แม่สื่อ (นิยายชุดแม่สื่อ ตอน แม่สื่อ)

ผู้ชายร้ายกาจ

ค่ำวันนั้น



ฉันนั่งท่องตำราเรียนเพื่อที่จะใช้สอบในเทอมสุดท้ายอยู่ภายในห้องนอนของตัวเอง แต่แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะกดรับสายสนทนา

(อ้าวดรีม! นี่แกยังอยู่ที่บ้านอยู่เหรอ) เสียงของออมที่เป็นคนโทรเข้ามาถามฉัน

"ใช่...มีอะไรรึเปล่า"

(ก็วันนี้มันเป็นวันเกิดของรุ่นพี่เราที่เพิ่งจะจบไปปีก่อนไง แกลืมไปแล้วเหรอ)

"จริงด้วยสิ... ฉันลืมไปซะสนิทเลย"

(โอ้ย...นังบ้า! งั้นแกรีบอาบน้ำแต่งตัวมาเดี๋ยวนี้เลยนะ มีแต่คนถามหาแกอยู่)

"ฉันคงไปไม่ได้แล้วล่ะ พอดีฉันท่องหนังสือ" ฉันตอบกลับไป

(แต่นี่เดียร์ก็มาด้วยนะ) ออมบอกกับฉัน

"คงไปกับเพื่อนที่คณะ ยังไงก็ฝากดูน้องฉันด้วยนะ อย่าให้ดื่มหนักล่ะ"

(อือ ๆ งั้นแค่นี้แล้วกัน... บายแก!) สิ้นเสียงของออมฉันก็กดตัดสายก่อนจะวางมือถือลงบนที่นอนแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

คืนนั้น ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของรุ่นพี่คนหนึ่ง

(เดียร์) :

"พี่เฟิร์ส!"

"อ้าวน้องเดียร์... มาด้วยเหมือนกันเหรอครับ"

ฉันแสร้งทำเป็นเดินไปชนอิตาพี่เฟิร์สสุดหล่อ หล่อสุดในปฐพี แล้วส่งสายตาหว่านเสน่ห์ไปให้หลังจากที่เห็นเขาแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนเพื่อมาชงเครื่องดื่ม

"แหม! ทำไมถามแบบนี้คะ เดียร์ต่างหากไม่คิดว่าพี่มาด้วยซะอีก เพราะเมื่อเช้าตอนเจอกันที่มหาลัยก็ไม่เห็นพี่เฟิร์สจะพูดถึง" ฉันเดินเข้าไปคล้องแขนก่อนจะแอบอิงลงบนท่อนแขนแกร่งของเขา หูย... กล้ามอย่างแน่น เวลาเอาคงกระแทกหนักน่าดู พูดแล้วก็อยากโดน!

"ขอโทษทีครับ พอดี... ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะได้มา แต่พวกเพื่อน ๆ มันดันคะยั้นคะยอ แถมถูกลากมาด้วย แล้วนี่มาคนเดียวเหรอครับ"

อีบ้า! อิพี่มันพูดอะไร ฉันมัวแต่เบียดซุกเข้าไปที่แผงอกของเขา ไม่ได้ฟังเลยด้วยซ้ำว่าเขาถามว่าอะไร

"เมื่อกี้พี่เฟิร์สพูดว่าอะไรนะคะ" ฉันถามกลับไป

"พี่ถามว่าหนูมากับใคร มาคนเดียวเหรอครับ"

ผัวฉันถาม... แต่ดันมองหาคนอื่น นี่หมายความว่าไงวะ

"เปล่าค่ะ... เดียร์มากับเพื่อน" ฉันช้อนสายตามองพลางใช้สองมือนัวเนียไปที่เอวสอบของเขา แสร้งทำเป็นเมาเผื่อเขาจะได้ยอมให้ล้วงให้ควักดูบ้าง

"คืนนี้น้องเดียร์สวยมากเลยนะครับ ขอพี่ถ่ายรูปคู่ด้วยหน่อยได้ไหม" เขานิ่งไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยปากชมฉัน พูดก็เรื่องนึง แต่ดันแกะมือของฉันออกจากการเกาะกุม มันหมายความว่าไง นี้ฉันสวยจริงรึเปล่าวะเนี่ย

"ได้สิคะพี่เฟิร์ส" ฉันใช้เสียงสองคุยกับเขา

"เอ่อ... พอดีเครื่องพี่แบตหมด ใช้เครื่องของน้องเดียร์แทนได้ไหมครับ" เขาพูดพร้อมกับยิ้มโปรยเสน่ห์

'โอ๊ย...ตาย ๆ ผัวขา ฉันอยากนอนแหกขาให้เขาทิ่มฉันซะตรงนี้เลย'

"ได้สิคะ นี่ค่ะโทรศัพท์ของเดียร์" ฉันบอกก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือให้กับเขา แต่คำตอบของฉันที่ว่าได้ค่ะ คือเอาฉันได้เลยค่ะ ยอมค่ะ ต่างหากล่ะ

แชะ!

