"ฉันเอง ก็รู้อยู่ว่าตัวเองสายตาสั้น แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะสั้นลงได้ขนาดนี้" ไวโอลินตอบออกไป
"ฉันพยายามที่จะใส่คอนแทคเลนส์แทนการใส่แว่น แต่วันนี้กลับดันลืมใส่มันออกมาด้วย” เธอบอก พันเจียเดินไปที่ล็อกเกอร์ พลางเปลี่ยนชุด ในขณะที่ไวโอลินหันหลังให้แล้วอธิบายต่อเพื่อให้เขาเข้าใจ
"เพราะไม่อยากเป็นยัยเฉิ่มให้ใครหัวเราะ" พันเจียเปลี่ยนกลับมาเป็นชุดปกติ แล้วเดินกลับมายืนเบื้องหน้าของเธอ ไวโอลินเงยหน้าสบตากับเขา ทั้งสองประสานสายตากันไปมาอยู่เนิ่นนาน
"แค่ถูกเรียกว่ายัยบ๊อง! มันก็น่าอายแค่ไหนแล้ว" ไวโอลินยังคงสบตากับเขา
"ไม่ชอบคำสรรพนามนี้เหรอ" พันเจียเอ่ยถาม หญิงสาวพยักหน้า
"เธอกลัวว่าตัวเองจะเชย เฉิ่ม เปิ่น ในสายตาหมอนั่นสินะ" พันเจียกำลังพูดถึงใครอีกคน ไวโอลินได้แต่ยืนนิ่ง
"......."
"ฉันหมายถึง แฟนเก่าของเธอ" ไวโอลินพยักหน้า พันเจียกระตุกยิ้มเบา ๆ แล้วบอกออกไปว่า
"ก็แค่เป็นตัวของตัวเอง ในแบบที
