“เอ่อคือ…” ไวโอลินไม่รู้จะตอบยังไง พันเจียเองที่เริ่มจะสงสัย ดึงช้อนออกมาจากมือเธอ แล้วบอกให้เธออธิบาย ไวโอลิน ไม่รู้จะปิดยังไงเลยเล่าให้เขาฟัง เรื่องที่เธอเคยเจอกับโชยะที่ซอยบ้าน วันเดียวกันกับที่ไปทานอาหารด้วยกันกับเขาที่ร้านหน้าปากซอย พันเจียวางช้อนเสียงดัง ไม่ทานต่อ สีหน้าไม่ค่อยพอใจอย่างชัดเจน
“ฉันขอสั่งห้ามเธอ ไม่ให้เธอไปข้องแวะกับเจ้านั่น”
“แต่เขาเป็นพี่ชายของนายนะ”
“ฉันบอกว่าอย่ายุ่ง!” พันเจียย้ำ แต่ไวโอลินไม่ยอมฟัง แถมยังบอกไปอีกด้วยว่า
“เรื่องที่นายจะให้โชย์มาแข่งแทน ถ้านายไม่พูด ฉันพูดแทนให้ก็ได้นะ” เธอบอก พันเจียไม่สบอารมณ์กับคำพูดของเธอทุบโต๊ะดังปัง!
“ฉันบอกว่าอย่ายุ่งไง!”
“แต่ว่า…” ไวโอลิน ไม่ทันจะพูดจบ พันเจียก็ลุกพรวดออกไปจากโต๊ะ เธอรีบวิ่งไปดักหน้าเขา พันเจียชะงักงันแล้วจ้องหน้าเธออย่างผิดหวัง ทั้งที่เธอควรจะฟังเขาบ้าง
“ก็ถ้านายไม่กล้าพูด ฉันจะพูดแทนนายเอง”
“ถ้าเธอ
