แม่สื่อIV
เฟิร์ส :
คำพูดของเธอทำให้อาการง่วงเหงาหาวนอนของผมหายไปเป็นปลิดทิ้ง แถมยังเผลออมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"พอดีน้าต้องไปเฝ้ายัยเดียร์อีกคน รายนั้นมาถึงก็อวกแตกอวกแตน เราอยู่กันแค่ผู้หญิงสามคน น้าคงวิ่งไปมาระหว่างสองห้องไม่ไหว... นี่ก็ไม่รู้ว่าจะไปพึ่งใคร เราช่วยเฝ้ายัยดรีมให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ เผื่อว่ายัยดรีมมีอาการผิดปกติอะไรจะได้ช่วยพากันส่งโรงพยาบาลได้ทัน"
ผมเองก็ไม่ได้ติดขัดอะไรที่จะอยู่ต่อ แต่มันจะดีเหรอที่ปล่อยหลานสาวรูปร่างสุดแสนเย้ายวนในชุดนอนบางเบาเอาไว้กับผมแบบนี้
"แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ของดรีมไม่อยู่เหรอครับ" ผมถามออกไปเสียงขรึมมาดแมนในแบบฉบับของพระเอกละครหลังข่าว ชงมาแบบนี้เห็นทีผมคงต้องวางฟอร์มกันหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าผมดี๊ด๊าออกหน้าออกตาจนเกินไป
"พ่อกับแม่ของยัยดรีมไม่อยู่แล้วล่ะจ้ะ ทั้งสองคนเสียไปนานแล้ว... เสียไปตั้งแต่ตอนที่ยัยดรีมยังเป็นเด็ก จะมีก็แค่น้ากับยัยเดียร์ แ
