เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอุ่นที่ลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง พาดลงบนร่างสองร่างที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มสีครีมอ่อน
เสียงนาฬิกาบนผนังห้องยังคงเดินไปอย่างช้า ๆ แต่เวลาระหว่างพวกเขากลับเหมือนหยุดนิ่ง
อชิระไม่รีบร้อน เขานอนมองใบหน้าเธอที่ยังหลับตาอยู่เบา ๆ ราวกับต้องการจดจำทุกเสี้ยววินาทีที่เธอเป็นของเขาโดยไม่มีกรอบเวลาของโลกภายนอกมาเกี่ยวข้อง
พิมดาวลืมตาช้า ๆ รับรู้ได้ถึงอ้อมแขนที่โอบเธอไว้แน่นจากด้านหลัง กลิ่นโคโลญจน์อ่อน ๆ ของเขายังอยู่ใกล้ปลายจมูก
เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ความรู้สึกเมื่อคืนยังคงอยู่
เธอจำได้แม่นทุกสัมผัส ทุกถ้อยคำที่เขากระซิบ ทุกจังหวะของลมหายใจที่ประสานกันราวกับบทเพลงเงียบงัน
เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นอย่างอู้อี้จากด้านหลัง “ตื่นแล้วเหรอ”
“ค่ะ...” เธอตอบเบา ๆ
“เมื่อคืน...” เสียงพิมดาวดังแผ่วเบาในความเงียบ “…มันเหมือนเราไม่ได้ซ่อนอะไรจากกันเลยนะคะ”
เขายิ้มบาง “มันคือความรู้ส
