โจวหลิงซี...สตรีร้ายกาจ

จุดเริ่มต้น

“อ๊ะ ท่านพี่ อ่า”

เสียงรัญจวนดังลอดออกมาจากเรือนนอนของเฉินตงผู้เป็นคหบดีผู้ร่ำรวยของแคว้นเจียงและใช่เขาเป็นสามีนางด้วย

“ฮึมมม อ๊ะ ซุนหลัน”

เสียงครางต่ำที่โจวหลิงซีรู้จักเป็นอย่างดีดังออกมา

นางเดินเปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ยืนมองทั้งสองกำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอย่างเมามันโดยไม่สนใจรอบข้างเลยด้วยซ้ำ เพราะหากหันข้างสักนิดก็จะเห็นนางที่กำลังเดินไปที่โต๊ะกำลังนั่งรินน้ำชาและคว้าขนมขึ้นมากิน พร้อมมองไปที่ภาพด้านหน้าอย่างเย็นชา

“อร๊ายยย ฮูหยินใหญ่” ซุนหลันกรีดร้องดังลั่นก่อนกระฉากผ้าห่มที่ตกอยู่ปลายเท้าเข้ามาคลุมตัวเอาไว้ แต่สายตาที่นางส่งมานั้นไม่มียางอายเลยสักนิด

“หลิงซี เจ้าเข้ามาได้ยังไง” เฉินตงตกใจคว้ากางเกงตัวบางที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวม ก่อนส่งสายตาตำหนิมาให้หลิงซี

“ข้าก็แค่มีเรื่องจะคุยกับท่านเท่านั้นเอง แต่ท่าทางท่านจะไม่ว่างเช่นนั้นข้าค่อยมาหาท่านใหม่ก็แล้วกัน” หลิงซีลุกขึ้นยืนเดินออกมาจากห้อง

“ฮูหยินจะกลับเรือนเลยหรือไม่ เจ้าคะ”

“ข้าจะออกไปหอซีเหลียนสักหน่อย ไปเถอะ”

หลิงซีกล่าวถึงหอซีเหลียนที่เป็นกิจการร้านค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง มีสาขาย่อยอยู่ทั่วทั้งแคว้นเจียง และตอนนี้นางก็กำลังจะขยายเขตการค้าของนางออกไปที่แคว้นข้างเคียง

“เดี๋ยวข้าไปเรียกคนขับรถม้า ฮูหยินรอสักครู่นะเจ้าคะ” เสี่ยวถงเดินจากไปแล้ว หลิงซีเหม่อมองไปด้านหน้าเหตุใดกันนะ ที่ทำให้ข้าต้องมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้

วันนั้นก็เป็นวันที่อากาศดีเช่นนี้เหมือนกัน วันที่เฉินตงเดินจูงมือซุนหลันเข้ามาบอกกับนางว่าจะรับซุนหลันเป็นอนุอีกคน แต่ไม่นานก็เลื่อนตำแหน่งให้นางเป็นฮูหยินรอง

ข้าเป็นถึงบุตรีแม่ทัพยอมแต่งออกมากับพ่อค้าจน ๆ ที่ข้าคิดว่าเขาจริงใจและคงไม่กล้าที่จะมีสตรีอื่นอีกนอกจากข้า มาวันนี้กลับจูงมือซุนหลันเข้ามาพร้อมกับบุตรชายที่เขาซ่อนเอาไว้ดูจากอายุน่าจะมีก่อนที่เขาจะแต่งกับนางเสียด้วยซ้ำ

เช่นนั้นแล้วนางคงเป็นสตรีโง่งมให้เขาหลอกใช้เพื่อที่จะแสวงหาเงินทองและอำนาจก็แค่นั้น ช่างน่าขันซะจริง ยอมดิ้นรนเพื่อให้ได้อยู่กับเขาตัดขาดกับทางบ้านเพื่อแลกมากับบุรุษมากตัณหาคนหนึ่งช่างไม่คุ้มเอาซะเลย

