รุ่งขึ้นก่อนที่จางเวยลี่จะออกจากเรือนไป หลิงหยู่เยียนก็ให้คนไปตามตัวอีกฝ่ายมาพบพร้อมกับถิงถิงที่กำลังพักผ่อนอยู่ที่เรือน ตอนนี้ก็ถึงเวลาจัดการสตรีสองคนนี้แล้ว
“คารวะฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ” สตรีสองคนเอ่ยทำความเคารพคนที่นั่งอยู่ด้วยท่าทีเรียบนิ่ง
“ตามสบายเถิด เราคนกันเองทั้งนั้น” หยู่เยียนเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ “วันนี้ข้าจะแจกแจงกฎระเบียบใหม่ของจวนนี้ให้พวกเจ้าสองคนฟัง”
“กฎระเบียบใหม่” เวยลี่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่เกิดความสงสัย กฎระเบียบใหม่อันใดทำไมนางถึงไม่เห็นรู้เรื่องอันใดเลย “นี่หมายความว่าเช่นไร”
“ตอนนี้ร่างกายของข้าก็แข็งแรงดีแล้วสมควรที่จะกลับมาทำหน้าที่ของตนเสียที รบกวนเจ้ามานานวันนี้เรื่องในจวนหลังจากนี้ก็ปล่อยให้ข้าจัดการเถิด” หยู่เยียนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าใบหน้านั้นกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา
“เรื่องนี้ท่านพี่ยอมตกลงแล้วหรือ” เวยลี่ได้แต่กำมือแน่น พยายา
