หลิงหยู่เยียนนั่งมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ รักกันมากมิใช่หรือ นางจะรอดูว่าความรักครั้งนี้จะจบลงที่ตรงไหน ความรักที่ทั้งสองหนักแน่นจนสามารถผ่านเรื่องราวเหล่านี้ไปได้หรือไม่
“ท่านพี่ข้ามิได้เอาไปจริง ๆ นะเจ้าคะ” เวยลี่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะให้ตนเองพ้นผิดในเรื่องนี้ ร้องห่มร้องไห้ให้อีกฝ่ายเห็นใจ เขาก็ควรที่จะเห็นแก่ไมตรีที่มีให้กันบ้าง
“หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด มีเจ้าคนเดียวที่เข้าออกที่นั่นได้” หนิงอวี่ตะคอกเสียงแข็ง นางต้องเอาไปปรนเปรอชายชั่วผู้นั้นอย่างแน่นอน
“ฮ่า ๆ ใช่ เป็นข้าเองที่เอาไป ทั้งหมดก็เป็นเพราะเจ้า หากเจ้าทำดีกับข้า รักและดูแลข้าเช่นเดิมข้าก็คงไม่ทำเช่นนี้” เวยลี่ร้องออกมาอย่างเหลืออด ตอนนี้อย่างไรก็ไม่สามารถปัดความผิดออกไปให้พ้นตัวได้แล้ว จึงได้ระเบิดออกในที่สุด อย่างไรตอนนี้จวนสกุลเหยียนก็ไม่มีทางพลิกกลับขึ้นมาได้อีก
“เจ้า!! เจ้ามันเป็นสตรีแพ
