ตอนที่ 3: พี่สาวที่รู้ทัน กับความลับที่เริ่มรั่ว

1044 Words

หลังจากที่อชิระพูดประโยคนั้นในคาเฟ่ “ผมจะดูแลให้ดีที่สุด...ในฐานะเพื่อนของพี่สาวคุณ” พิมดาวก็กลับถึงห้องด้วยหัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา คำพูดนั้นธรรมดา แต่แววตาที่เขามองเธอไม่ธรรมดาเลยสักนิด มันอบอุ่น…แต่ลึกเกินกว่าจะมองเป็นเพียงเจ้านาย คืนนั้น เธอนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงนุ่มอย่างคนที่ควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้ และเมื่อวิดีโอคอลจากพี่สาวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอก็รู้ว่า...หนีคำถามไม่ได้แน่ “แกแอบยิ้มอะไรวะดาว?” เสียงของพิมพ์นาราทำให้พิมดาวสะดุ้ง เธอรีบยกมือปิดปากตัวเอง ราวกับเพิ่งรู้ว่ากำลังยิ้มอยู่จริง ๆ “แค่ดีใจที่เสนอไอเดียผ่าน พี่พิมพ์อย่าคิดมากสิ” เธอตอบกลบเกลื่อน “เหรอ...ดีใจจนหน้าแดง หูแดง ตาวาวน้ำตาลเรียกพี่ขนาดนี้เลยเหรอ?” พี่สาวเธอหัวเราะเบา ๆ อย่างจับผิด “พี่พิมพ์!” พิมดาวแทบจะเขินจนร้อง “อชิระชมเธอใช่ไหม?” คำถามนี้ทำให้พิมดาวเงียบไปครู่หนึ่ง “อื้อ...” เธอพยักหน้าเบา ๆ พิมพ์นาราถอนหายใจ “ฉันรู้นะว่าเขาเป็นคนแบบไหน ถ้าเขาเริ่มแสดงความสนใจอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หรอก” “หนูรู้ค่ะ หนูแค่...” “กลัว?” พี่สาวถามขึ้นแทนคำที่น้องเธอพูดไม่จบ พิมดาวพยักหน้าอีกครั้ง “กลัวว่าความรู้สึกที่มันเต้นอยู่ข้างใน มันจะพาไปไกลเกินกว่าที่ควรจะเป็น” "อย่าเพิ่งกังวลเลยดาว พี่ว่าปล่อยให้เป็นธรรมชาติของใจ ถ้าความรู้สึกมันใช่ก็คือใช่ อย่ากลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิด พี่สาวบอก เช้าวันถัดมา ในบริษัทที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแข่งขัน พิมดาวพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เธอยิ้มกับเพื่อนร่วมงาน ทักทายทีมอย่างร่าเริง และตั้งใจทำงานเต็มที่ แต่เธอรู้สึกได้ถึงบางอย่าง…สายตา “แหม...กินข้าวกับ CEO มาหรือไง กลับมาซะหน้าแดงเชียว” เสียงหนึ่งจากเพื่อนร่วมงานเอ่ยขึ้นขณะพักกลางวัน “ไม่ใช่นะ! แค่เจอบังเอิญเฉย ๆ” เธอรีบแก้ตัวจนลิ้นแทบพันกัน “บังเอิญในลิฟต์วันก่อน แล้วบังเอิญที่คาเฟ่เมื่อวาน แล้วบังเอิญกลับบ้านพร้อมกันอีกไหม?” อีกเสียงพูดแซวแบบเนียน ๆ พิมดาวเม้มปากแน่น เธอไม่อยากสร้างความเข้าใจผิดให้ไปกันใหญ่กว่าเดิม แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เพราะในขณะที่เธอกำลังเดินกลับโต๊ะทำงาน เสียงโทรศัพท์โต๊ะก็ดังขึ้น “คุณพิมดาว คุณอชิระเรียกพบค่ะ” เธอสูดลมหายใจลึก หัวใจเต้นโครมครามอย่างห้ามไม่อยู่ แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นของผู้บริหาร “เข้ามาได้ครับ” เสียงเรียบของเขาดังมาจากหลังประตู พิมดาวก้าวเข้าไปอย่างระวัง พบเขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเช่นเคย ดวงตาคมคู่นั้นมองมาที่เธอเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะผายมือให้เธอนั่ง “คุณดูไม่สบายใจ” เขาเปิดประเด็นทันที “ก็...