เขากดถ่ายเพียงรูปเดียวก็ได้ภาพยั่ว ๆ ที่ฉันแนบชิดไปบนแผ่นอกของเขาแล้ว ฉันต้องอัปรูปลงบนไอจีเพื่ออวดอิพวกชะนีที่มหาลัยพวกมันจะได้พากันอิจฉาตาร้อนกันให้ทั่ว

"เอ่อ... น้องเดียร์ครับ พอดีพี่หาเพื่อนที่มาด้วยกันไม่เจอ ขอยืมมือถือหนูโทรหาหน่อยได้ไหมครับ" อิตาพี่เฟิร์สสุดหล่อขอฉัน มากกว่านี้ก็ให้ได้

"ได้สิคะพี่เฟิร์ส เรื่องแค่นี้เอง นี่ค่ะ โทรนานแค่ไหนก็ได้นะคะ" ฉันบอกกับเขา ก่อนจะเดินไปเม้าท์กับกลุ่มเพื่อนที่มาด้วยกัน ซึ่งพวกมันกำลังซุบซิบนินทาฉันอยู่ ป่านนี้มันคงเม้าท์กันให้แซดแล้วที่เห็นฉันกับพี่เฟิร์สใกล้ชิดกันซะขนาดนี้

อีกด้านหนึ่ง

ติ๊ด!

เสียงข้อความสั่นเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นเรียกความสนใจของคนที่นั่งท่องหนังสือให้ละสายตาจากตำราเรียนแล้วคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดอ่านข้อความ

'ขออนุญาตพาน้องสาวไปต่อนะครับ คุณพี่ดรีม... ว่าแต่จะไปต่อที่คอนโด หรือ ม่านรูดใกล้ ๆ แถวนี้ดีนะ มาช่วยคิดที่งานแทนผมหน่อยสิ อย่าช้าล่ะ!'

(ดรีม) :

ฉันได้รับข้อความพร้อมกับรูปถ่ายคู่ของเดียร์จากโทรศัพท์มือถือของเธอที่เฟิร์สเป็นคนส่งเข้ามาหาโดยเขาใช้อุบายหลอกล่อเพื่อให้ฉันออกมาที่งานเลี้ยงคืนนี้ด้วย

ซึ่งมันก็ได้ผล เพราะหลังจากฉันได้อ่านข้อความ ตัวเองก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับใช้เวลาเพียงเล็กน้อยเพื่อแต่งหน้าโทนสีอ่อน ๆ เพื่อไม่ให้ใบหน้าของตัวเองดูเปลือยเปล่าจนเกินไป

เนื่องจากมีเวลาไม่มากพอ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยใสอยู่แล้วเช่นเธอดูสวยลดน้อยลงไปเลย

"แต่งตัวซะสวยเลย จะรีบไปไหนน่ะดรีม" ผู้เป็นแม่ของเดียร์ที่นั่งกดเครื่องคิดเลขอยู่ที่โต๊ะด้านล่างเนื่องจากเอางานกลับมาทำที่บ้านอย่างเช่นทุกวันเงยหน้าขึ้นพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอย่างรักใคร่เอ็นดูหลานสาวของตัวเอง

"ไปงานเลี้ยง แล้วก็จะรับน้องกลับมาด้วยกันเลยค่ะคุณน้า"

"อ๋อดีจ้ะ...ยังไงน้าฝากน้องด้วยนะลูก"

"ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวดรีมรีบพาน้องกลับมาค่ะ" หลานสาวตอบรับพร้อมด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไปขึ้นรถแท็กซี่ที่ถูกโทรเรียกมารอไว้แล้ว

ที่งานเลี้ยง

เรือนร่างระหงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีทองปักด้วยเลื่อมชุดเดิมที่เคยใส่เข้าผับครั้งแรกเดินเข้ามาภายในงานพร้อมกับกดโทรศัพท์โทรออกเพื่อติดต่อกับเดียร์ ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ทว่ากลับติดต่อไม่ได้ เพราะถูกปิดเครื่องไว้ด้วยฝีมือของคนที่ใช้มันเป็นคนสุดท้ายเพื่อเรียกให้เธอมาที่นี่

พลั่ก!

