พิมดาวยังจำความรู้สึกได้ดี...ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าลิฟต์ที่เธอใช้เป็นประจำ
กลับมีคนรออยู่ก่อนแล้ว—คนที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจอในเวลาแบบนี้
“สวัสดีค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ พยายามไม่ให้เสียงใจเต้นหลุดลอดออกมา
“สวัสดีครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่แววตาไม่ได้เย็นตามเสียงเลยสักนิด
ทั้งสองคนยืนอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน ความเงียบคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง
แต่เป็นความเงียบที่ไม่ได้อึดอัด...หากแต่เต็มไปด้วยบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
เมื่อประตูเปิดออก อชิระเอื้อมมือกันประตูไว้ให้เธอเดินออกไปก่อน
“วันนี้มีประชุมกับทีมพัฒนาระบบใช่ไหมครับ?” เขาถามระหว่างเดินไปยังโถง
“ใช่ค่ะ บ่ายสอง” เธอตอบ พยายามไม่เผลอมองเขานานเกินไป
“ถ้ามีอะไรติดขัด บอกผมได้เลยนะ” เขาหยุดเดินเพียงครู่ หันมามองเธออย่างตรงไปตรงมา
เธอพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ...ขอบคุณค่ะ”
ในห้องประชุมชั้นยี่สิบสอง พิมดาวกำลังนำเสนอแผนการตลาดใหม่กับทีมพัฒนาฝั่งระบบ ERP แม้เธอจะเตรียมตัวอย่างดีที่สุด แต่เสียงกระซิบกระซาบจากฝั่งหนึ่งของห้องก็ดังแทรกเข้าหูอยู่ตลอดเวลา
“เธอนั่นแหละที่บอสเรียกขึ้นไปบ่อย ๆ น่ะ”
“ข่าวลือคงไม่ใช่แค่ข่าวแล้วล่ะ”
เธอพยายามไม่สนใจ พยายามจดจ่อกับสไลด์บนจอ และเสียงของหัวหน้าฝ่ายไอทีที่ร่วมซักถามอยู่
แต่เมื่อสายตาเธอเหลือบไปเห็นประตูห้องเปิดออก และอชิระเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ…เสียงซุบซิบก็พลันหายไปทันที
เขานั่งลงตรงที่ว่างด้านหลัง ไม่เอ่ยอะไรแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่มองเธอ—อย่างเต็มไปด้วยความหมาย
เธอกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ และพูดต่ออย่างมั่นใจขึ้นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
หลังประชุม พิมดาวรีบเก็บของเดินออกมา แต่ไม่ทันพ้นประตูดี เสียงเรียกชื่อเบา ๆ ก็ดังขึ้น
“คุณพิมดาวครับ”
เธอหันไป อชิระยืนอยู่ตรงนั้น เขายิ้มบาง ๆ แบบที่ไม่ค่อยมีใครเคยเห็น
“คุณทำได้ดีมาก” เขาพูดเสียงเบา
“ขอบคุณค่ะ” เธอหลบตา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
“พอจะมีเวลาว่างช่วงเย็นไหมครับ?”
พิมดาวเงยหน้าขึ้นทันที “คะ?”
“ผมมีร้านกาแฟที่อยากพาคุณไปลอง เป็นที่ที่ผมใช้เวลาคิดงานตอนสมัยมหาวิทยาลัย”
เธออึกอักอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า
ร้านกาแฟบรรยากาศอบอุ่นตกแต่งด้วยไม้และแสงไฟสีส้ม อชิระสั่งโกโก้เย็นให้เธอโดยไม่ต้องถาม เขาจำได้ว่าเธอชอบ
“พี่พิมพ์เคยมาที่นี่กับคุณไหมคะ?” เธอถามอย่างลังเล
เขาหัวเราะเบา ๆ “ไม่ครับ พี่พิมพ์ไม่ชอบกลิ่นกาแฟแรง ๆ”
“แสดงว่า...คุณสนิทกันมากจริง ๆ”
“เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ยุคเริ่มต้นบริษัทครับ”
พิมดาวพยักหน้า “พี่พิมพ์พูดถึงคุณบ่อยนะคะ แต่ไม่เคยบอกว่าคุณอบอุ่นแบบนี้เลย”
อชิระเลิกคิ้วเล็กน้อย “เพราะเธอมักจะมองผมในมุมธุรกิจ”
“แล้ว...ถ้าคนอื่นมองคุณในมุมอื่นล่ะคะ?” เธอเผลอถามอย่างไม่ตั้งใจ
เขามองหน้าเธอนิ่ง ๆ
“คุณอยากรู้ไหม ว่าผมรู้สึกยังไงเวลาที่คุณอยู่ใกล้?”
