เหยียนหนิงอวี่หยุดอยู่หน้าเรือนที่ตนเคยอยู่ทุกวัน ไม่ได้กลับมาที่นี่ก็หลายวันแล้ว
“แล้วนายของเจ้าเล่า” หนิงอวี่เห็นว่าเรือนนี้ดูเงียบ ๆ จึงได้เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ มิใช่ว่านางต้องการสนทนากับเขาหรือ
“ฮูหยินน่าจะคงยังมาไม่ถึงเจ้าค่ะ นายท่านจะรอเข้าไปพร้อมฮูหยินหรือเข้าไปก่อนเจ้าคะ” ฟางลี่พยายามโน้มน้าวให้อีกฝ่ายเข้าเรือนไปอย่างไม่มีพิรุธ จะเข้าไปก็ช่างไม่เข้าไปก็ช่าง อย่างไรจุดจบก็เป็นเหมือนเดิม
“ข้าเข้าไปรอด้านในก็แล้วกัน” พูดจบหนิงอวี่ก็เดินเข้าไปในเรือน โดยไม่รู้เลยว่าภาพตรงหน้าจะทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน
เหยียนหนิงอวี่เดินเข้าไปยังห้องนอนที่คุ้นเคย เพราะไม่ได้เจอคนรักมาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่านางจะได้รับความยากลำบากเพียงใด
แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบจะพยุงตัวเอาไว้ไม่อยู่ สตรีที่เขารักและทะนุถนอมกำลังนอนกอดก่ายอยู่กับบุรุษผู้อื่นอยู่ที่เตียงของตนเอง
เมื่อตั้งสติได้ก็ปรี่เข้าไปกระชากตัว
