หลิงหยู่เยียนหลังจากจัดการความเรียบร้อยของตนเองเรียบร้อยก็ตรงไปที่เรือนของจางเวยลี่ทันที นางมีเรื่องอีกมากให้จัดการจะรอช้ามิได้
“ฟางลี่เจ้าไปจัดห้องรับรองให้สามีสุดที่รักของข้าพัก อย่าให้เขามาที่เรือนนี้เด็ดขาด” หยู่เยียนหันไปสั่งกับสาวใช้ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน นางจะให้เหยียนหนิงอวี่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ให้เขารู้ว่าพวกนางมีเรื่องทะเลาะตบตีกันธรรมดาก็พอ
“เจ้าค่ะ”
“ฮูหยิน” เมื่อหลิงหยู่เยียนปรากฏตัวขึ้น เหล่าสาวใช้ก็รีบย่อกายทำความเคารพ และรีบถอยออกไปจากห้องเหลือเพียงซูฉีและฉางเว่ยเท่านั้น
“เจ้ามันเป็นสตรีร้ายกาจ” เวยลี่เค้นเสียงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น หลิงหยู่เยียนทำให้นางเกือบตายนางไม่มีทางปล่อยผ่านไปเป็นแน่
“แม้ข้าจะร้ายกาจแต่ก็ไม่สู้เจ้าหรอกกระมัง” หยู่เยียนที่ปกติใบหน้ามักจะประดับรอยยิ้มไว้บนหน้าเสมอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา สายตาดุดันจนดู
