ปลายนิ้วเรียวสากเลื่อนไปดูภาพอื่น ๆ ก่อนจะเห็นรูปคู่ ระหว่างเธอกับฮอร์น ที่แม้จะมีเพียงไม่กี่ภาพ แต่แววตาและรอยยิ้มของคนทั้งคู่ ก็บอกเล่าถึงสถานะ และความสัมพันธ์สองคนนั้นได้เป็นอย่างดี
เขาหุบยิ้มลงทันที เพราะทนดูไม่ได้และรู้สึกไม่พอใจเมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขของศัตรูอยากจะกดลบรูปคู่ที่มีอยู่ทิ้งมันไปให้หมด
เวลาต่อมา ที่คอนโดของพันเจีย ไวโอลินรู้สึกตัวตื่น ลุกขึ้นมานั่ง พันเจียกลับมาถึง เปิดประตูเดินเข้ามา เห็นเธอนั่งสะลึมสะลืออยู่ก็ถามว่า
“ฟื้นแล้วเหรอ”
“อื้อ...นี่กี่โมงแล้ว” ไวโอลินตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะถามเขากลับไป เพราะอยากรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงแล้ว
“หกโมง” พันเจียตอบมาสั้น ๆ ทว่าอยู่ทั้งคู่เริ่มที่จะพูดคุยกันดีขึ้น แบบไม่รู้เนื้อตัวตัว
“เดี๋ยวฉันไปทำความสะอาดห้องให้นายต่อก่อนนะ” เธอบอก แต่เขากลับปฏิเสธ
“นี่...ไม่ต้องหรอก พักเถอะ” พันเจียบอกกับเธอ
“ไม่ได้…ฉันอยากให้นาย
