ช่างจำเป็น
1201 Words
วันเสาร์ควรจะเป็นวันหยุดพักผ่อนแสนสงบของ ‘ตาร์’ หลังจากผ่านสัปดาห์แรกของการทำงานสุดทรหดและสมรภูมิคารมกับช่างหนุ่มรุ่นน้องสุดโหดมาได้อย่างหวุดหวิด หญิงสาววัยยี่สิบแปดปีอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ ผมเผ้ามัดรวบเป็นดังโงะกลางหัว เธอกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ในห้องครัวเพื่อเตรียมทำมื้อเที่ยง รอสายจากแฟนหนุ่มที่ติดธุระต่างจังหวัดมาหลายวัน
ทว่าความสงบสุขก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อหูของเธอแว่วเสียง ซ่า... ซ่า... ดังผิดปกติมาจากห้องน้ำ
ตาร์รีบสาวเท้าเดินไปเปิดประตูห้องน้ำดู ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความช็อกเมื่อพบว่าสายน้ำดีใต้ซิงก์ล้างหน้าเกิดแตกครูด แรงดันน้ำพวยพุ่งกระจายเป็นน้ำพุขนาดย่อมเจิ่งนองเต็มพื้นห้องน้ำและกำลังจะไหลทะลักออกมายังพื้นลามิเนตด้านนอกห้อง
“วาย... ว้ายยย! ตายแล้ว ทำไมต้องมาแตกวันนี้เนี่ย!”
หญิงสาวลนลานทำอะไรไม่ถูก มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือมากดสายตรงหาเบอร์ส่วนกลางของนิติบุคคลคอนโดมิเนียมทันทีด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก “ส... สวัสดีค่ะนิติคะ ห้อง 809 ค่ะ! ท่อน้ำประปาในห้องน้ำรั่วค่ะ น้ำพุ่งแรงมากเลย ช่วยส่งช่างขึ้นมาดูให้ด่วนที่สุดเลยค่ะ!”
(“อ๋อ ครับคุณ พอดีวันนี้วันหยุดปลายสัปดาห์ ช่างประจำคอนโดลากลับบ้านต่างจังหวัดหมดเลยครับ เหลือผมเฝ้านิติอยู่คนเดียว... เอาเป็นว่า เดี๋ยวผมรีบขึ้นไปดูให้เดี๋ยวนี้ครับ!”) เสียง ‘ม่อน’ เจ้าหน้าที่นิติบุคคลประจำคอนโดตอบกลับมาอย่างกังวล
ตัดกลับมาที่ห้องทำงานของนิติบุคคลชั้นล่าง
บนโซฟารับแขกตัวยาวมีร่างสูงโปร่งของ ‘ปูน’ ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ขาสั้นนั่งหมดสภาพอยู่ ชายหนุ่มรุ่นน้องนัยน์ตาเหม่อลอย ใบหน้าคมคายดูหม่นหมองขัดกับลุคหัวหน้าช่างมาดดุที่โรงงานแช่แข็งมหาชัยโดยสิ้นเชิง วันนี้เป็นวันหยุดของเขา แต่แทนที่จะได้นอนพักผ่อน ปูนกลับต้องหอบหิ้วหัวใจพัง ๆ มานั่งปรับทุกข์และแก้เหงาอยู่กับม่อนที่เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนเทคนิค
เหตุผลน่ะเหรอ... ก็เพราะเขาเพิ่งโดนแฟนสาวที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยสะบัดรักทิ้งไปเมื่อสามวันก่อน ด้วยข้อหา ‘บ้างานเกินไป ไม่มีเวลาให้’ นั่นแหละ
“มึงนั่งเฝ้าห้องนิติก่อนนะไอ้ปูน ลูกค้าห้อง 809 ท่อน้ำแตก น้ำท่วมห้องแล้ว ช่างไม่อยู่กูต้องขึ้นไปดูเอง” ม่อนหันมาบอกพลางคว้ากระเป๋าเครื่องมือ
ปูนเหลียวหน้ามามองเพื่อน แววตาช่างเทคนิคสัญชาตญาณทำงานทันทีเมื่อได้ยินคำว่าท่อน้ำแตก “ท่อแตกเหรอวะ? มึงซ่อมเป็น? ลำพังมึงเปลี่ยนก๊อกยังปีนเกลียวเลย... เอ้อ ๆ ขี้เกียจนั่งฟุ้งซ่านอยู่แถวนี้ด้วย เดี๋ยวกูไปเป็นลูกมือช่วยมึงดูให้แล้วกัน”
“เฮ้ย จริงเหรอวะ! ขอบใจมากเพื่อน ระดับหัวหน้าช่างโรงงานแช่แข็งมาช่วย งานนี้เสร็จไวแน่” ม่อนยิ้มร่ารีบเดินนำปูนขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นแปดทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูทำเอาตาร์ที่กำลังเอาผ้าขนหนูอุดกั้นทางน้ำอยู่รีบวิ่งมาเปิดประตู “มาแล้วค่ะช่าง! รีบเข้าไปดูเลยค่ะ น้ำจะท่วมห้อง...”
