Owned By Billionaire

Chapter 20

"Fauna, hey... nandito na tayo." Isang mahina at napakalambing na boses ang gumising sa diwa ko. Si Dave pala ’yun, dahan-dahan akong niluluglog para magising.

Napapikit-pikit ako at pilit na idinilat ang mga mata ko. Grabe, hindi ko man lang namalayan na nakatulog na pala ako sa biyahe papuntang airport. Gosh, nitong mga nakaraang araw, parang palagi na lang akong inaantok kahit umagang-umaga pa lang. Tumingin ako sa labas ng bintana pero teka—bakit parang hindi ito ang NAIA?

"Nasaan tayo?" tanong ko sa kanya, medyo groggy pa at halatang nabitin sa pagkakaidlip.

"Nandito tayo sa private hangar ko. We’ll be riding my private airplane," simpleng sagot niya bago siya tuluyang bumaba ng sasakyan.

Private airplane? Whoa! Literal na nalaglag ang panga ko habang nakatingin sa dambuhalang airplane na naghihintay sa amin sa gitna ng runway. It looks so huge and incredibly sophisticated.

Ang kinang ng cockpit nito at ang mga pakpak na parang nagniningning habang tinatamaan ng sikat ng araw ay sadyang nakakamangha. Maski ang dalawang makina nito ay mukhang napakapowerful at nakakalula sa laki.

Sa gilid ng body ng eroplano, nakaukit ang salitang BALMILLERO. Damn, he really owns this piece of engineering marvel.

Hindi ko man lang naisip sa buong buhay ko na makakasakay ako sa ganitong karangya. Pero biglang may pumasok na thought sa isip ko. Ibig sabihin ba nito, kaming dalawa lang ang pasahero? Won't it be awkward? I mean, kaming dalawa lang sa gitna ng ulap?

"Fauna, hindi ka naman siguro matatakutin ‘no, ’di ba?" untag sa akin ni Dave nang mapansin niyang hindi pa ako bumababa ng sasakyan. He’s looking down at me with a worried expression, kitang-kita ang pag-aalala sa mga mata niya.

Umiling agad ako. "Uh, no. Okay lang ako." Dali-dali akong lumabas ng sasakyan at nakita ko si Johny na tapos na palang i-load ang mga gamit ko sa loob.

"Let’s go," aya ni Dave. Hinawakan niya ang kamay ko—isang simpleng gesture pero ramdam na ramdam ko ang init niyon—habang inaakay niya ako paakyat ng hagdan ng eroplano.

Pagpasok namin sa loob ng Balmillero private airplane, sinalubong ako ng isang cozy na silid na puno ng malalambot na couch sa magkabilang side. Maging ang interior design nito ay sobrang luxurious na pakiramdam ko ay mai-intimidate ang kahit na sino. Sa gitnang mesa, nakahain na ang isang bowl ng fresh fruits, dalawang empty glasses, at isang hindi pa nabubuksang bote ng wine.

"Take a seat, Fauna," sabi ni Dave habang inaalalayan akong maupo bago siya pumuwesto sa tapat ko.

"Are you feeling okay?" tanong niya ulit sa akin pagkaupo niya.

"Uhm, yeah. Medyo... hindi ko lang talaga akalain na tutuloy na tayo sa Batanes ngayon. I’ve always dreamed of seeing those rolling hills," sagot ko habang pilit na pinapakalma ang sarili ko.

Ngumiti siya, yung ngiting parang nakaka-tunaw ng kaba, at dahan-dahang binuksan ang bote ng wine. Nagbuhos siya ng drink at iniabot sa akin ang isang baso.

"Para sa first travel mo sa Batanes." Itinaas niya ang baso niya at ganoon din ang ginawa ko. Nag-cheers kami, at sa hindi maipaliwanag na dahilan, ang simpleng gesture na ’yun ay nagpagaan ng pakiramdam ko. Siguro nga, makakaya ko ang trip na ito nang walang masyadong worries.

