Elizabeth Cruz's POV
Isang linggo ang mabilis na lumipas matapos ang gabing iyon. Nang gabing napilitan akong magsayaw sa harap niya at nang gabing magalit siya.
Araw-araw pa rin akong nagluluto ng almusal bago pumasok sa trabaho, ngunit madalang ko siyang makita. Kadalasan pa ay uuwi ako at makikita ko pa rin ang niluto kong almusal na nakatakip pa rin at malamig na.
Naiintindihan ko naman na nagalit siya. Sino ba naman ang matutuwa kung iiyak ang pinagsasayaw mo na parang isang bata na pinilit ng ina niya? Pero sana ay naintindihan niya rin naman na labag ito sa kalooban ko. Diyos ko, ganoon pa lang ay naiiyak na ako. Paano pa kapag mas malala ang gusto niyang ipagawa? At paano ako magkakalakas ng loob na gawin ang mga extra tasks na binanggit niya na sadya namang malalaswa?
Sa ik
