Herkesin hayatında bir dönüm noktası oluyordu. Benim de oldu. Maalesef gelinliği gördüğüm zaman kriz geçirmiştim, kalbim durmuştu. Beyaz ışığı görmüştüm, tam anlamıyla :)
Hayatta hiçbir şey, bizden daha değerli değilmiş, bunu anladım.
“Geçmiş olsun Nur Hanım.” eşliğinde holdingin koridorunda yürümeye devam ettim. Yüzümde gülümseme vardı. Eski şirketime oranla bu şirkettekiler daha sıcakkanlı insanlardı. İşe geri dönmüştüm. Daha doğrusu işime. Benimsemeye başlamıştım.
Efecan Bey beni gördüğünde yüzümü inceleyerek baktı, “İsterseniz birkaç gün daha izin kullanabilirsiniz Nur Hanım.” dediğinde ona hemen itiraz etmiştim. Artık işe geri dönebilirdim. İki haftadır ortalıkta yoktum. Zaten evde boş durmak istemiyordum.
“Kendini nasıl hissediyorsun?” Melis sorduğunda durup düşündüm, “Yenilenmiş
