Korktukça tutsak, umut ettikçe özgürsün…
(Esaretin Bedeli filminden…)
DEREN TEPELİ
Mezarlıktan her ayrıldığımda bir yanım orada kalıyor gibiydi. Ayrılmak istemiyordum, orada saatlerce onlarla konuşsam da hasretim dinmiyordu. Bir yerde okumuştum “ölmek kolay, geride kalmak zor” diyordu. Ölen gidiyor, nereye bilmiyoruz; sadece kutsal kitaplarda bahsedilen kadarını biliyoruz, sonuçta ölüp de dönen yok. Peki, geriye kalan… Acı da özlem de yalnızlık da kalan içindi.
Hastanede çalışan herkes bilir ki bazen öyle hastalar gelir ki “Allah acısını dindirsin” diyenleri duyardınız. O hastalar için her gün yaşamak işkence gibiydi mesela, ne yaşayabiliyor ne ölebiliyorlardı. Kimileri hasta da olsa nefes alsın diye düşünse de kimileri sevdiklerini o şekilde acı içinde görmektense acıları dinsin diye
