หลิงหยู่เยียนออกจากจวนด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าของนางไร้สีสันราวกับคนป่วย ฟางลี่มองการกระทำของผู้เป็นนายอย่างแปลกใจ นางสงสัยตั้งแต่อยู่ในจวนแล้วว่าเหตุใดผู้เป็นนายจึงต้องแต่งกายเช่นนี้
ทันทีที่หลิงหยู่เยียนลงจากรถม้าทุกสายตาต่างก็พากันจดจ้องมาที่นาง เป็นเพราะใบหน้าที่ขาวซีดจนกลัวว่านางจะเป็นลมล้มไปตรงหน้า
“นี่มันฮูหยินเหยียนมิใช่หรือ เหตุใดจึงได้เหมือนคนป่วยเช่นนี้” สตรีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ นางก็เป็นบุตรหลานตระกูลคหบดีเช่นกันจึงเคยไปงานเลี้ยงที่จวนสกุลหลิงบ่อยครั้งจึงจำใบหน้าที่งดงามนั้นได้
“ใช่ นี่เจ้าไม่รู้ข่าวหรอกหรือ” สตรีอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน
“มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นเช่นนั้นหรือ เหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่องอันใดเลย” หลายวันมานี้นางเอาแต่เก็บตัวอยู่ในเรือนมิได้ออกไปที่ใดจึงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง
“ก็ฮูหยินรองสกุลเหยียนและอนุรวมหัวกันทำร้ายนาง ได้ข
