ไวโอลินยังคงแน่นิ่งราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วจริง ๆ ใบหน้าคมคายเริ่มแสดงออกถึงความรู้สึกหงุดหงิดแล้วโพล่งออกมาอย่างหมดความอดทน
“เลิกอาลัยอาวรณ์มันได้แล้ว ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน จำเอาไว้ด้วยว่าเธอคือ ผู้หญิงของฉัน!”
คำพูดของพันเจีย เป็นเสมือนเสียงเรียกให้สติเธอกลับคืนมา ไวโอลินผลักร่างของเขาให้ออกห่างไปไกล ๆ แต่ตัวเองกลับเซล้มลงไปที่พื้นซะเอง
“โอ๊ะ!!” ไวโอลินล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นจนเรือนร่างของเธอเปียกโชกไปด้วยคราบน้ำฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“เลิกบ้าได้แล้ว กับอิแค่ผู้ชายคนเดียว มันทำให้เธอขาดสติได้ขนาดนี้เลยหรือไง อย่าบ้าไปหน่อยเลยน่า” พันเจียต่อว่าต่อขาน พร้อมกับฉุดเรียวแขนเล็กของเธอให้ลุกขึ้นไปกับเขา
“มานี่เลย!” พันเจียกึ่งลากกึ่งจูงเรียวแขนของเธอให้ไปที่อาคารพักรับรองของนักแข่ง แต่ไวโอลินไม่ยินยอม เธอสะบัดแขนทิ้งแล้ววิ่งหนี
“อย่ามายุ่งกับฉัน!” ไวโอลินรีบวิ่ง
