เธอจ้องมองเขาสองคนที่ยืนห่างออกไปไกลไม่ถึงห้าสิบเมตร พอที่จะทำให้ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขาดังแว่วมา
ไวโอลินพยายามจะไม่คิดอะไรที่เห็นว่าเขาปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังอยู่อย่างนั้น แต่กลับไปยอมกดรับสาย
เธอรู้สึกน้อยใจในการกระทำของเขา จนกระทั่งโทรศัพท์รอสายนานเกินไป จึงถูกตัดไปโดยอัตโนมัติ หญิงสาวพยายามที่จะห้ามใจ ไม่ให้ตัวเองรู้สึกแย่ลงไปกว่านี้ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะทำมันไม่ได้
ไวโอลินกดโทรออกไปหาเขาอีกครั้ง พันเจียที่รู้สึกถึงความสั่นของโทรศัพท์มือถือที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมแขนยาวตัวเก่งเอื้อมมือเรียวหนา ๆ ของเขาเข้าไปหยิบมันออกมา โดยก้มหน้าลงมองแค่ครู่เดียว เพื่อกดตัดสาย
“ทำไมนาย...”
ไวโอลินทำหน้าเจื่อน ๆ เหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ที่ได้เห็นแบบนั้นก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่ไม่น้อย ที่เขาไม่ยอมกดรับโทรศัพท์ของเธอ เพราะกำลังอยู่กับผู้หญิงคนอื่น พอลองนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เขาขอคบกับเธอ ทั้ง ๆ ที
