กว่าจะรัก

กว่าจะ...ปรับความเข้าใจ

ตอนที่ 7 กว่าจะได้... ปรับความเข้าใจ

ตลอดทั้งคืน เจนจิราได้คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ระหว่างเธอกับน้านาง เมื่อคิดได้แล้วเจนจิราจึงได้ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เช้านี้เจนจิราได้ตื่นขึ้นมา ก็เดินตรงเข้าไปในครัว เห็นน้านางกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าเตาแก๊ส มองไปที่โต๊ะกลางที่อยู่ตรงกลางครัวที่ใช้เตรียมของต่างๆ เห็นมีดวางอยู่ จึงตรงเข้าไปแล้วหยิบมีดขึ้นมายืนจ้องมองดูสักครู่ ระหว่างกำลังตัดสินใจว่าจะทำดีหรือไม่นั้น สุดท้ายเจนจิราก็ตัดสินใจ - ฉึบ - หัวไชเท้าก็ขาดเป็นสองท่อน

" อ้าวววว.. หนูเจน ตื่นแล้วหรอคะ เป็นอย่างไรบ้าง ปวดเมื่อย หรือยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่าคะ " น้านางหันมาเห็นพอดี

" เอ่อ...เจนไม่เป็นไรแล้วค่ะ ขอบคุณน้านางนะคะ " เจนจิราตอบ " แล้วนี่น้านางจะทำอะไรคะ ให้เจนช่วยนะคะ"

" ไม่เป็นไรค่ะ น้าทำเองดีกว่า หนูเจนยังไม่หายดี พักผ่อนเยอะๆก่อนดีกว่า " น้านางตอบด้วยรอยยิ้ม

" ให้เจนช่วยเถอะนะคะ พอดีเจนเบื่อๆ ไม่รู้จะทำอะไร เอ่อ.. คือเจนไม่เคยเข้าครัวมาก่อนเลย"

" ได้ๆค่ะ อย่างนั้นเริ่มจากง่ายๆ ก่อนนะคะ คุณเจนเด็ดใบกะเพรานี้ก่อนนะคะ เด็ดแบบนี้ค่ะ น้าจะใช้ทำผัดกะเพรา บลาาาาาาาา" น้านางกล่าวด้วยน้ำเสียงไพเราะ ยิ่งฟังก็ยิ่งเพลินทำให้

บรรยากาศในครัวเริ่มอบอุ่นขึ้น เมื่อทั้งสองปรับความเข้าใจ และพูดคุยกันมากขึ้น เจนจิรามองเห็นถึงความจริงใจ ความใส่ใจ ความอ่อนน้อม และความสุภาพในตัวน้านางมากขึ้น ก็เกิดความสบายใจ หมดห่วงที่คุณพ่อมีคนคอยดูแลทำให้ตัวสบายใจมากขึ้น ส่วนน้านาง ก็ดีใจ ที่เจนจิรายอมรับในตัวเธอมากขึ้น

ระหว่างเตรียมจัดโต๊ะมื้ออาหารเช้าอยู่นั้น ผู้กำกับฯเจนภพ เห็นเจนจิรากับน้านางพูดคุย หัวเราะกันอย่างสนุกสนานเป็นกันเอง ซึ่งแตกต่างจากวันก่อนๆมาก ก็อดยิ้มอย่างมีความสุขไม่ได้ " วันนี้วันอะไรนะ ทำไมบ้านมันดูครึกครื้นจัง " ผู้กำกับฯ เจนภพเอ่ยออกมา

" อ่อ... คุณคะ วันนี้หนูเจนเข้าครัวทำกับข้าวเองเลยนะคะ คุณรีบมาทานข้าวเถอะ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน ลองชิมดูสิว่าจะอร่อยไหม " น้านางเอ่ยอย่างยิ้มแย้มอารมณ์ดี

" เจนยังทำไม่ค่อยเป็น กล้าๆ กลัวๆ เตาแก๊สอยู่ ก็ได้น้านางเนี่ยล่ะคะ ที่คอยบอกคอยแนะ ไม่รู้จะอร่อยไหม คุณพ่อลองชิมดูค่ะ " เจนจิรากล่าวบ้าง

