แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ้าม่านสีครีมที่หน้าต่างเข้ามาในห้องของพิมดาว
ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยบนโซฟา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ
สิ่งแรกที่เธอเห็น คือใบหน้าคมของอชิระที่นั่งพิงโซฟาข้างเธอ
ดวงตาของเขาปิดสนิท หัวพิงเบา ๆ กับพนักโซฟา มือข้างหนึ่งของเขายังจับมือเธอไว้แน่นไม่ปล่อย
พิมดาวมองภาพนั้นอยู่นาน ความอบอุ่นค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในหัวใจที่อ่อนล้าของเธอเหมือนผ้าห่มอุ่นในคืนหนาว
เมื่อคืน... เขามาหาเธอ
ไม่ได้พูดอะไรเยอะแยะ แค่เข้ามานั่งข้างเธอ บีบมือเธอไว้แน่นตอนที่เธอร้องไห้
แล้วเขาก็อยู่ตรงนี้ทั้งคืน...
พิมดาวค่อย ๆ ดึงมือกลับช้า ๆ แต่เขากลับลืมตาขึ้นมาก่อน ดวงตาคมสบนัยน์ตาของเธอโดยไม่ต้องมีคำทักทายใด ๆ
“เมื่อคืนคุณนอนตรงนี้เลยเหรอคะ?” เธอเอ่ยเสียงเบา รู้สึกผิดไม่น้อย
“คุณต่างหากที่ควรได้นอนสบาย ๆ ไม่ใช่ร้องไห้จนหลับบนโซฟา” เขาตอบกลับมาเสียงนุ่ม
เธอก้มหน้าลง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “ขอ
