Ano nga ba tayo?

Chapter 6

After a long day, our class ended I was exhausted. Gusto ko sana kumain sa labas bago umuwi but my friends have there on plans kaya eto ako nag iintay ng tricycle dahil iniwan ko ng magaling kong kapatid. 

I felt my phone vibrates kaya hinanap ko kung nasaan ang phone ko nang may tumakip sa ilong at bibig ko ng panyo dahilan ng pagkawala ko ng malay.

Nagising ako sa tawa mula sa paligid ko. "Fresh na fresh pa pare. Hindi pa siguro nagagalaw yan." Narinig kong ani nila. "Gagu wag kang ganyan. Nabubuhayan ako." Then I heard them laugh.

Napansin kong nakatali ang kamay ko sa likod at ang mga paa ko ay ganun din. Merong busal sa bibig ko kaya hinid ako makasigaw. "Mayaman daw ang pamilya niyan. May ari sila ng ilang malls at kumpanya." Narinig kong sunod na ani nila bago ako gumalaw.

"Magandang gabi, Ms. Salazar." Napakunot noo ako sa kanila.

Kahit hindi nila ako maintindihan ay nasagot pa din ako kaya nuong ibaba nila ang nasa bibig ko ay duon pa kami nag kaintindihan.

"Who the heck is Salazar?"

The one with covered of tattoo hold my jaw so tight and it hurts. "Wag ka na mag kunwari. Kilala namin ang pamilya mo at alam kong bibigyan nila kami ng malaking pera kapalit mo."

"Ikaw si Elizabeth Salazar kung hindi kami nag kakamali." Sabi nuong isa pang lalaki. I don't know who is Elizabeth Salazar. Her name is familiar but definitely she's not me. "I'm not her! Hindi Salazar ang apelyedo ko."

"Hindi mo na kami maloloko. Alam namin ang ganyang gawain." Umiling ako. "Hindi nga ako siya. I don't even know her!" Halos pasigaw na ako dahil hindi naman talaga ako yun. Gusto ko ng umuwi.

"Kapal ng muka nito mag taas ng boses." Ani nuong lalaki na madaming tattoo. 

Kaya naman nagulat ako ng sampalin niya ako. No one ever slap me before. Ang sakit ng sampal niya kaya hindi na ako muling nakagalaw. Halos maiyak na ako dito dahil sa sakit ng nararamdaman. I want to go home now.

Pinagpatuloy nila na ipagpilitan na ako si Elizabeth Salazar. "Lloyd, magpasend ka nga ng picture nuong Salazar na iyon kay Carding para mapakita natin sa babaeng ito na siya iyon." 

Ilang minuto lamang ang tinagal at lumapit sila sa akin. Dahil nakayuko ako ay hinila nuong lalaki ang buhok ko pataas para makita nila ang muka ko. Ang sakit nuon ay tuluyang nag patulo ng luha ko.

"Tangina. Hindi niya siya yun. Kamuka lang." Ani nuong lalaking madaming tattoo.

"Ano nang gagawin natin? Baka magsumbong yan sa pulis pag pinakawalan." Umiling ako bilang patunay na hindi ako mag susumbong. Pakawalan lamang nila ako. Baka nag aalala na sila mommy sakin.

"Patahimikin niyo 'to." Iyon ang huling sinabi nuong lalaking may tattoo bago lumapit sakin ang kausap niya. Nagtawag pa siya ng ilang kasama kaya lalo akong kinabahan. "Narinig niyo ang sabi. Patahimikin daw, pero dapat mabinyagan muna natin 'to." 

Nagtawanan sila lalo na nuong nagsimula ako magsisigaw dahil pinadadaan niya ang kamay niya mula sa paa ko pataas sa palda ko. I am still in my uniform kaya nakapalda pa ako.

"No. Please! Hindi ako mag susumbong." Pagmamakaawa ko. Ang mga luha ko ay nagpapatakan na sunod sunod.

"Wag ka mag alala, mag lalaro lang tayo. Hindi ka namin sasaktan." They tried to kiss me on my neck ngunit nag pupumiglas ako. I cross my legs too para hindi nila ako mahawakan duon. Ngunit nang hinawakan nuong isang lalaki ang blouse ko at hinila iyon dahilan ng pag lipad ng mga botones ko ay nawalan na ako ng pag asa.

"Tulong! Tulungan niyo ko!" I am screaming as loud as I can. I hope someone could hear me kahit na mukang malayo kami sa mga tao sa labas. "Help me please!"

"Wag please. Hindi ako mag susumbong. Pakawalan niyo ko. Tulong!" 

Ngayon ay inaalis nila ang tali ng paa ko para maihiga nila ako ng ayos at mapag samantalahan. Wala na akong magawa kundi ang umiyak lalo na nuong hinawakan na nila ako sa kamay at paa upang hindi makagalaw.

