ท่ามกลางความศิวิไลซ์ของกรุงเทพมหานครที่ดูจะรวดเร็วและไร้หัวใจ เจนจิรา ขังตัวเองอยู่ในคอนโดหรูย่านสุขุมวิทมาเป็นวันที่สี่แล้ว วิวเมือง ที่เคยดูสวยงามบัดนี้กลับดูจืดชืด รอยจูบที่หน้าต่างกระจกยามเช้าของแสงแดดไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่บอบช้ำของเธอดีขึ้นเลย ภาพของสารวัตรปัณณ์ที่ยืนอยู่กับผู้หญิงที่ชื่อป่านยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไม่จบสิ้น
"ในเมื่อคุณมีเขา... คุณจะมายุ่งกับชีวิตฉันอีกทำไม" เธอกระซิบกับความว่างเปล่า พลางกอดหมอนใบโปรดไว้แนบอกจนแน่น
ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความเศร้า เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น แผดเสียงทำลายความเงียบ เจนจิราขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อผู้โทร... "น้านาง"
เธอลังเลที่จะรับสาย แต่สุดท้ายความอยากรู้ว่าทางบ้านจะเคลื่อนไหวอย่างไรก็ทำให้เธอกดรับ
" มีอะไรคะน้านาง? เจนบอกแล้วไงว่าอย่าตามหาเจน " เจนจิรากรอกเสียงเย็นชาลงไป
"อุ๊ย... หนูเจน อย่าเพิ่งอาร
