กว่าจะ....ได้กลับบ้าน
1311 Words
ตอนที่ 5 กว่าจะ .... ได้กลับบ้าน
สองหนุ่มสาวได้เดินมาตามทางคันนาเล็กๆ โดยที่ท้องฟ้าได้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น เจนจิราได้เอ่ยถามกับสารวัตรปัณณ์ " คุณ อีกไกลไหม มันเริ่มมืดแแล้ว ฉันเริ่มมองไม่เห็นทาง และฉันก็กลัวด้วย " " ก็ถ้าคุณยิ่งเดินช้า มันก็ยิ่งจะมืดเรือยๆ แล้วก็จะตัวอะไร ต่อมิอะไรออกมาเต็ม... " สารวัตรปัณณ์ตอบยังไมทันจบประโยค
" ว๊ายยยย!!! " เสียงร้องของเจนจิราก็ดังขึ้น " คุณณณ"
" เป็นไงบ้างคุณ สบายดีไหม " สารวัตรปัณณ์กัดฟันและหันมาถามเจนจิรา ที่ตอนนี้ได้ขึ้นมาอยู่บนหลังสารวัตรปัณณ์เรียบร้อยแล้ว
" ก็.. ไม่สบายเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าเดินเอง " เจนจิราตอบแบบยิ้มภูมิใจ " รีบเดินหน่อยคุณ ป่านนี้คุณพ่อเป็นห่วงแล้ว "
" มันเดินง่ายมากมั้ง แถมยังแบกช้างบนหลังอีกทั้งตัว " สารวัตรปัณณ์ตอบ " โอ๊ย!!! คุณมาทุบผมทำไมเนี่ย "
" ก็คุณมาว่าฉันเป็นช้างอ่ะ นี่ๆๆๆ " เจนจิราทุบไหล่ไปอีกหลายที
" ถ้าคุณไม่หยุด ผมจะโยนคุณลงเดี๋ยวนี้ล่ะ " สารวัตรขู่ เจนจิราจึงหยุดการกระทำ
เมื่อได้ออกมาสู่ทางเดินปกติ สารวัตรปัณณ์จึงได้วางเจนจิราลง แล้วมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าตอนนี้ได้อยู่ที่ใด แล้วจะต้องเดินหน้าไปทางไหนเพื่อให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย เมื่อแน่ใจแล้ว สารวัตรปัณณ์จึงได้เรียกให้เจนจิราได้เดินออกไปทางข้างหน้า
" คุณ ฉันหิว ฉันเหนื่อย ฉันไม่ไหวแล้ว ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้ด้วย " จนจิราพูดออกมาพร้อมน้ำตาคลอๆ
" แล้วต้นเหตุมาจากใคร ทำอะไรไม่รู้จักคิดถ้าเกิดพวกมันมีปืนป่านนี้พวกเราคงได้ไปนอนอยู่ในป่านั้นแล้ว " สารวัตรปัณณ์พูดออกมาดังๆ
" ก็ๆๆฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมาซุ้มดูคนร้ายแถวบ้านฉัน ถ้าฉันรู้ฉันจะออกมาลำบากแบบนี้ไหม จะออกมาเสี่ยงตายทำไม อยู่บ้านเฉยๆก็ดีอยู่แล้ว คุณไม่รู้หรอกว่าฉันกลัวแค่ไหน " เมื่อเจนจิราพูดจบ ก็ร้องไห้โหออกมา
- ปี๊ดๆๆ - เสียงแตรรถมอเตร์ไซค์ ดังขึ้น
" สารวัตร มาเดินทำอะไรแถวนี้ อ้าวคุณเจน ก็อยู่ด้วย ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ " เสียงช่างแบงค์ละช่างอีกคนขับมอร์เตอร์ไซค์ผ่านมา
" มีเรื่องมานิดหน่อย มาพอดีเลย ขอยืมรถมเตอร์ไซค์ไปส่งคุณเจนหน่อยสิ " สารวัตรปัณณ์ขอยืมมอเตอร์ไซค์ช่างแบงค์ทันที
" ได้ครับสารวัตร " ช่างแบงค์ส่งมอเตอร์ไซค์ให้กับสารวัตร
" เจนขอให้ช่างแบงค์เป็นคนไปส่งนะคะ " เจนจิราเอ่ยขึ้น ทั้งหมดก็เลยยอมๆ ตามนั้น
ระหว่างทางกลับบ้าน ช่างแบงค์ได้เอ่ยกับเจนจิราแบบที่ได้ยนกันสองคน "คุณเจนรู้ไหม คุณเจนเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดนะนี่ ได้อยู่ใกล้ๆกับสารวัตร"
" โชคดีอะไร โชคร้ายสิไม่ว่า " เจนจิราบ่น
" สารวัตรไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยนะครับ มีคุณเจนนี่แหล่ที่สารวัตรอยู่ใกล้ ทุกทีจะหนีห่าง"
" จริงหรอ ทำไมล่ะ "
"สารวัตร เขาบอกว่าไม่อยากมีเมีย ไม่อยากทำให้ใครเสียเวลา ยิ่งอาชีพแบบนี้ เสี่ยงตายได้ทุกวัน กลัวเมียเป็นหม้าย " ช่างแบงค์ตอบออกไปตามที่เคยได้ยินมา
" แล้วไม่มีสาวๆ พวกแม่ยกอะไรแบบนี้เข้ามาบ้างไหมล่ะ " เจนจิราอยากรู้
" มันก็มีเข้ามาบ้าง แต่สารวัตรเขาาชัดเจนตั้งแต่แรก ปฎิเสธเลย "
" ไม่มีพลาดพลั้งบ้างหรอ " เจนจิรายังคงซักถามต่อ
" เคยมีอยู่ครั้งหนึ่ง นานมากแล้ว มีผู้หญิงคนหนึ่ง เขามาบอกว่าท้องกับสารวัตร ก็พิสูตรอยู่นานเหมือนกันล่ะครับ ว่าไม่ใช่ลูกของสารวัตร แต่สารวัตรก็รับผิดชอบเด็กคนนั้นอยู่นะครับ ตอนนี้ก็น่าจะ สองขวบแล้วชื่อน้องเนยครับ " ช่างแบงค์ตอบตามที่ตัวเองรู้มา
" มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ แล้วผู้หญิงคนนั้นไปไหนแล้วล่ะ "
" เห็นว่าไปทำงานในกรุงเทพนะครับ นานๆจะกลับมาหาลูกที มาทีสารวัตรแกก็หลบไม่กลับบ้าน ไปเข้าเวรบ้าง ออกไปสืบข่าวบ้าง ไม่เคยสนใจแม่ของเด็กเลยครับ "
" อืม..."