"Bibilisan na natin 'to." Aniya.

"No. No. No. Please! Wag po." 

Parang naririndi na sila saakin kaya binalik nila ang busal sa bibig ko bago ako sinuntok ng tatlong beses sa sikmura. Napaangal ako sa sakit ngunit walang magawa. "Help me. Please someone help me, Lord." I pray on my mind.

Inaalis nila ang blouse at palda ko ngunit malikot ako kaya nahihirapan sila. "Ano ba. Wag ka ngang malikot babarilin kita." Sabi nuong kasamahan nila na nakahawak sa paa ko. Hindi ako nakinig kaya naggagalaw pa din ako ngunit nang suntukin na nila ako sa muka ay nag dilim na ang paningin ko.

Wala na akong energy pa at ang sakit ng pag kakasuntok nila. The next thing I knew ay nagdilim na namang muli ang paningin ko.

I woke up with white walls and celing. This is not my room. I look around and things from last night came into my mind. I was rape! It's not just a dream! I start crying at sa hindi malamang dahilan ay naalis ko ang kung ano man ang nasa kamay ko. Masakit iyon ngunit wala akong pake.

I need to go home. I was about to get out of the room nang nagbukas ang pinto. "Jelai," Wala akong nakikita kung di ang pinto. I need to go now. Baka balikan ako ng mga lalaking iyon. I want my mom.

May yumakap sakin kaya nag pupumiglas ako. "Let go of me. Help! Mommy!" I yelled.

"It's me. Marco. Shhh, it's okay. It's okay." Wala akong pake sa sinasabi niya. Ang gusto ko ay bitawan niya ako. "I'm sorry for what happen. I'm sorry. I'm sorry." He continue whispering at me.

"Let me go. Rapist! Mommy help!"

"Shhh.. Shhh.. It's okay." May mga nakaputing pumasok at sa hindi malamang dahilan ay kumalma ako. Para akong nang hihina. I look at the man who's hugging me right now. It's Marco. Why is he here?

Nang hina ako sa nangyari at dahan dahang pumikit ang mga mata.

Nagising ako sa madilim na silid. I felt that someone is holding my hands. I am preoccupied from thinking and I didn't even notice him holding my hands. Is he the one who save me? Why is he here? Where's my parents? Am I safe? We only met few days ago but he acts like we know each other for awhile.

Confusion filled my mind. Mabilis kong inalis ang kamay ko sa kanya dahil sa alaala ng mga lalaking nansamantala sakin. I started crying again dahilan para magising si Marco.

"Hey," Aniya at niyakap ako. 

"It's okay. Your mom is just buying some coffee with your dad." Kinalma niya ako and thinking that my parents are here makes me feel safe.

Nang kumalma ako ay humiwalay ako sa yakap niya. "C-can you get me some... water? Please?" Tumango naman siya at kinuha ako ng tubig. Naupo siya sa tabi ko at inalalayan akong uminom.

"Thank you." I said after drinking.

"My pleasure."

Awkward.

We are not that close tapos siya pa ang makikita ko pag gising ko dito sa hospital. Nakatingin lamang ako sa aking mga kamay nang naalala ang nangyari gabi. My tears can't stop falling but I can control my self now. I felt his hand behind me and other hand using handkerchief wiping my tears. 

"Why are you here?" I asked.

"I heard you that day." Tumango lamang ako. 

"Uhm.." 

Thinking the things happen before I passed out makes me feel weak. "Did... D-did they succeed?" I asked pertainning to raping. Wala akong memory sa nangyari kaya hindi ko alam. 

"No. I am already there before they can do anything to you."

Para akong nakahinga ng maluwag duon. I am thankful that he heard me. If not, I don't know what will happen to me. I can't imagine. Baka masiraan na ako ng ulo. "Thank you.. for saving me." I said.

"I'm always here." He said before leaving me alone. My heart is beating so fast. Oh my! What is he doing to me? We just know each other for three days!

Nang lumayo siya sakin ay nakatulog akong muli. May stomach is aching, same as my eyes.

I woke up with the doctor in front of me and my family. They all look worried and Kuya James looks angry. Like he can punch anyone right now. 

"Mom." Mabilis akong niyakap ni mommy. 

"How's your feeling? The doctor ask. 

"Fine." He nodded. 

He checks on my eyes and everything to make sure that I'm fully fine. Madami akong sugat sa hita dahil siguro sa tali at sa pag pupumiglas ko and I have a black eye. Before we were discharged, the doctor recommended a psychiatrist.

He's one of our doctors here. He said that it can cause a traumatic experience to me so the psychiatrist arrived two in the afternoon. We talk and she said that I'm all good so I got discharged that afternoon.

"For now take a rest, hija. Don't go to school tomorrow." Mommy said and I nodded. I don't feel like school too after what happened I'm scared to commute now.