พลิกชะตาฮูหยินท้ายจวน

บทนำ

หลิงหยู่เยียนนอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยวไร้ผู้ใดสนใจ น้ำตาของนางไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ นางแต่งเข้ามาที่สกุลเหยียนได้เกือบหนึ่งปี หนึ่งปีที่ผ่านมานางต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทน สามีไม่เหลียวแลสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยก็ทรยศหักหลัง

เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาก็ยิ่งทำให้นางเจ็บปวดเป็นอย่างมาก มาถึงวันนี้นางก็พอจะรู้แล้วว่าที่ผ่านมาทุกอย่างก็เป็นเพียงเรื่องหลอกลวงเท่านั้น เขาไม่เคยมีความรักความจริงใจให้นางเลยแม้แต่น้อย

‘เยียนเอ๋อร์ ข้าจะรักและดูแลเจ้าให้ดีที่สุดข้าสัญญา’ เหยียนหนิงอวี่มองไปยังภรรยาที่เพิ่งแต่งงานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู

‘ข้าก็จะรักและเป็นภรรยาที่ดีของท่านตลอดไป’ หยู่เยียนมองไปที่สามีด้วยสายตาหวานซึ้ง นางไม่คิดว่านางจะโชคดีได้แต่งกับคนที่รักและใส่ใจนางเช่นนี้

ยิ่งคิดถึงวันวานที่ผ่านมาความเจ็บปวดที่หัวใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ทุกอย่าง

เป็นแค่การหลอกลวง เขาเข้ามาทำดีกับนางก็เพื่อหลอกใช้ ต้องการแรงสนับสนุนจากบิดาของนางก็เท่านั้น นางจำได้ดีว่าหลังจากที่เขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว เขาทำเช่นไรกับนางบ้าง เขาไม่สนใจใยดีไม่สนใจเลยว่านางจะใช้ชีวิตต่อ มิหนำซ้ำยังรับจางเวยลี่เข้ามาเป็นฮูหยินรองและดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาเขาบอกว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นสหายที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

ยิ่งมีคนเปรียบเทียบเช่นนี้แล้ว นางก็ยิ่งมองเห็นว่าที่ผ่านมาเขาปฏิบัติกับนางนั้นไม่เคยมีความจริงใจเลยแม้แต่น้อย สายตาที่เขามองเวยลี่นั้นต่างจากสายตาที่มองนางอย่างสิ้นเชิง

“เป็นข้าที่โง่เอง” หยู่เยียนเค้นเสียงออกมาอย่างเย้ยหยันตนเอง หลงคิดไปว่าที่เขาเข้ามาตีสนิทด้วยก็เพราะว่ารักนางด้วยใจจริง ทว่าท้ายที่สุดก็เป็นนางเองที่หลอกตัวเองว่าเขามีใจให้

ส่วนสาวใช้ที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กก็หักหลัง เพียงเวยลี่เอาตำแหน่งอนุเข้ามาล่อ นางก็พร้อมที่จะหักหลังเจ้านายที่เติบโตมาด้วยกัน

‘ถิงถิง เจ้าจะทิ้งข้าไปเช่นนี้จริงหรือ’ หยู่เยียนเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นเช่นนี้ไปได้

‘ท่านจะมาโทษข้ามิได้ ท่านดูสถานะของท่านในตอนนี้สิ ไม่มีผู้ใดอยากที่จะรับใช้ท่านหรอก’ ถิงถิงมองดูเจ้านายเก่าด้วยสายตาที่เหยียดหยาม ตั้งแต่เด็กจนโตนางใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในจวนสกุลหลิง จะให้นางต้องมาทนลำบากที่จวนสกุลเหยียนนี้ได้อย่างไร เมื่อมีคนมายื่นข้อเสนอดี ๆ นางจะปฏิเสธได้หรือ

‘ในเมื่อเจ้าตัดสินใจดีแล้ว เช่นนั้นก็ไปเถิด’ หยู่เยียนเชิดหน้าเอ่ยอย่างถือดี นางรู้ว่าตอนนี้ฐานะนางต้อยต่ำเกินไป ไม่มีผู้ใดอยากที่จะอยู่รับใช้ แม้แต่สาวใช้ที่เติบโตมาด้วยกัน

‘จากนี้ฐานะของข้าก็จะไม่เหมือนเดิม บางทีอาจได้รับความโปรดปรานมากกว่าท่านที่เป็นฮูหยินก็เป็นได้’ นางถูกเลือกให้ขึ้นมาเป็นอนุภรรยาหากตั้งครรภ์บุตรสักคนฐานะของนางก็จะมั่นคงมากขึ้น

‘เจ้าอย่าได้หวังสูงเกินไป คิดหรือว่านางจะให้เขามีบุตรกับผู้อื่น’ นางไม่คิดว่าเวยลี่จะใจกว้างเช่นนั้น

‘ท่านก็รอดูเอาเถิดว่าชีวิตของข้านั้นมีความสุขเพียงใด หวังว่าท่านจะมีชีวิตอยู่ถึงวันนั้น’ ถิงถิงมองไปที่เจ้านายเก่าด้วยสายตาเหยียดหยามอีกรอบก่อนที่จะเดินออกไป

หลิงหยู่เยียนมองอดีตสาวใช้คนสนิทเดินจากไปด้วยสายตาที่เจ็บปวด ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น นางเลี้ยงดูสาวใช้ผู้นี้อย่างดีราวกับเป็นพี่น้อง เหตุใดจึงกล้ามาทำเช่นนี้กับนางได้

จนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนร่างกายที่อ่อนแอมาตั้งแต่เด็กเมื่อไม่ได้รับการบำรุงที่ดีร่างกายก็ค่อย ๆ ทรุดป่วยลงอย่างไม่อาจห้ามได้ ทว่าร่างกายที่ผอมแห้งหน้าท้องที่สมควรจะแบนราบกลับโตขึ้นเรื่อย ๆ เพราะมีเด็กคนหนึ่งกำลังเจริญเติบโต นางพยายามปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ไม่ให้ผู้ใดรู้ เพราะกลัวว่าบุตรในครรภ์จะได้รับอันตราย

หลิงหยู่เยียนพยายามยกมือที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาลูบหน้าท้องของตนเองอย่างรักใคร่ นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้นางอยากมีชีวิตรอดต่อไปในจวนแห่งนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่านางจะสามารถทนต่อไปจนถึงวันที่เขาคลอดออกมาได้หรือไม่

น้ำตาของนางไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย เห็นทีตอนนี้นางไม่อาจมีชีวิตรอดต่อไปได้ บุตรที่อยู่ในท้องของนางก็เช่นกัน หากย้อนเวลากลับไปได้นางไม่มีทางที่จะอ่อนแอเช่นนี้เด็ดขาด นางจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้นางและบุตรในครรภ์มีชีวิตรอด แล้วเอาคืนคนเหล่านั้นให้สาสมกับสิ่งที่พวกมันทำ แต่ตอนนี้ก็คงทำได้แค่เพ้อฝันก็เท่านั้น

ตอนนี้แม้แต่เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นไปกินอาหารก็ไม่มี แม้คนสกุลเหยียนจะส่งข้าวปลาอาหารมาให้นาง แต่ก็เป็นเพียงข้าวต้มที่มีแต่น้ำและผักเพียงไม่กี่ชิ้น จึงไม่เพียงพอต่อคนที่กำลังตั้งครรภ์ ในที่สุดร่างกายที่ผอมแห้งก็ไม่อาจฝืนทนได้อีกต่อไปและจากไปอย่างไม่อาจห้วนกลับ