คืนนั้น
ไวโอลินหยิบชิ้นส่วนโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ฮอร์นเป็นคนซื้อให้ออกมาวางที่เตียงทีละชิ้น ๆ แล้วมองดูมันอย่างเศร้าสร้อย
"ไงล่ะ ไวโอลิน" เธอบ่นพึมพำ แล้วคิดในใจ "ตอนแรกก็ไม่อยากได้ แต่พอมันพังไปเท่านั้นแหละ รู้สึกเสียดายขึ้นมาเลยนะ" ไวโอลินก่นด่าตัวเอง แล้วอยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลซึมออกมาอีกครั้ง
"ฮอร์น ฉันคิดถึงนายนะ" พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พร้อมกับยกมือบางขึ้นมาซับน้ำตา ก่อนจะเก็บชิ้นส่วนเหล่านั้นใส่ในลิ้นชักข้างเตียง
เธอเงยหน้ามองนาฬิกาบนหัวเตียงเป็นเวลาห้าทุ่มกว่า แต่กลับไม่รู้สึกง่วง อาจเป็นเพราะได้นอนในตอนกลางวันมาจากคอนโดของพันเจียแล้ว
ร่างระหงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อจะหยิบไหมพรมมาถักต่อเพื่อกล่อมให้ตัวเองรู้สึกง่วง แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าไหมพรมที่จะใช้ถักเป็นเสื้อกันหนาวนั้นยังอยู่ที่โต๊ะรับแขกข้างล่าง เธอจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่พันเจียนำมาให้กดใช้เป็นไฟฉ