หลิงซีหลุดออกจากภวังค์เพราะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาทางด้านหลัง

"เจ้าจะไปไหน” เฉินตงเดินออกมาเห็นหลิงซียืนอยู่ที่ประตูจวนก็รีบเดินเข้ามาไต่ถาม

“ข้าจะไปหอซีเหลียน เจ้าค่ะ” หลิงซีเอ่ยออกมา พร้อมกับรถม้าจอดเทียบหน้าจวนพอดี

“เช่นนั้น ข้าจะไปกับเจ้าด้วย” เฉินตงไม่รอให้หลิงซีเอ่ยตอบ เขาพาตัวเองเดินขึ้นไปรอด้านในรถม้าทันที

หลิงซีเห็นเช่นนั้นก็เดินตามเขาขึ้นมา

บรรยากาศภายในรถม้าเงียบซะจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ จนเฉินตงทนไม่ไหวเอ่ยทำลายบรรยากาศขึ้นมา

“เจ้าบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับข้า เรื่องอะไรเช่นนั้นเหรอ” เฉินตงถามหลิงซีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้กับนางได้ผลมาแล้ว

“ข้าจะพูดถึงเรื่องบัญชีของหอซีเหลียนเจ้าค่ะ เมื่อวันก่อนข้าพบว่าในบัญชีมีการเบิกจ่ายที่ผิดแปลกไป เลยจะมาสอบถามท่านว่ารู้เรื่องเหล่านี้หรือไม่” เสียงเย็นของหลิงซีเอ่ยออกไปโดยไม่แม้จะหันมองเฉินตง

“ข้าก็พอรู้อยู่บ้าง ให้ข้าจัดการให้ดีหรือไม่” เฉินตงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนเพราะกิจการในมือของหลิงซีนั้นมีมากมาย เขาต้องการจะเป็นคนที่ได้ครอบครองพวกมันฉะนั้นตอนนี้เขาจะทำให้นางขุ่นเคืองใจไม่ได้

“คงไม่รบกวนท่านพี่หรอกเจ้าคะ เพราะข้าสั่งให้คนของข้าตรวจสอบแล้ว พบว่าเป็นฮูหยินรองที่เข้าไปเบิกจ่ายส่วนตัว ท่านพี่ก็จัดการดูแลนางด้วยนะ เจ้าค่ะ เพราะหอซีเหลียนนั้นเป็นสินเดิมของข้า ไม่ใช่ของท่านที่นางจะเข้ามายุ่งวุ่นวายได้”

เฉินตงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่ลอบกำมัดแน่น เพราะหากไม่มีหลิงซีสักคนร้านค้าทั้งหมดของนางก็จะตกเป็นของเขาทันที

“ข้าจะตักเตือนนางเอง แต่ถ้าหากเจ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ พี่พร้อมช่วยเจ้าเสมอ” เฉินตงดึงมือของหลิงซีเข้ามากอบกุมเอาไว้ ใบหน้าฉายความอบอุ่นออกมาจนหลิงซีสัมผัสได้

ถ้าเป็นนางเมื่อก่อนก็คงเชื่อไปแล้ว แต่ไม่ใช่นางในตอนนี้

“เจ้าค่ะ”

เฉินตงมองท่าทีห่างเหินของหลิงซี สตรีเช่นนางทั้งแข็งกระด้าง หากเขาไม่ต้องการอำนาจและเงินทองจะไม่มีวันแต่งนางเข้ามาเด็ดขาดทั้งเย็นชา ไม่รู้จักเอาอกเอาใจสามีแล้วยังเสนอหน้าจัดการร้านร่วงต่าง ๆ ทั้งหมดเองอีกทั้ง ๆ ที่จะต้องเป็นเขาต่างหากที่เป็นเจ้าของ

