้เห็นมุมมองชีวิตอีกด้านของหัวหน้าช่างสุดโหดคนนี้ และมันทำให้เธอรู้ว่า ภายใต้หน้ากากดุดันและคำพูดขวานผ่าซาก ปูนก็เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังตั้งใจทำงานและแบกรับความกดดันไว้มากมายไม่ต่างจากคนอื่น ๆ เลย
หญิงสาวปิดประตูล็อกห้อง พลางหมุนตัวเดินไปเตรียมชุดทำงานสำหรับวันจันทร์นี้... แน่นอนว่าสิ่งแรกที่เธอเลือกหยิบมาวางสแตนด์บายไว้ข้างประตูก็คือ ‘รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่ง’ เพื่อเตรียมพร้อมไปลุยสมรภูมิหน้างานและส่งใบเสนอราคาอัดหน้าไอ้เด็กช่างปากกรรไกรคนนั้นในวันจันทร์นี้ตอนบ่าย!
- Writer
