เขาเอื้อมมือออกไปเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอยู่ให้กับเธอ...เธอจ้อง! เขาจ้องตอบ ก่อนมือคู่แกร่งของพันเจียจะประคองไหล่ทั้งสองข้างของเธอ โดยใช้แขนข้างหนึ่งเชยคางของเธอขึ้นพร้อมกับใบหน้าลงเล็กน้อย ไวโอลินหลับตาพริ้มลง ปล่อยให้เขาได้สัมผัสริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเคลื่อนมาที่เปลือกตาที่ยังคงเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา และค่อย ๆ ประทับริมฝีปากของเขาลงบนเรียวปากอันบอบบางชมพูระเรื่อของเธออย่างแผ่วเบา...
ไวโอลินรู้สึกร้อนผ่าวใจเต้นแรงผิดปกติ เธอยืนนิ่งไปชั่วขณะ ปล่อยให้เขาจุมพิตอย่างดูดดื่ม
เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากเขาที่ส่งผ่านมาทางรอยจูบ ลงบนริมฝีปากของเธอในห้วงเวลานี้ ขณะที่พันเจียเองก็สัมผัสถึง ความอบอุ่นบางอย่างจากเธอ เช่นกัน
พันเจียค่อย ๆ ถอนจูบออกจากเธอ แล้วยืนนิ่งมองดูเธอ ค่อยลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ทั้งคู่ประสานแววตาสื่อถึงกัน โดยมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ ที่คนทั้งคู่ไม
