Esmer Zaimoğlu
O korkunç sessizlik aniden abimin acı dolu sesiyle yırtıldığında, içimde bir şeyler koptu. “Abi!” diye bağırdım sesim çığlıktan farksızdı ve hiç düşünmeden ona doğru koştum. Her şey bir bulanıklık içinde gerçekleşti. Ayaklarım tökezliyor, nefesim kesiliyordu. Onun yanına çöktüğümde, gördüğüm manzara midemi allak bullak etti.
Abim, yerde yatıyordu. Yüzü bembeyaz, alnından soğuk terler süzülüyordu. Ama asıl korkunç olan, karnıydı. Gömleği koyu, yapışkan bir kırmızıyla tamamen ıslanmıştı. Ceylan’ın elleri, onun eliyle birlikte, o korkunç yaraya bastırıyordu ama kan hâlâ inatçı bir şekilde, parmaklarının arasından sızıyordu. Gözlerimi alamıyordum o kandan. O kadar çoktu ki... Hayatımda bu kadar kan görmemiştim. Bir an, gözlerim karardı, başım döndü.
“Esmer, sakin ol,” diye i
