Ceylan
Adımlarım bomboş, zihnim darmadağınıktı. Tepeden çıkalı kaç saat olmuştu bilmiyordum. Sadece yürüyordum. Ayaklarım ağrıyana, vücudum buz kesene kadar. Yolun yarısında, etraf tenhalaşmıştı ki bir araba yanımda yavaşladı. Cam açıldı, Esmer’in paniklemiş yüzünü gördüm.
“Ceylan! Allah aşkına ne oldu sana? Ne zamandır böyle yürüyorsun mahvolmuş görünüyorsun?” diye bağırdı sesi telaşla titriyordu.
Başımı kaldırdım. Onun tanıdık, dost yüzüne bakarken gözlerimden sıcak yaşlar süzülmeye başladı. Boğazım düğümlenmişti, konuşamıyordum. Zorlukla kelimeleri itebildim dudaklarımdan.
“Hayatım... Hayatım daha da mahvoldu Esmer. Ne olacak şimdi?” diye fısıldadım, sesim rüzgarda kayboluyordu.
Esmer hemen arabadan fırladı koşarak yanıma geldi ve beni sımsıkı, boğucu bir sarılmanın içine çekti. “N