ตอนที่ 6 กว่าจะ....ถึงบ้าน
รถมอเตอร์ไซค์ สองคันก็ได้เข้ามาจอดที่ลานบ้านของผู้กำกับฯเจนภพ พร้อมกัน ผู้กำกับฯเจนภพ กับพ่อปรีชา พ่อของสารวัตร์ปัณณ์ก็ได้เดินออกมาพร้อมกัน
" อ้าว.. พ่อมาได้อย่างไร " สารวัตรปัณณ์เอ่ยถามผู้เป็นพ่อ อย่าง งง ๆ ไม่รู้ว่าผู้เป็นพ่อมาทำอะไร
" ก็มาคุยธุระกับผู้กำกับฯเขาสักหน่อยน่ะ ว่าแต่เป็นไงบ้าง พ่อได้ยินมาว่าแกเกิดเรื่อง " พ่อปรีชาเอ่ย
" ก็ผิดแผนนิดหน่อยครับ " สารวัตรปัณณ์เอ่ยตอบผู้เป็นพ่อ และคล้ายๆรายงานผลกับผู้กำกับฯด้วย
" ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว ไปๆเข้าบ้าน หาข้าวกินกันก่อนค่อยแยกย้ายกันกลับบ้าน น้านางทำกับข้าวรอนานแล้ว รายนั้นก็ร้อนอกร้อนใจ ร้องไห้ไม่หยุดหย่อน ห่วงแต่ยัยเจนจะได้รับอันตราย ขอบใจมานะช่างแบงค์ที่มาส่ง " ผู้กำกับ ฯเอ่ย พร้อมประคองลูกสาวและชวนทุกคนเข้าบ้าน เพื่อจะได้มากินข้าว
"นี่ก็ดึกแล้ว ผมกับพ่อขอตัวดีกว่าครับ มีเรื่องต้องจัดการต่ออีกนิดหน่อย " สารวัตรปัณณ์เอ่ยบอก พร้อมลากลับบ้านพร้อมกับพ่อปรีชา และพวกช่างแบงค์
เมื่อเจนจิราเข้าบ้าน ก็ได้พบกับน้านาง ผู้เป็นภรรยาอีกคนของพ่อ ก็ได้เขากอดหญิงสาว ร้องไห้สะอึกสะอื้น ดีใจที่หญิงสาวกลับมา
" หนูเจนกลับมาแล้วหรอ ปลอดภัยดีไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ไหนขอน้าดูหน่อย โถ!! ลูก คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองนะ " น้านางรีบเข้ามาหา ดูหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง
" เจนไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง " เจนจิราตอบออกมาพร้อมกับสายตาที่เริ่มมองน้านางแปลกออกไป
" หิวไหมลูก ทานอะไรมาหรือยัง ทานข้าวก่อนไหม รอเดี๋ยวนะ น้าจะไปอุ่นกับข้าวมาให้ " น้านางกระวีกระวาด รีบออกไปอุ่นกับข้าวมาให้
" เอ่อ ... ไม่เป็นไรค่ะ เจนขอตัวไปอาบน้ำ ผักผ่อนดีกว่า " เจนจิราลุกออกไปทันที
เมื่อเจนจิราอาบน้ำเสร็จ เสียงคะประตูก็ดังขึ้น
-ก๊อกๆ - " น้านางเองค่ะหนูเจน น้านางขอนุญาตเข้าไปได้ไหมคะ "
เจนจิราจึงลุกไปเปิดประตูแบบงง ๆ ไม่รู้ว่านางจะมาไม้ไหนเนื่องจากก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนไม่คยลงลอยกันเท่าไหร่ " มีอะไรคะ "
" น้ากลัวหนูเจจะหิว น้าเลยอุ่นนมมาให้ และนี่จ๊ะ ยาแก้ปวด ทานยาด้วยนะ เผื่อคืนนี้จะปวด "
" ขอบคุณค่ะ " เจนจิรารับมาแล้วปิดประตูห้องทันที ภายในใจมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ต่อต้านกันไปหมด สับสนกับการกระทำของน้านาง - นี่เราอคะติกับน้าเขามากไปหรือเปล่านะ -
เจนจิราคิดในใจ แล้วภาพเก่าๆ ในอดีตก็เริ่มปรากฎมา ซึ่งก็คือมีแต่เจนจิราเองที่เป็นฝ่ายกระทำผิดต่อน้านางมาโดยตลอด
- Writer