" พ่อว่าหน้าตาดูดีเชียว คงจะอร่อยแน่เลย ไหนลองชิมสิ " ผู้กำกับฯเจนภพ ตักอาหารเข้าปาก " อืม... อร่อยมากเลย ทำครั้งแรกก็อร่อยเลย มีพรสวรรค์นะนี่ลูกพ่อ " ผู้กำกับฯเจนภพกล่าวล้อลูกสาวพร้อมกับเสียงหัวเราะ

" เว่อร์ไปค่ะ คุณพ่อ เจนไม่ได้เก่งขนาดนั้น แต่ก็ต้องยกเครดิตให้กับน้านางค่ะ เจนถึงทำได้ขนาดนี้ " เจนจิรากล่าว

" แหม ก็คุณเจนเก่งด้วยค่ะ บอกทีเดียวคุณเจนก็ทำได้ ก็ถือว่ามีพรสวรรค์อยู่นะคะ " น้านางกล่าวออกมาบ้าง

หลังจากนั้น มื้อเช้าก็แต่เสียงหัวเราะ ผลัดกันชม ผลัดกันล้อ มีความสุขซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นของวันที่ดีวันหนึ่งเลย

ตอนที่ 8 กว่าจะ....รู้จักพื้นเพ

ช่วงสายวันเดียวกัน ผู้กำกับฯเจนภพ ได้พาน้านางและเจนจิรา ไปเลือกซื้อกระเช้าของขวัญ เพื่อนำมาขอโทษสารวัตรปัณณ์ที่ทำให้เกิดเรื่องราวเมื่อวานนี้ ซึ่งกระเช้าที่เลือกมาเป็นกระเช้าผลไม้นอกทั้งหมด โดยเจนจิราเป็นผู้เลือกกระเช้าใบนี้

" ทำไมเราต้องมาซื้อกระเช้าด้วยคะ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องไปขอโทษเลย " เจนจิราเอ่ย

" อ้าาว ทำแบบนั้นมันดีหรอ อย่าลืมนะ ลูกเป็นคนที่ทำให้สารวัตรปัณณ์ต้องเจ็บตัว " ผู้กำกับฯเจนภพกล่าว

" ก็เจนไม่รู้นิคะ นึกว่าจะมาทำอะไรมิดีมิร้ายแถวบ้านเรา "เจนจิรากล่าวพร้อมทำหน้าบึ้งตึง

หลังจากเลือกซื้อกระเช้าเสร็จ ทั้งหมดก็ตรงไปยังบ้านของสารวัตรปัณณ์ทันที

เมื่อรถผู้กำกับฯเจนภพ ได้ขับมาถึงลานบ้านของสารวัตรปัณณ์ เจนจิราถึงกับทำตาโต " เนี่ยหรอคะ บ้านสารวัตรปัณณ์ " เจนจิราอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อได้เห็นบ้านของสารวัตรปัณณ์ " เนี่ยล่ะลูก บ้านสารวัตรปัณณ์ " ผู้เป็นพ่อกล่าว เมื่อจอดรถเสร็จก็ได้เดินนำทุกคนมาตรงทางเข้าบ้านพร้อมทั้งตะโกนเรียกเจ้าของบ้าน

" อ้าว.... ผู้กำกับฯ คุณนาง หนูเจน มีธุระอะไรหรือ ยกโขยงกันมาหมดเลย มาๆ เชิญเข้ามาข้างในบ้าน ดื่มน้ำ ดื่มท่ากันก่อน " พ่อปรีชา ได้ออกมาต้อนรับพร้อมเชื้อเชิญทุกคนเข้ามาในบ้าน " เหอๆๆ ไม่มีอะไรๆ แค่จะพา ยัยเจนเอากระเช้าผลไม้มาขอโทษสารวัตรปัณณ์อ่ะ ที่ทำให้สารวัตรปัณณ์เจ็บตัว " ผู้กำกับฯ เจนภพบอกจุดประสงค์ที่มาวันนี้

