คืนนั้น
พันเจียให้เธอนอนที่เตียงนอนของเขา ในขณะที่เขาแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ โดยการนอนบนโซฟาที่ห้องรับแขก ไวโอลินไม่อยากเอาเปรียบเขาจึงขอนอนที่โซฟาแทน
“นอนได้แน่นะ”
พันเจียเดินกลับมาถาม ขณะที่ถือห่มผืนหนามายื่นให้กับเธอ ไวโอลินพยักหน้าแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
“สบายมาก โซฟากว้างแล้วก็ใหญ่กว่าตัวฉันเยอะเลย แต่ถ้าเป็นนายนะ นอนทั้งคืนมีหวังปวดหลังแย่”
“ถ้างั้นก็ตามใจ”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินกลับไปที่ห้องนอน ไวโอลินทำท่าจะนั่งลงที่โซฟา แต่อยู่ ๆ ร่างของเธอก็ถูกยกขึ้นมาเหนือพื้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
“ว้าย! นี่นายจะทำอะไร”
ไวโอลินร้องแว้ด ขณะที่เธออยู่บนท่อนแขนแกร่งของเขา ทว่าพันเจียไม่ยอมตอบ แต่กลับอุ้มร่างของเธอเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะวางร่างนุ่มลงบนเตียงนอนกว้างขวางของเขาอย่างแผ่วเบา
“นอนด้วยกันบนเตียงนี่แหละ”
“ไม่นะ!”
ไวโอลินจะลุกพรวดขึ้น แต่ถูกมือแกร่งของเขากดร่างของเธอเอาไ