พิมดาวนิ่งงันไปชั่วขณะ มือที่จับแก้วโกโก้เย็นสั่นเล็กน้อย
“ผมไม่ควรพูดแบบนี้ ถ้ายังไม่แน่ใจว่าคุณรู้สึกเหมือนกัน” เขาพูดต่ออย่างจริงจัง
เธอกัดริมฝีปาก แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
“ดาวกลัวค่ะ...” เสียงของเธอสั่น “กลัวจะเข้าใจผิด กลัวจะทำให้ทุกอย่างมันพัง”
เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอบนโต๊ะเบา ๆ ไม่ได้แนบแน่น แต่มั่นคง
“ผมสัญญา...ว่าจะอยู่ข้างคุณและจะไม่ทำให้คุณเสียใจ”
POV อชิระ
เขาไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มหวั่นไหวตอนไหน อาจจะตอนที่เธอยิ้มรับไอเดียแรกอย่างตื่นเต้น อาจจะตอนที่เธอพยายามสู้กับเสียงวิจารณ์รอบข้าง
หรืออาจจะ...ตอนที่เขาเห็นเธอพยายามเข้มแข็ง แม้จะสั่นไหวอยู่ข้างใน
ในสายตาคนอื่น เขาคือ CEO ที่เคร่งขรึม รักษาภาพลักษณ์ และควบคุมสถานการณ์ได้เสมอ
แต่กับพิมดาว...เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างที่เคยควบคุมได้ กำลังจะเปลี่ยนไป
เขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าไม่ได้ง่ายเลย หากเขาตัดสินใจเดินไปพร้อมเธอ
แต่เมื่อมองเข้าไปในแววตานั้น เขารู้เพียงอย่างเดียว
เขาไม่อยากเสียเธอไป... ไม่ว่าเธอจะเป็นน้องสาวเพื่อน หรือพนักงานในบริษัท เขาอยากให้เธอเป็น...ผู้หญิงของเขา
และเขาจะพิสูจน์ด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูด
POV พิมดาว
เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า จะมีสักวันที่ชายหนุ่มผู้ดูห่างไกลอย่างอชิระ จะเอ่ยถ้อยคำที่อ่อนโยนกับเธอเช่นนี้
พิมดาวรู้ดีว่าโลกของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดัน ความคาดหวัง และสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง
และเธอ…ก็เป็นเพียงพนักงานใหม่ที่ยังไม่มีอะไรโดดเด่นเลยด้วยซ้ำ
แต่เมื่อเขามองเธอด้วยแววตานั้น เมื่อเขาจำได้ว่าเธอชอบโกโก้เย็นมากกว่าอเมริกาโน่ เมื่อเขาบอกว่าอยากพาเธอไปยังสถานที่ในความทรงจำของเขา…
เธอรู้แล้วว่า เขาไม่ได้เห็นเธอเป็นแค่พนักงานในบริษัท
ความอบอุ่นที่ไหลเข้ามาทะลุผ่านปลายนิ้วที่เขาสัมผัส ทำให้หัวใจเธออ่อนแรงแทบจะทรุดอยู่ตรงนั้น
แต่เธอกลัว… กลัวว่าถ้าเธอยอมรับความรู้สึกนี้ เธอจะต้องเสียอะไรบางอย่างที่ไม่อาจเรียกคืนได้
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่า...
เธอจะเสียใจมากกว่านี้ หากวันหนึ่ง...เขาเดินออกไปจากชีวิตเธอ โดยที่เธอไม่เคยลองจับมือเขาไว้เลย