รถม้ามาจอดหน้าหอซีเหลียนที่มีผู้คนเข้าออกมากมายตลอดเวลา เมื่อทั้งสองลงไปหลงจูก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที

“ฮูหยินโจว นายท่านเฉิน เชิญทางนี้เลยขอรับ” ทั้งคู่ถูกพามาที่ชั้นสาม เพราะเป็นชั้นที่หลิงซีจัดเอาไว้เป็นชั้นส่วนตัว เพื่อเข้ามาตรวจบัญชีหลงจูจะจัดเตรียมบัญชีของทุกร้านเอาไว้ก่อนนางจะเข้ามา

“ท่านพี่มีอะไรไปทำก็ไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าขอตรวจบัญชีสักครู่” หลิงซีเอ่ยไล่เมื่อเห็นว่าเฉินตงยืนนิ่งอยู่ภายในห้อง

“เช่นนั้นพี่ขอตัวก่อน” เฉินตงเดินออกมาข้างนอก ด้วยใบหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไป ก่อนที่จะตัดสินใจทำบางอย่างเขาดึงเศษกระดาษออกมาตวัดปลายพู่กันเขียนบางอย่างลงไป

“อู๋ถังเจ้าไปจัดการ” อู๋ถังเป็นนักฆ่าที่มีชื่อเสียงทำงานให้กับเฉินตง เพราะเขาต้องการตอบแทนบุญคุณที่เฉินตงเคยช่วยชีวิตเขาไว้ฉะนั้นเขาจึงอยู่ช่วยงานเฉินตงเรื่อยมา

เมื่อได้กระดาษแล้วก็รีบไปจัดการเรื่องที่เฉินตงไหว้วานทันที

เฉินตงมองตามเงาของอู๋ถังออกไปอย่างเย็นชาจะโทษเขาไม่ได้นะ เพราะนางเองที่ทำให้เขาตัดสินใจเช่นนี้

เฉินตงเดินลงมาตรวจดูความเรียบร้อยของโรงเตี๊ยมด้านล่าง เมื่อเวลาผ่านไปจนด้านนอกมืดสนิทแล้ว เฉินตงก็ขึ้นไปตามหลิงซี

“มืดค่ำแล้ว กลับกันเถอะ ที่เหลือเจ้าค่อยมาทำพรุ่งนี้” หลิงซีเงยหน้ามองเฉินตง ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบว่ามืดสนิทแล้วจริง ๆ

“เจ้าค่ะ”

หลิงซีเดินตามเฉินตงมาขึ้นรถม้าที่หน้าโรงเตี๊ยม รถม้าขับเคลื่อนออกไปทั้งคู่นั่งอยู่ภายในอย่างนิ่งเงียบ รถม้าวิ่งไปเรื่อย ๆ แต่หลิงซีรู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะทางกลับจวนจะต้องโยกทางซ้ายสองครั้งแต่นี่ครั้งที่สองม้ากลับโยกไปทางด้านขวาก่อนหยุดลง

“เกิดอะไรขึ้น!!” เฉินตงตะโกนถามคนขับรถม้าที่อยู่ด้านนอก แต่ก็ได้แต่ความเงียบตอบกลับมา

“เจ้าอยู่ในนี้ก่อน เดี๋ยวพี่จะออกไปดู” เฉินตงจับมือให้กำลังใจหลิงซีก่อนเดินออกไปด้านนอก

อั๊กก!!! สิ้นเสียง หลิงซีก็ได้แต่ตกใจก่อนส่งเสียงเรียกเฉินตง แต่ก็ได้แต่ความเงียบตอบกลับมา

นางแหวกม่านออกมองดูด้านนอกที่ตอนนี้รายล้อมไปด้วยบุรุษฉกรรจ์หลายนาย ก่อนมองเห็นเฉินตงนอนฟุบอยู่กับพื้นเบื้องหน้า