"The trip won't take long, pero pwede ka munang umidlip ulit. Gisingin na lang kita kapag nandoon na tayo," hirit pa niya.

Nang mabanggit niya ang salitang nap, biglang bumalik ang matinding antok ko. "Yeah, I think I still need a nap. My body feels so heavy."

Sumandal ako sa malambot na sandalan ng couch at hinayaan ang sarili kong marelax. Within minutes, naramdaman ko na ang unti-unting pagpikit ng aking mga mata. I welcomed the darkness, praying that the next time I open my eyes, ang magagandang bundok at dagat ng Batanes na ang bubungad sa akin.

Hindi ko alam kung gaano na kami katagal sa ere, pero ang huling naalala ko bago ako tuluyang lamunin ng antok ay ang marahang paghaplos ni Dave sa buhok ko. Sa gitna ng luxury ng airplane na ito, mas mahalaga pa rin pala ang feeling na may nag-aalaga sa iyo.

Hindi na ako makapaghintay na makita ang Basco lighthouse at ang malamig na simoy ng hangin sa Ivana. Batanes, here we come. At kasama ko ang taong hindi ko inakalang magdadala sa akin sa alapaap—literally and figuratively.

Nanatili akong tulog habang ang mga ulap ay dahan-dahang nagbabago ang kulay, mula sa asul patungong gold, hudyat na malapit na kaming lumapag sa paraisong matagal ko nang pinapangarap. Ang bawat ugong ng makina ng Balmillero airplane ay parang oyayi na nagpapatulog sa akin sa gitna ng isang napakagandang panaginip na naging totoo.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko nang maramdaman ko ang bahagyang pag-alog ng eroplano. Hindi naman siya nakakatakot, it was more like a gentle sway, parang hinehele lang ako sa alapaap. Lumingon ako sa paligid at doon ko lang talaga na-absorb kung gaano ka-high-end ang kinalalagyan ko.

"Gising ka na pala," bungad ni Dave. Nakaupo siya sa tapat ko, may hawak na tablet at seryosong nagbabasa, pero agad siyang ngumiti nang makitang gising na ako. "How was your sleep, Fauna?"

"Ang sarap... sobrang comfy kasi ng seats mo, parang nakalubog ako sa clouds," sagot ko habang nag-i-stretch. Tumingin ako sa bintana. Ang asul ng langit, at sa ibaba, puro puting ulap na parang cotton candy. "Malayo pa ba tayo sa Batanes?"

"Malapit na. We’re just about to start our descent in a few minutes," sabi niya habang inilalapag ang tablet niya. "But before that, you should eat something. I asked the flight attendant to prepare a light meal for you."

Biglang bumukas ang isang pinto sa

bandang likuran at lumabas ang isang flight attendant na naka-uniform nang maayos. Inilapag niya sa harap ko ang isang tray na may Seared Salmon with Asparagus at isang bowl ng mainit na soup.

"Enjoy your meal, Ms. Mendoza," nakangiting sabi nung attendant bago tahimik na lumabas.

"Grabe, Dave. Feeling ko tuloy sa ganitong lifestyle, baka hindi na ako masanay sumakay sa ordinaryong commercial flight," biro ko sa kanya habang tinitikman ang pagkain. Sobrang sarap! Lasang-lasa mo na fresh ang ingredients.

Natawa lang siya nang mahina. "You deserve this, Fauna. Matagal mo nang gustong makita ang Batanes, so I want the journey to be as special as the destination."

Habang kumakain ako, hindi ko maiwasang mapansin ang bawat sulok ng airplane. Ang carpet ay napakakapal at kulay cream, ang mga gamit ay gawa sa polished wood na sigurado akong mamahalin, at may sarili pa itong entertainment system na mas malaki pa yata sa TV namin sa bahay.

Mayamaya ay nakatulog na naman ako sa labis na kabusugan.