แม่สื่อ (นิยายชุดแม่สื่อ ตอน แม่สื่อ)

จูบ

"อย่าทำอะไรน้องฉันเลยนะ ขอร้องล่ะ!"

เฟิร์ส :

ผมไล่มองเรือนร่างเย้ายวนตรงหน้า สารภาพตามตรง... ใกล้กันขนาดนี้ ผมเองแทบลืมหายใจ ไม่คิดเหมือนกันว่าดาเมจของเธอมันจะรุนแรงซะเหลือเกิน เล่นเอาหัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เด็กเดียร์นั่นก็สวยดีอยู่หรอก แต่สวยแบบจัดจ้านและเปิดเผย จนดูร้อนแรงเกินไปในแบบที่แตกต่างจากพี่สาวของเธอที่ดูนิ่ง สงบ แต่ว่าน่าค้นหา

"มันขึ้นอยู่กับว่า... เธอจะทำให้ฉันพอใจมากแค่ไหน" คำพูดของผมทำให้เธอถึงกับหน้าถอดสี ดูท่าว่าหัวใจดวงน้อยคงจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเข้าให้แล้ว

"อย่านะ! ไม่อย่างงั้นฉันจะร้องให้ลั่นเลย ไม่เชื่อคอยดู" เธอบอกกับผม... พลางกัดริมฝีปากของตัวเอง มันดูยั่วยวนมากเลย ให้ตายเถอะ! เป็นไปได้ว่าเธอคงจะล่วงรู้ชะตากรรมของตัวเองแล้วสินะ

"เอาสิ! อยากรู้เหมือนกันว่าเสียงของเธอกับปากของฉัน อะไรมันจะไวกว่ากัน" ผมท้าทายพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นอีก และนั่นก็ทำให้ผมได้กลิ่นความหอมจากซอกคอขาว ๆ ในจังหวะที่เธอเบี่ยงหน้าเพื่อหลบหนี

เป็นกลิ่นหอมเจือจางจากเรือนกายสาวของเธอมากกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากแบรนด์ชั้นนำที่สาว ๆ มักใช้กัน มันหอมละมุน ชวนให้ผมคลั่งไคล้ หลงใหล และ เคลิบเคลิ้ม จนอยากฝากฝังใบหน้าของตัวเองลงไปสัมผัสกับลำคอระหงของเธอเข้าให้แล้ว

"นายเป็นถึงลูกของอาจารย์ รังแกผู้หญิงแบบนั้น นายไม่ทำหรอก...ฉันรู้!" เธอบอกออกมาราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมผมอยู่

แน่นอนว่าถ้าผมคิดแบบนั้น...ผมคงจะไม่ทำ แต่ความคิดของผู้ชายอย่างผม ไม่สนหรอกว่าตัวเองเกิดมาด้วยชาติตระกูลแบบไหนกัน ถ้าผมต้องการ...อะไรก็มาหยุดผมไม่ได้

"เสือ... เวลาที่มันหิวจนต้องล่า มันไม่คิดเยอะนักหรอก เพราะมันใช้สัญชาตญาณ แล้วยิ่งถ้าเหยื่อหลงมาอยู่ตรงหน้าด้วยแล้วล่ะก็... มันไม่สนอะไรทั้งนั้น!"

ผมบอกพร้อมชำเลืองมองไปยังริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกเปล่งประกายชมพูดูหวานฉ่ำตัดกับบลัชออนสีเนื้ออ่อน ๆ จมูกเชิดรั้นขึ้นมาเล็กน้อย

ดวงตาของเธอดูกลมโตเป็นประกายสีน้ำตาลอ่อนกับแพขนตางอนยาว คิ้วโค้งได้รูปสวย ดูดีไปหมดซะทุกอย่าง ตราตรึง... สะกดสายตา ทว่านาทีนี้เธอกลับมาทำให้ความอดทนอดกลั้นของผมที่มีอยู่มันเลยขีดจำกัด

"ฉันไม่ใช่เหยื่อของนาย ถอยออกไป" เธอดันเข้าที่แผ่นอกของผมแล้วเตรียมที่จะหนี แต่มีหรือที่คนอย่างผมจะยอมปล่อยให้เธอหลุดรอดไปได้ง่าย ๆ

พลั่ก!

