"นายไม่จีบฉันสักหน่อยเหรอ ขอคบฉันก็ได้ บีบบังคับให้ฉันยอมเป็นแฟนนายแบบนี้ เกิดนายทิ้งฉันไปก่อน แล้วฉันจะทำยังไง" ฉันต่อรอง
"ฉันไม่ทิ้งเธอ" เขาบอกฉัน
"เชื่อได้ไง" ฉันถามกลับ
"เอาเกียรติของเด็ก (ส) ถาปัตย์เป็นประกัน"
"บ้าน่า! นายอย่าทำแบบนี้"
ฉันบอก ก่อนที่เขาจะหันออกไปนอกหน้าต่างพลางสูดลมหายใจเข้าไปในปอดผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ แล้วหันกลับมาสบตากับฉันอย่างเปิดเผย
"ฉันชอบเธอ เราคบกันนะดรีม...พอใจไหม!" เขาพูดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมมันถึงได้ดูฝืนใจนายนักนะ นี่นายเต็มใจขอคบฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย ให้ตายเหอะ!
"บ้าเหรอ! พูดให้มันดูจริงใจแล้วก็โรแมนติกขึ้นกว่านี้หน่อยสิ
"ฉันทำไม่เป็น!"
"ถ้างั้นนายจูบฉันแทนก็ได้"
(เอ๊ะ!!! นี่...ฉันพูดอะไรออกไป!)
เวลานั้น เฟิร์สจ้องมองมาที่เครื่องหน้าเนียนกริบของฉันแล้วหยุดเพ่งสายตามองมายังริมฝีปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีหวาน ก่อนจะดึงฉันให้เข้าไปหาแล้