“พวกเจ้าต้องการอะไร” หลิงซีเอ่ยถามเสียงเรียบซะจนพวกมันจับทางไม่ถูก

"มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกข้าก็หวังแค่ชีวิตของฮูหยินเท่านั้นละ ขอรับ"พวกมันส่งเสียงยียวนก่อนที่จะเข้ามาจู่โจมนาง แต่อย่าลืมว่านางเป็นบุตรีแม่ทัพจะไร้ฝีมือไปได้อย่างไรกัน

หลิงซีดึงมีดสั้นขึ้นมาตั้งรับนักฆ่าทั้งหลายอย่างใจเย็น นางเล็งไปที่คอพวกมันอย่างฉับไว จนร่างของพวกมันหล่นร่วงเหมือนใบไม้ แต่หัวหน้าของพวกมันก็รับมือได้ไม่ง่ายเลย จนนางต้องใช้พิษซัดไปที่ใบหน้าของมันความชาหนึบแล่นผ่านทุกส่วนจนมันต้องทิ้งเข่าลง

นางเดินเข้าไปหามันอย่างช้า ๆ ยกมือที่กำมีดสั้นที่วาววับไปด้วยรอยเลือดของเหล่านักฆ่าก่อนหน้าขึ้นเพื่อที่จะปลิดชีพนักฆ่าคนสุดท้ายซะ

ฉึกกก!!! เลือดสีแดงหลั่งรินออกมาจากบาดแผลลึก พุ่งขึ้นมาถึงลำคอกระอักออกมาจนชุดสีขาวอาบย้อมไปด้วยสีแดง

“หึ ท่านทำเช่นนี้ คิดดีแล้วใช่หรือไม่” หลิงซีหันไปมองเฉินตงที่คว้าดาบของนักฆ่าขึ้นมาแทงนางทะลุมาจากทางด้านหลัง

“ข้าคิดดีที่สุดแล้ว และข้าน่าจะทำตั้งนานแล้ว”

“ช่างเป็นบุรุษที่หน้าด้าน หน้าทนซะจริง ข้าขอถามท่านเคยรักข้าบ้างมั้ย” หลิงซีเอ่ยถามออกไปแม้ภายในใจนางจะรู้คำตอบนั้นอยู่แล้วก็เถอะ แต่ก็อยากได้ยินจากปากของอีกฝ่ายมากกว่า

"ไม่ ข้าไม่เคยรักเจ้า” เฉินตงดึงดาบออกมา ก่อนแทงเข้าไปอีกครั้งและถีบนางล้มลง

หลิงซีนอนมองหน้าเฉินตง ดวงตาแดงก่ำสะท้อนเงาใบหน้าของเฉินตง นางอยากจดจำใบหน้านี้เอาไว้ให้ลึกถึงจิตวิญญาณ

เฉินตงมองภาพหลิงซีที่นอนหายใจรวยรินอย่างเย็นชา ก่อนหันหลังเดินจากไป

น้ำตาของสตรีเย็นชาค่อย ๆ ไหลออกมาจะบอกว่านางไม่มีความรู้สึกให้กับเฉินตงก็คงเป็นเรื่องโกหก หึ คำว่ารักที่เขาพร่ำพูดให้นางฟังอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันกลายเป็นคำหลอกลวง มาวันนี้เป็นเขาเองที่ฆ่านางเพื่อหวังทรัพย์สินของนาง

ทำไมตอนนั้นนางถึงไม่เชื่อท่านพ่อกันนะ

มาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปซะแล้ว มาตอนนี้กลับคิดถึงท่านพ่อกับเจ้าน้องชายตัวแสบไม่รู้ว่าหลังจากรู้ว่านางตายจะเสียใจแค่ไหน

ฮึกก เลือดที่จุกอยู่ในลำคอถูกดันออกมาจนจุกเข้าไปในหลอดลม ความเจ็บต่าง ๆ เริ่มเลือนหาย ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนและมืดสนิทลงในที่สุด