Esmer Zaimoğlu
Gözlerimden süzülen yaşlar, yanaklarımdan aşağı inerek iki ıslak çizgi oluşturuyordu. Odanın loş ışığında, aynada kendi yansımama bakakalmıştım. Bu neydi? Bir rüya olmalıydı. İsteme? Erhan? Daha dün gibiydi, çocuktum. Annemin eteğine yapışıp masal dinlerdim. Şimdi ise, bir mal gibi pazarlanıyordum. Umarım bu bir rüyaydı. Umarım birazdan uyanacak ve her şeyin normal olduğunu görecektim. Ama ağlayan gözlerim, sıkılan yumruklarım, içimdeki o derin, kemirici korku... Hepsi çok gerçekti. Her şey, son zamanlarda o kadar gerçek dışı ve absürt bir hal almıştı ki, aklım almıyordu. Ali’nin ölümü, o korkunç çiftlik, şimdi de bu... Sanki bir kâbusun içinde, dibe doğru sürükleniyordum.
Tam kendi acımın girdabında boğulmak üzereyken, kapı hafifçe açıldı ve Ceylan içeri girdi. Daha 5 dak
