"คบกับฉัน เพื่อให้เฟิร์สเลิกยุ่งกับเธอไง ระหว่างเพื่อนกับน้อง ฉันว่าเธอคงเลือกไม่ยากหรอกนะ" พิธบอกกับฉัน ก่อนที่เขาจะถอดสร้อยคอของตัวเองออกมาสวมให้ฉัน
"นายทำอะไร!" ฉันถามด้วยความตกใจ
"ในระหว่างที่เธอยังไม่มีคำตอบให้ ฉันขอให้เธอสวมสร้อยเส้นนี้ไว้ก่อนแล้วกัน แต่ถ้าเธอเลือกที่จะปฏิเสธก็เอาสร้อยเส้นนี้คืนมาให้ฉัน ง่ายนิดเดียวเอง ตกลงไหม"
"แต่เอ๊ะ! นี่มัน...สร้อยเกียร์ของเด็กวิศวะหนิ นายเอามาใส่ให้ฉันทำไม" ฉันถามก่อนจะเบี่ยงตัวหลบไม่ยอมให้เขาสวมมันที่คอของฉัน ทว่ามือใหญ่ของเขากลับรั้งใบหน้าของฉันเอาไว้
"อยู่เฉย ๆ ฉันแค่ขอฝากเอาไว้ที่เธอก่อน"
"เด็กบ้า! ฉันไม่รับฝากของแบบนี้หรอกนะ"
"อย่ามาเรียกฉันว่าเด็ก เพราะเธอไม่รู้หรอกว่าเด็กอย่างฉัน ทำอะไรเธอได้บ้าง"
"นี่นาย! อย่าทำแบบนี้ ไม่เอา...เอาออกไปนะ" ฉันบอกเขา เพราะเข้าใจความหมายในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่
ไม่ใช่ไม่รู้...ว่าถ้าเด็กวิศวะมอบเกียร์