คำพูดของตาร์สะดุ้งกึกค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อสายตาสบเข้ากับร่างสูงของชายหนุ่มที่เดินตามหลังม่อนเข้ามา... ใบหน้าคมคาย แววตานิ่งสนิท และท่าทางกวน ๆ แบบนั้น
“ค... คุณปูน?!” ตาร์อุทานเสียงหลง นิ้วเรียวชี้หน้าเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
ปูนเองก็ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นยัยเซลล์รุ่นพี่ป้ายแดงจาก บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิสฯ ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดตัวโคร่ง หน้าสดไร้เครื่องสำอาง ซึ่งแตกต่างจากลุคสาวออฟฟิศที่เถียงเขาฉอด ๆ เมื่อวันก่อนอย่างสิ้นเชิง
“คุณตาร์? นี่คุณพักอยู่ที่นี่เหรอครับ?” ปูนทวนคำเสียงเรียบ ก่อนจะกวาดสายตามองสภาพเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “วันหยุดของคุณ... สภาพดู ‘โนเซฟตี้’ ยิ่งกว่าตอนไปหน้างานโรงงานผมอีกนะ”
“นี่คุณปูน! ปากเสียในวันหยุดอีกแล้วนะ!” ตาร์แป๊ดขึ้นมาทันควัน ลืมเรื่องน้ำท่วมไปชั่วขณะ ก่อนที่ม่อนจะรีบแทรกตัวเข้ามาขัดจังหวะ
“เอ่อ... ทั้งสองคนรู้จักกันด้วยเหรอครับ? ดีเลยครับคุณ พอดีวันนี้ช่างคอนโดไม่อยู่ ไอ้ปูนมันเป็นเพื่อนผมและเป็นหัวหน้าช่างเทคนิคพอดี มันเลยอาสาขึ้นมาช่วยดูให้ครับ” ม่อนอธิบายรัว ๆ
“ช่างเถอะม่อน นำไปที่ห้องน้ำเลย” ปูนตัดบท เขาคว้ากระเป๋าเครื่องมือจากมือเพื่อนแล้วเดินดิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที โดยมีตาร์เดินตามไปคุมเชิงอยู่ห่าง ๆ ด้วยความหงุดหงิดใจ... โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว! หนีจากโรงงานยังมาเจอหน้าห้องตัวเองอีก!
สภาพในห้องน้ำค่อนข้างเละเทะ ปูนก้มลงดูใต้ซิงก์ล้างหน้าที่มีน้ำพุ่งกระเซ็น ชายหนุ่มไม่กลัวเปียก เขาเอื้อมมือหนาไปหมุนวาล์วเปิด-ปิดน้ำหลักใต้ซิงก์ทันทีเพื่อตัดกระแสส่งน้ำ แรงดันน้ำพวยพุ่งค่อย ๆ ลดลงจนหยุดสนิทในที่สุด
ปูนปาดน้ำออกจากหน้าลวก ๆ แววตาคมกริบกลับเข้าสู่โหมดจริงจังจับผิดหน้างานเหมือนเดิม “สายน้ำดีถักสแตนเลสเสื่อมสภาพจนกรอบแตกครับ คงไม่เคยเปลี่ยนเลยตั้งแต่ย้ายเข้ามา ม่อน... มึงลงไปเบิกสายน้ำดีขนาดครึ่งนิ้วที่ห้องพัสดุมาให้กูหน่อย ตัวเทปพันเกลียวด้วย เดี๋ยวกูถอดตัวเก่ารอ”
“ได้เลยเพื่อน! ฝากด้วยนะ” ม่อนรับคำแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้ปูนและตาร์อยู่กันตามลำพังในห้องน้ำที่เปียกโชก
ปูนหยิบประแจเลื่อนออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือ เริ่มลงมือขันนอตยึดสายน้ำดีที่แตกออกอย่างคล่องแคล่ว ตาร์ที่ยืนพิงขอบประตูห้องน้ำจ้องมองแผ่นหลังกว้างของช่างหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น แสงไฟในห้องน้ำสะท้อนให้เห็นหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามโครงหน้าของเขา
จริง ๆ แล้วเธอก็ยอมรับลึก ๆ ว่าผู้ชายคนนี้เวลาจับเครื่องมือช่างดูพึ่งพาได้มาก และหน้าตาเขาก็จัดว่าหล่อเหลาเอาการ... แต่ติดตรงที่ปากคอเราะร้ายไปหน่อยเท่านั้นแหละ ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงคำพูดของพี่เจนเมื่อวันก่อนขึ้นมา ‘เขาโดนคนอื่นกดดันมหาศาล เลยหาทางระบายกับคนที่ควบคุมได้’ พอมาเห็นปูนในชุดลำลองวันหยุดที่ดูแววตาหม่น ๆ เหงา ๆ แปลก ๆ ตาร์ก็เริ่มรู้สึกใจอ่อนลงเล็กน้อย
“คุณปูนคะ...” ตาร์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงนุ่มนวลลงกว่าเดิม “วันนี้วันหยุดแท้ ๆ ต้องมาเหนื่อยซ่อมท่อให้ฉัน ขอโทษด้วยนะคะ แล้วก็... ขอบคุณมากค่ะ”
- Writer