ผมคว้าเรียวแขนของเธอไว้แล้วรวบให้กลับเข้ามาหาก่อนจะดันร่างแม่สาวตรงหน้าไปชนเข้ากับกำแพงอย่างไม่แรงนัก

"อ๊ะ! ช่วยด้วยค่ะ... ช่วยฉันอื้อ!!!" เธอร้องลั่น แต่ผมไม่ยอมให้ใครมาได้ยินเสียงของเธอแน่

หมับ!

ผมรั้งใบหน้าเนียนเข้ามาหาแล้วฉกริมฝีปากประกบปิดเรียวปากนุ่มของเธอเอาไว้ไม่ยอมให้เปล่งเสียง

"อื้อ!"

เธอออกแรงทุบตีร่างกายของผมอย่างหนักเท่าที่จะทำได้ แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลยรับรู้ได้แค่เพียงเสียงหวานที่ครางประท้วงอยู่แผ่วเบา พร้อมกับร่างที่ดิ้นรนอยู่ภายใต้พันธนาการกำลังต่อต้านการกระทำของผมอยู่...

ยิ่งเธอออกแรงดิ้นผมยิ่งดูดดื่ม ยิ่งเธอต่อต้านมันยิ่งทำให้ผมกล้าที่จะรุกล้ำและรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม สัมผัสดูดดื่มที่ผมได้มาโดยที่เธอไม่เต็มใจ มันทั้งวาบหวาม ซาบซ่าน และ ร้อนแรงเกินกว่าที่ผมหยุดตัวเองได้แล้ว

ดรีม :

"อื้อ!!!"

ฉันรู้สึกได้ถึงมวลพลังงานบางอย่างที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งช่องท้อง ตีขึ้นมาจนถึงใบหน้า เล่นเอาร่างกายเห่อร้อนไปหมด ทันทีที่เขาสัมผัสกับริมฝีปากของฉัน

มันเป็นสัมผัสแรกจากบุรุษเพศที่ฉันไม่เคยพบพานมาก่อน จูบ...ที่ฉันเคยเฝ้าหวงแหนกลับถูกพรากไปอย่างจาบจ้วง ต่อไปนี้คุณค่าของลูกผู้หญิงที่ฉันเสียไปจะหาคืนได้จากที่ไหน คนช่วงชิงกับคนพยายามที่จะเก็บซ่อนและรักษาไว้มันช่างแตกต่างกันนัก... นายจะทำแบบนี้กับฉันไปเพื่ออะไร!

ฉันพยายามที่จะต่อสู้และดิ้นรนขัดขืน แต่มันก็ดูจะเปล่าประโยชน์ เรี่ยวแรงของฉันที่มีอยู่ดูจะหายไปซะหมด หลังจากสัมผัสดูดดื่มที่เขาหยิบยื่นมาให้ฉัน

เขาทั้งช่ำชอง และ รุนแรงกับฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่แทนที่ฉันจะรู้สึกขยะแขยงต่อการกระทำของเขา มันกลับรู้สึกวาบหวามขึ้นมาอย่างน่าแปลกประหลาดใจ

หัวใจของฉันมันกำลังเต้นรัวในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันรวดเร็วเกินกว่าที่ฉันจะตั้งตัวได้ทัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่

ฉันควรที่จะต่อต้านเขาออกไปให้ได้มากกว่านี้ แต่ร่างกายของฉันมันกลับดื้อรั้นไม่ยอมเชื่อฟังตามคำสั่ง ฉันโอนอ่อนตามเขาไปอย่างง่ายดาย...ทำให้เขายิ่งได้ใจ

'เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง มันไม่ใช่เธอเลยนะ... ดรีม'

"อย่าทำแบบนี้ อ๊ะ...อื้อเฟิร์ส!!!" ฉันพยายามเบี่ยงหน้าหลบเลี่ยงเขาแล้ว แต่มันไม่ได้ผล... นาทีนี้ฉันกลับทำได้เพียงครางประท้วงเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อถูกสันจมูกโด่งของเขาซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอระหงลามไปจนถึงข้างใบหูของฉัน

"อ่ะฮื้อ..."

สัมผัสของเขารุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อความนุ่มชื้นลากไล้ไปมาทั่วลำคอ ก่อนถูกขบเม้มเบา ๆ ที่ข้างใบหู เขาทั้งดูด ทั้งเม้ม และ ใช้ฟันงับเข้าที่ซอกคอของฉัน เหมือนกับต้องการฝากฝังการกระทำทุกอย่างเอาไว้บนร่างกายเพื่อให้ฉันจดจำมันไปตลอด... เขารุนแรง และ ช่างร้ายกาจ!

'หยุดเถอะเฟิร์ส หยุดล่วงเกินฉัน!'

"ปล่อยฉันนะ... พอได้แล้ว"

ฉันร้องห้าม กลัวว่าทุกส่วนมันจะเกิดเป็นรอยแดงขึ้นมาประจานตัวฉันเอง แต่มันก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมเชื่อฟังฉันอยู่ดี

"พอเถอะ ฟะ... เฟิร์ส! พอได้แล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย" ฉันอ้อนวอน หากแต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุด เมื่อเรียวลิ้นสากของเขาตวัดเข้ามาในปากของฉัน

"อ๊ะ!!! / อ๊ะ!!!"

ทันใดนั้นเอง มีใครคนหนึ่งเข้ามากระชากฉันให้ออกมาจากเขาราวกับโชคช่วย เสมือนแม่เหล็กที่ถูกเหวี่ยงออกจากกัน แต่มันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย เมื่อฝ่ามืออันร้ายกาจของใครบางคนฟาดเข้ามาที่ใบหน้าของฉันอย่างรุนแรงจนทำให้ฉันถึงกับหน้าชา

เพียะ!

เดียร์ :

ฉันเองที่เป็นคนตบมัน... สะใจชะมัด! กล้าดียังไงมาจูบกับคนของฉัน... แล้ววันนั้นทำเป็นมาบอกว่าไม่มีอะไร ทั้งที่ตัวเองก็อยากจะฟาดเขาอยู่เหมือนกัน แต่ฝันไปเถอะนะ เพราะพี่เฟิร์สต้องเป็นของฉันแค่คนเดียว

"ตบพี่ทำไมเดียร์!"

ยัยไร้เดียงสานี่ถามฉันน้ำตาคลอเบ้า ไม่รู้จริงหรือว่าแสร้งทำเป็นโง่กันแน่ ถึงไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้ตบแก

"แล้วเธอไปจูบกับผู้ชายก่อนทำไม หน้าด้านไร้ยางอาย..."

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะ พี่ไม่ได้จูบเขา"

"จะบอกว่าอย่างพี่เฟิร์สน่ะเหรอที่จูบเธอก่อน เขาเป็นถึงเดือนคณะ แถมแม่เขาก็ยังเป็นถึงอาจารย์ ไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก... เธอมากกว่ามั้งที่เป็นคนอ่อยเขา!"

"ไม่ใช่นะเดียร์! พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นเลยนะ"

ถึงตรงนี้! ฉันรีบเข้าไปคว้าแขนของดรีมให้เข้ามาใกล้เพื่อพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน

"อย่ามาตอแหล!"

"เธอไม่เชื่อพี่เหรอ" ดรีมถามฉัน

"ไม่เชื่อ!" ฉันตอบ

"ถ้างั้นเธอก็ลองถามเขาดูสิ ถ้าเขาไม่ได้โกหก เขาต้องตอบแบบที่พี่บอกเธอแน่"

"ฉันไม่ถาม! ถ้าคันมากก็ไปหาเอาที่อื่น คนนี้ไม่ได้เพราะฉันจองแล้ว!" ฉันบอกพร้อมกับเงื้อมือขึ้นหวังเพื่อจะตบสั่งสอน แต่ก็กลับถูกร่างสูงของอิพี่เฟิร์สเข้ามาคว้าข้อมือของฉันไว้