กว่าจะรัก

กว่าจะ....รู้จักกัน

ตอนที่ 1 กว่าจะ.....รู้จักกัน

ถนนสายหนึ่งของหมู่บ้านแถบชนบท ที่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากกนัก รถยนต์คันงามสีขาว ได้ขับเอาฝุ่นคละคลุ้งผ่านกลุ่มชายฉกรรจ์ 4-5 คนไปอย่างไม่สนใจ

" แค๊ก ๆ " เสียงชายคนหนึ่งได้ไอขึ้นมา พร้อมกล่าวอย่างอาฆาต " ใครวะ ขับรถได้เก่งเหลือเกิน "

ทันใดนั้น รถคันงามก็จอดห่างออกไปไม่ไกลนัก " ขอถามอะไรหน่อย บ้านผู้กำกับเจนภพไปทางไหน" หญิงสาวรูปร่างสะโอดสะอง ได้เอ่ยถามออกมา

" นี่!!! คุณจะไม่เอ่ยขอโทษกันบ้างหรอ " ปัณณ์ สารวัตรหนุ่มได้เอ่ยถามด้วยเสียงอันดัง

" ขอโทษ!! เรื่องอะไร " หญิงสาวถามกลับด้วยเสียงอันดังเช่นกัน

" ก็ที่คุณขับรถได้ดีไง เห็นไหมเนี่ย " ปัณณ์ และบรรดาชายฉกรรจ์ ต่างก็แสดงสภาพที่คลุกไปด้วยฝุ่นผงและต่างก็เริ่มไม่พอใจที่หญิงสาวทำเป็นไม่รู้

" ก็ฉันจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าพวกคุณจะวิ่งกันเต็มถนนอย่างนี้ "

" ขับรถไม่เป็น ทีหลังก็อย่าขับ " ชายหนุ่มโกรธหน้าแดง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้ตะโกนสั่งลูกน้องทั้งหลาย ให้แยกย้ายกันกลับ

" อ้าว....คุณแล้วบ้านผู้กำกับไปทางไหน " หญิงสาวตะโกนถาม แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

ณ. บ้านพักของผู้กำกับฯ

รถคันงามสีขาว ก็ได้ขับเข้ามาจอดหญิงสาวเปิดประตูออกมา พร้อมตะโกน " คุณพ่อ เจนมาแล้วค่ะ "

ผู้กำกับในวัยใกล้ปลดเกษียณ หันมามองหญิงสาว พร้อมรอยยิ้มและกางแขนออกรับ สองพ่อลูกกอดกันด้วยความคิดถึง " คิดถึงคุณพ่อที่สุด " หญิงสาวอ้อนพ่อ " พ่อก็คิดถึงลูก ไม่เจอตั้ง 2 ปี เป็นอย่างไรบ้าง "

"เจนสบายดีค่ะ คุณพ่อทำอะไรอยู่คะ เห็นคนเยอะแยะเชียว " เจนจิราถามผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย และเกิดอารมณ์เดือดอีกครั้งเมื่อหันไปเห็นนายปัณณ์ และพรรคพวก

"เรื่องมันเป็นอยางนี้นี่เอง เอาล่ะ ๆ ต่างคนต่างไม่เป็นไร้แล้ว ลูกมาถึงเหนื่อยๆ เอาของไปเก็บแล้วพักผ่อนก่อนนะ

ส่วนสารวัตร ไว้มาวางแผนกันใหม่นะ "

"อ๋อ!!! เป็นถึงสารวัตรนี่เอง ถึงได้เบ่งกับชาวบ้าน " เจนจิรา กล่าว

" อ่อ เป็นคุณหนูเอาแต่ใจนี่เองถึงได้ไม่เห็นหัวคนอื่น " สารวัตรหนุ่มกล่าวออกมาบ้าง

" นี่นายอย่ามากล่าวหาฉันนะ " เจนจิราไม่ยอม

"เอาละ ๆ แยกย้ายกันได้แล้ว " ผู้กำกับสั่งแยกย้ายทั้งคู่

ตอนที่ 2 กว่าจะ ....หาเรื่อง

หลังจากที่เจนจิราได้อยู่มาสัก 2 วัน จึงได้ขับรถออกมาหาอะไรดูรอบๆที่พัก ทันใดนั้นเอง เจนจิรา ก็ได้เห็นสารวัตรปัณณ์ นั่งตกปลาอยู่ริมบึง

" งานการไม่ไปทำ มานั่งตกปลาเล่น เปลืองภาษีชัดๆ " เจนจรา เอ่ย

" ไม่พูด ก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอกนะ " สารวัตรหนุ่มเอ่ยบ้าง

" นี่คุณ ฉันเป็นประชาชนคนหนึ่ง ไม่มีสิทธ์พูดถึงการทำงานของตำรวจหรอ "

" แล้วคุณรู้จักเวลาพัก เวลาราชการ เวลาเข้าเวร เวลานอกเวร บ้างไหมล่ะ ถ้าไม่รู้จักก็อย่ามาวิจารณ์ "

สองหนุ่มสาวตอบโต้กันไปมา

" ฉันไม่เสียเวลากับคุณแล้ว " เจนจิรา เดินจากไป สารวัตรหนุ่มได้แต่ยักไหล่

เมื่อหญิงสาวได้กลับมาที่รถ ก็ได้พบว่า รถคันงามของเธอ ล้อด้านหน้าคนขับได้แบนติดถนน หญิงสาวตกใจทำอะไรไม่ถูกจึงได้ตะโกนขอความช่วยเหลือ

" นี่คุณ ช่วยดูรถฉันหน่อยสิ รถฉันยางแบน " เจนจิราเอ่ย

" อ้าวคุณ ขับมายังไงล่ะ ยางถึงได้แบน"

" ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ " " ผมซ่อมไม่เป็นหรอนะ เดี๋ยวผมตามคนมาดูให้ "

" อ้าวคุณ ทิ้งฉันไว้อย่างนี้หรอ คนไม่มีน้ำใจ "

ตอนที่ 3 กว่าจะ....รู้เรื่อง

รถมอเตอร์ไซค์ คันเก่า ได้แล่นเข้ามาจอดภายในบ้านพักของผู้กำกับ

" อี๋!! สกปรกที่สุด ไม่รู้ว่าเชื้อโรคติดเข้ามากี่สายพันธ์แล้ว " หญิงสาวบ่นกะปอดกะแปด

" ก็บอกให้รอที่รถ แล้วทำไมไม่รอล่ะ " ชายหนุ่มตอบโต้

" มันร้อน มันฝุ่น มัน.... คุณไม่เข้าใจหรอก " ชายหมุ่มได้แต่ส่ายหัว แล้วหันไปคุยโทรศัพท์แทน

" ถ้ารถซ่อมเสร็จแล้ว จะให้ลูกน้องขับมาส่งให้" ชายหนุ่มบอกแล้วจะขับรถมอเตอร์ไซค์ออก แต่หญิงสาวได้ร้องขึ้นก่อน " นี่คุณ จะให้คนอื่นมาขับรถฉันได้อย่างไร รู้ไหมราคารถฉันเท่าไหร่ "

" แล้วจะให้ทำอย่างไรครับ คุณหนู " ชายหนุ่มเริ่มประชด

" คุณก็พาฉันไปเอารถไง " หญิงสาวบอก " ได้ๆๆครับผม "

หลังจานั้นไม่นาน สารวัตรปัณณ์ได้ขับรถมอเตอร์ไซค์คันเดิมกลับเข้ามา

" รถเสร็จแล้วคุณ จะไปรับรถกลับเลยไหม "

" จะไปอย่างไรล่ะ ไปคันนี้อีกหรอ " เจนจิรามองไปที่รถ

" ก็ใช่น่ะสิ ไม่ไปคันนี้จะไปคันไหน เงินเดือนตำรวจออกจะน้อยนิด จะไปมีปัญญาออกรถหรูๆ ได้อย่างไร"

"ก็แล้วทำไม ไม่ยืมรถคนอื่น หรือรถในโรงพักก็ได้ "

" นี่คุณ คุณรู้ไหม ตำรวจบ้านนอก ก็เงินเดือนน้อยนิด จะไปมีเงินออกรถหรู คันใหญ่คันโตได้อย่างไร และรถตำรวจนั่นนะ เขาไว้ใช้ในราชการ ในราชการน่ะ รู้จักไหม จะมาใช้ส่วนตัวไม่ได้ "

" ก็ฉันเคยเห็นคนอื่นเขาใช้กันนี่ " เจนจิราไม่ยอมแพ้

" คนอื่น ก็คือ คนอื่น หรือคุณอยากให้พ่อคุณโดนสอบฯ หรือ "

หญิงสาวยังคงทำหน้างอ ไม่พอใจ สารวัตรหนุ่มจึงสรุปให้รีบไป " ไปน่าคุณ ผมมีงานอื่นต้องทำ "

ตอนที่ 4 กว่าจะ... มารับรถ

" เรียบร้อยดีนะจ่า " สารวัตรหนุ่มเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทที่ยืนรอสารวัตรกับช่างซ่อมรถ " ครับผม " พร้อมส่งบิลค่าบริการให้กับสารวัตรปัณณ์ " อ่ะนี่คุณ ค่าใช้จ่าย จ่ายช่างเขาไปซะ ช่างจะได้กลับร้าน " สารวัตรหนุ่มส่งบิลค่าซ่อมรถยนต์ให้หญิงสาวจ่าย หญิงสาวตาโตพร้อมอุทาน " ทำไมถึงแพงแบบนี้ล่ะ "

" อ้าวคุณ นี่มันบริการนอกสถานที่นะคุณ แล้วรถคุณอ่ะ แถวนี้ไม่มีขับหรอก อะไหล่มันก็หายากเป็นธรรมดา "

" คุณช่วยจ่ายให้ก่อนได้ไหม พอดีฉันมีไม่พอ " เจนจิราบอกแบบเขิลๆ

สารวัตรปัณณ์ได้แต่ส่ายหน้า แล้วเดินไปคุยกับช่างซ่อมรถ แล้วจึงได้แยกย้ายกันออกไป

" อ่ะ!! นี่คุณ กุญแจรถ ลงขับดูสิ มีปัญหาอะไรไหม "

หลังจากนั้น สารวัตรปัณณ์ ก็ได้ตามช่างมาที่ร้าน และจ่ายเงินให้ ช่างแบงค์ ได้เอ่ยแซวสารวัตรปัณณ์ว่า " แฟนสารวัตรหรอ สวยดีนะ " " เฮ้ย !! แฟนบ้าอะไร ไม่ใช่ " สารวัตรปฎิเสธ

" แล้วทำไมต้องหน้าแดงแบบนั้น " ช่างแบงค์ไม่ยอมแพ้ เดินหน้าแกล้งสารวัตรหนุ่มต่อ

" เดี๋ยวเหอะ พูดมาก เดี๋ยวจับขังลืมเลย " " เฮ้ย !!! ได้ไงล่ะสารวัตร จับข้อหาอะไร " " นี่ไง " พร้อมชูสิ่งที่อยู่ในมือ "ค่าซ่อมแพง สงสัยจะใช้อะไหล่ปลอม " " ล้อเล่นน่าสารวัตร" ช่างแบงค์รีบกล่าว