ค่ำคืนที่บ้านของ ผู้กำกับเจนภพ ดูจะเงียบเหงาและเยือกเย็นกว่าที่เคยเป็น ลมพัดแรงจนกิ่งไม้เสียดสีกับหน้าต่างกระจกเกิดเสียงแว่วคล้ายเสียงคร่ำครวญ เจนจิรา นั่งนิ่งอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนที่เธอเคยรู้สึกว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุด แต่บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนกรงขังที่มองไม่เห็น หมอนใบโตที่เธอสวมกอดไว้แน่นดูจะไม่สามารถซับความขมขื่นในใจได้หมด
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะถูกเปิดออกโดยไม่ต้องรอคำอนุญาต ร่างทรงเสน่ห์ในชุดลำลองราคาแพงของ น้านาง แม่เลี้ยงที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอหลังจากแม่แท้ๆ เสียไปได้เพียงไม่กี่ปี เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมถาดนมอุ่นๆ รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของน้านางเป็นรอยยิ้มที่เจนจิราอ่านไม่ออกมาตลอด... มันดูหวังดี แต่มักจะมีรสขมแฝงอยู่เสมอ
" นมอุ่นๆ หน่อยไหมลูกเจน เห็นคุณพ่อบอกว่าเราไม่ยอมลงไปทานข้าวเย็น คุณพ่อท่านเป็นห่วงนะ " เสียงอ่อนหวานนั้นไม่ได้ทำให้เจนจิรารู้สึกดีขึ้น
"