นิดหน่อยค่ะ” เธอยอมรับอย่างซื่อสัตย์ “เรื่องคนในออฟฟิศ?” เขาถามต่อ เธอพยักหน้า “พวกเขาพูดกันเยอะ และ...มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจค่ะ” “คุณไม่ผิดเลยสักนิด” อชิระพูดเสียงเรียบแต่จริงจัง “ผมเป็นคนเลือกเดินเข้าไปใกล้คุณเอง” พิมดาวเงยหน้าขึ้นทันที หัวใจสั่นกับคำพูดนั้น “แต่เราทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกันค่ะ และ...” “ผมรู้” เขาพยักหน้า “ผมจะระวังให้มากขึ้น และผมไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าต้องรับมือกับเรื่องนี้คนเดียว” เธอมองเขา แววตานั้นนิ่ง แต่ลึกและอบอุ่น หลังเลิกงาน เธอกลับถึงห้องด้วยความอ่อนล้า และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอเผลอวิดีโอคอลไปหาพี่พิมพ์อีกครั้งแบบอัตโนมัติ “เหนื่อยเหรอเรา?” พี่สาวทักทันทีเมื่อเห็นหน้าเธอบนจอ “อือ...แต่ไม่ใช่งานหรอกนะพี่พิมพ์” พิมดาวพูดพลางซบหมอน “ข่าวลือ?” พิมพ์นาราถามทันที “อือ...ทำไมทุกคนต้องคิดว่าแค่ฉันได้คุยกับบอส แล้วต้องมีอะไรพิเศษด้วยนะ” “เพราะเธอมีอะไรพิเศษจริง ๆ ไงดาว” พิมดาวชะงัก “อย่าคิดว่าเธอไม่มีสิทธิ์ถ้าเธอรู้สึกจริง ๆ แต่ถ้าเธอจะเดินต่อ ต้องมั่นใจว่าเธอพร้อมรับแรงเสียดทานทุกอย่างที่จะตามมา” “แล้วถ้าหนูไม่พร้อม?” “ก็แค่กลับมาอยู่ที่เดิม...ตรงที่เธอเป็นคนเก่งของพี่ เป็นน้องสาวที่พี่ภูมิใจ” เช้าวันต่อมา พิมดาวเดินเข้าบริษัทด้วยหัวใจที่เตรียมพร้อมมากขึ้น เธอไม่ได้หวังให้ใครเข้าใจ แค่หวังว่าเธอจะเข้าใจตัวเองให้มากพอ และในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าลิฟต์ สายตาก็ปะทะเข้ากับชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว “สวัสดีครับ” อชิระเอ่ยก่อนเธอจะทันพูดอะไร “สวัสดีค่ะ” เธอตอบเสียงเบา แต่สายตายิ้มอย่างมั่นใจมากกว่าเมื่อวาน และในตอนนั้นเอง เธอรู้ว่า... ต่อให้ความสัมพันธ์นี้ยังไม่อาจเปิดเผยในวันนี้ แต่อย่างน้อย หัวใจเธอก็เริ่มเปิดออกแล้วอย่างชัดเจน POV อชิระ อชิระมองเธอในลิฟต์เช้านั้นด้วยสายตาที่เก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้แนบแน่น แม้ภายนอกเขาจะดูเยือกเย็นและสงบนิ่ง แต่ภายในหัวใจกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเห็นเธอพยายามวางตัว ทำงานหนัก และยิ้มให้คนทั้งบริษัท แม้จะถูกเพ่งเล็งจากข่าวลือไม่เป็นธรรม แต่สิ่งที่ทำให้เขาประทับใจที่สุด คือความเข้มแข็งในความอ่อนโยนที่เธอมี เขาอยากปกป้องเธอ...แม้จะรู้ว่าเส้นแบ่งระหว่างความเป็น "เจ้านาย" กับ "คนในใจ" มันบางยิ่งกว่าลมหายใจ ทุกครั้งที่เขาได้อยู่ใกล้พิมดาว หัวใจก็ยิ่งดึงเขาเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ เขายังไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้จะพาไปถึงจุดไหน...แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด เขาไม่อยากปล่อยเธอไป ไม่ใช่ในฐานะลูกน้อง ไม่ใช่ในฐานะน้องสาวของเพื่อน แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง...ที่เขาเริ่มอยากจะรักอย่างเปิดเผย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more