"เออ .. แล้วสารวัตรปัณณ์ล่ะ อยู่ไหนอาการเป็นอย่างไรบ้าง " ผู้กำกับฯเจนภพเอ่ยถามถึงสารวัตรปัณณ์

"เออ... มันหายหัวไปไหนล่ะนี่ ตั้งแต่เช้าก็ไม่เห็นหัวมันแล้ว สงสัยเข้าไปอยู่ในกระท่อมปลายนานั่นล่ะมั้ง ... มีใครอยู่ตรงนั้นบ้างเนี่ย ไปตามเจ้าปัณณ์มันมาหาผู้กำกับฯหน่อยสิ " เสียงพ่อปรีชาเอ่ยสั่งลูกน้องในบ้าน

จากนั้นไม่นาน สารวัตรปัณณ์ก็เดินเข้ามา ทำความเคารพผู้ใหญ่ทุกคน พร้อมทำหน้า งง ๆ สงสัยว่ามีเหตุการณ์อะไร ทำไมบ้านผู้กำกับฯเจนภพถึงได้ยกโขยงมากันหมดทั้งบ้าน

" ไม่มีอะไรมากหรอกสารวัตร แค่จะพายัยเจนเขามาขอโทษ ที่ทำให้สารวัตรเจ็บตัวน่ะ " ผู้กำกับฯเจนภพพูด พร้อมบอกให้ลูกสาว เจนจิรา ยกกระเช้าผลไม้เข้ามาขอโทษสารวัตรปัณณ์

" ฉันขอโทษ ที่ทำให้คุณเจ็บตัว " เจนจิรา เอ่ยพูดขอโทษอย่างขอไปที

" ไม่เป็นไรครับ ไม่อยากขอโทษก็ไม่เห็นจำเป็นต้องขอโทษ แค่คราวหน้าไม่ก่อเรื่องอีกก็พอ " สารวัตรปัณณ์เหน็บแนมกลับ ซึ่งทำให้เจนจิราไม่พอใจ ทำท่ากระฟัดกระเฟียดใส่ทันที

" คุณพ่อคะ กลับได้หรือยังคะ กระเช้าผลไม้ก็มอบให้สารวัตรแล้ว กลับกันเถอะค่ะ " เจนจิราถามกับผู้เป็นพ่อ

" เดี๋ยวก่อนสิลูก พ่อยังไม่ได้คุยธุระเป็นเรื่องเป็นราวกับลุงปรีชาเขาเลย อย่างไรลูกก็นั่งรอพ่อก่อนนะ พ่อคุยไม่นานหรอก " ผู้กำกับฯเจนภพ เอ่ยบอกลลูกสาว

" เอาอย่างนี้ดีกว่านะ ลุงว่าให้เจ้าปัณณ์ พาหนูเจนเข้าไปเดินเล่นในสวนข้างบ้านก่อนไหมล่ะ สวนข้างบ้านลุงสวยนะ หรือจะให้เจ้าปัณณ์พาไปดูกระท่อมปลายนาล่ะ น่าจะเหมาะกับพวกคนสมัยนี้ มุมถ่ายรูปสวยๆเยอะ เจ้าปัณณ์มันคิดเอง ทำเองเชียวนะ " พ่อปรีชาเอ่ยขึ้น เพื่อหวังว่าจะทำให้อารมณ์ของเจนจิราให้ดีขึ้น

" อย่าเลยพ่อ อากาศร้อน เดี๋ยวจะพาลอารมณ์ขึ้นอีก แล้วที่นั่นนะ ผมสงวนไว้ใช้เอง ไม่อนุญาตให้ใครมาใช้ร่วม " สารวัตรปัณณ์กล่าวอย่างยียวนกวนประสาท

" เจ้าปัณณ์ แกอย่ามาทำหวงนักเลย " พ่อปรีชาเอ่ยอย่างรำคาญ