"โอ๊ะ!"

เพราะมัวแต่ก้มลงกดต่อสายโทรออกทำให้เจ้าของร่างบางชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคนจนเซถลาเกือบจะล้ม แต่โชคดีที่อีกฝ่ายรู้ตัวเลยไม่ปล่อยให้เธอล้มคะมำลงไปกับพื้น

หมับ!

สองสายตาประสานกันไปมา ระหว่างที่ร่างระหงตกอยู่ภายใต้อ้อมแขนแกร่งของคนที่ชนเข้ากับหญิงสาว แต่ทว่าเขากลับไม่ยอมปล่อยให้เธอล้มลง

ดวงตาคมเข้มจ้องมองเจ้าของอ้อมแขนแกร่ง ในขณะที่เขาเองก็จับจ้องมองเธออย่างตกตะลึง เมื่อแลเห็นความสวยบนใบหน้าเนียนกริบของคนในอ้อมกอดจนตาค้างราวกับต้องมนต์สะกด แต่ก็เพียงแค่ไม่นาน ฝ่ายนั้นก็รีบสลัดตัวเองทิ้งออกจากภวังค์

"มาเร็วดีนี่!" เขาพูดพลางกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์

(ดรีม) :

"ปล่อยฉันนะ!" ฉันรีบบอกออกไป เมื่อได้สติและเห็นว่าอิตาคนนี้คือ ผู้ชายโรคจิตที่ชอบตามราวีฉันไม่เลิก

'ไอ้บ้าเฟิร์ส!'

"เดียร์อยู่ไหน!" ฉันถามหลังจากได้รับอิสระ พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ งาน แต่กลับไม่พบใคร เพราะคนอื่น ๆ ต่างพากันไปเตรียมตัวเป่าเค้ก และ เริ่มแกะของขวัญด้านในงานกันหมดแล้ว

"ตามมาสิ" เขาบอกกับฉัน ก่อนจะเดินนำหน้าไปด้านข้างของงานเลี้ยงริมสระน้ำที่เป็นทางเดินไปยังห้องน้ำด้านหลัง มีเพียงแสงไฟริบหรี่ไม่กี่ดวงที่ช่วยส่องสว่าง ก่อนที่เขาจะหยุดแล้วหันกลับมาจ้องหน้าฉัน

"ไหนล่ะน้องสาวของฉัน" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มหล่ออดีตเดือนคณะสถาปัตย์ที่ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่เป็นเพราะความคิดที่ฉลาดเฉลียว และ ความหล่อกระชากใจที่สาว ๆ ต่างพากันหลงใหลได้ปลื้ม ไม่เว้นแม้แต่ลูกพี่ลูกน้องของเธอเอง

"ฉันบอกตอนไหนว่าจะพาเธอไป" เขาถามกลับ

"นี่นายหลอกฉัน!" เธอเลือดขึ้นหน้า

"หึ! เก่งขึ้นแล้วนี่... ถ้าอยากได้น้องสาวคืน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันหน่อย"

ดวงตาคมกริบสาดมองมาที่เรือนกายระหงของคนที่อยู่ในชุดเดรสสีทองเป็นประกายระยิบระยับ

"นายต้องการอะไร" เธอพูด ก่อนจะก้าวถอยหลัง ในจังหวะที่อีกคนกำลังเดินต้อนเธอให้จนมุม

กึก!

(เฟิร์ส) :

"เธอกับฉัน... ในที่ลับตาคนแบบนี้ ถามจริง! ไม่รู้เหรอว่ามันคืออะไร" ผมไล่ต้อนเธอให้จนมุมก่อนจะยกแขนขึ้นพาดกับผนังกำแพงที่เธอพิงอยู่แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเราเป่ารดกัน

"ยะ... อย่านะ!" เธอร้องห้าม พร้อมกับเบี่ยงหน้าหลบเลี่ยง ไม่กล้าแม้แต่ที่จะสบสายตากับผม

"ไม่อยากได้น้องสาวเธอคืนรึไง... หืม" ผมถามกลับ

"ฟะ... เฟิร์ส ยะ... อย่านะ ฉันขอร้อง!"

"ถ้าไม่ใช่เธอก็คงต้องเป็นเดียร์" ผมบอกออกไป

"อย่าทำอะไรน้องสาวฉันเลยนะ ขอร้องล่ะ!"

"มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอ ทำให้ฉันพอใจได้มากขนาดไหน"