🌺 EP 17 COMPETITION RANTS FROM MATHIAS
2281 Words
Justine's Pov-
Isang masigabong palakpakan ang binigay ng mga manunuod matapos ang debate nanaganap.
Nagkamayan rin ang magkabilang grupo.
Napatingin ako sa gawi ng Sandoval at agad nanapansin ang masamang timpla ng muka nito. Ngunit agad nyaring binawi.
Saglit silang nagtitigan ni Mathias ngunit agad ring nagkamayan.
Ramdam na ramdam ko ang tensyon na namamagitan sa dalawa at nagsusukatan pa ito ng mga tingin.
Isa-isa naring nagbabaan ang nga contestants sa stage ng matapos silang kunan ng mga letrato.
Nagsilabasan ang iilang mga istudyante ng matapos ang debate na naganap .Bagong participants nanaman ang masasalang,
Habang pinapanood ang mga taong kanya-kanyang naglalabasan sa gym ay, nakamasid lang ako mula sa malayo sa bawat galaw ni Mathias.
Nakita ko itong inakbayan ng mga kasama nito,
Bumaba narin kami ni Enzo mula sa kinauupuan namin sa taas. Sinalubong agad ako ng tanawin na kung saan nakayakap si Nikolai kay Mathias,
'Eto nanaman tayo Tin, naglalabanan na naman ang magkabilang utak ko!'
Kesyo wala akong karapatang mainis sa nakikita at yubg kabila naman sinasabe na 'yang lalaking gusto mo baka magkagusto rin yan sa kapwa lalake'
'Boshett, chancing pa ang puting tsino nato!'
Gusto kung hilahin si Mathias palayo dito pero baka magtaka lang sila sa gagawin ko.
Tapos sasakalin ko si Nikolai—
"Nasasakal na Tin tamana na"
Nagtaka ako na napalingon sa sinabe ni Enzo.
"Gagi—"
Pero gad din akong napatingin sa mayari ng mga kamay na humatak saakin.
"Hihiramin ko muna si Budang Villamore"
"Teka mag lu-lunch tayo Andress diba?"
Rinig kung sabe ni Nikolai pero hinila na ito ni Enzo sa ibang dereksyon. Si Mathias rin ay hila-hila lang ako papunta sa kung saan,
"Mathias saan tayo pupunta?"
Tanong ko dahil satingin ko ay ilang minuto narin kaming naglalakad at wala na gaanong tao sa mga hallways,
"I don't know either I just want to go on a place na hindi matao"
Isang yakap ang ikinagukat kung matanggap ko mula rito.
Pero sinuklian ko rin agad ito ng yakap ng matauhan ako sa ginawa nya.
"Salamat Budang, maraming salamat at nandito ka"
"Hmmm, W—elcome?
"Dapat manalo kayo kase nagmuka akong katawatawa kanina. Dapat may komisyun ako sa premyo mo—"
"Namumulubi kanaba?"
"Hindi pa, ito naman hindi mabiro"
"Pumunta tayo sa Isolation field mag ta—tantrums ako!!"
"Si—teka lang dahan-dahan naman sa paglalakad"
Napabitaw agad ako sa yakap mula rito, ng bigla nya akong hilahin ulit, wala na akong nagawa at nagpatianod nalang din.
Nang makarating kami doon at malatag ko ang picnic blanket ay hinubad ng bakla ang jacket na dala at humiga doon.
Walang pasabe syang gumulong-gulong sa sheets na mukang aso.
"Anyare sayo?—"
Maya-maya pa napagisipan kung tanungin sya.
"Yung si Sandoval gusto ko syang sabunutan hangang sa maubos ko lahat ng buhok nya!!"
Umupo ako sa picnic sheet at napatingin naman sa magandang tanawin dito.
"Sana matapilok sya tapos tumama ang ulo nya sa pader at magka amnesia sya!"
"I want to slap him earlier because of what he say!"
"Sumobra naman sya sa sinabe nya porket may ibang mga baklang ganun, hindi naman lahat. He was generalizing all the gays as maniac and lewd!"
"Mathias alam mo namang hindi talaga natin mapapasangayon ang lahat sa opinyon na l***q must be respected and treated equally. May ibat-ibang panananaw ang mga tao sa bawat bagay at aspeto, gaya nalang ng statement na 'we can't force people to like us' it's reality and changing it might consume a lot of time and effort. Magbubuhis ka ng dugo, pawis at buhay para doon sa karapatan nayun"
"Bakit ganun Budang? Why people can't just accept it?"
'Mathias'
Napatingin ako dito at naka dapa sya at naka sandal ang ulo nya sa mga kamay nya.
"Why gay's got discriminated always?"
"We just want to live peacefully"
"We just want to be accepted by our love ones. Pero dahil sa sinabe ni Sandoval lalo akong nawalan ng pag-asa na matatangap pa ako ni mama at lolo Budang—"
'Mathias'
Mabigat ang luob ni Mathias at mukang apiktadong apiktado talaga sya sa bawat mga salitang nasabe ni Sandoval kanina.
"I'm just glad that I restraint my self from yelling at that jerk—"
Humarap si Mathias mula sa pagkakadapa ngunit nakatakip parin sya sa mga mata nya. Pero ang ikina lungkot kung lalo ay nang makita ko ang mga mumunting butil ng tubig na tumutulo mula sa mata nya.
'Mathias'
Gusto ko syang patahanin pero hindi ko naman alam kung paano, baka hindi sya maging komportable kapag sabihin kung 'ok lang yan' kase hindi rin naman talaga maayos ang sagutan nila kanina, ng kalaban nya. Kaya nanahimik muna ako saglit at pinakingan ang sama ng loob nya,
"No matter what I do, I will never be accepted by the society''
"My plans will probably retract or will just vanish"
"This feeling sucks, f*ck it"
"What if sumuko nalang ako—"
Sinipa ko ng mahina si Bakla dahil sa sinabe nya,
"Ano kaba, wag mong sasabihin yan at sa harap kopa tapos plagi pakitang nakakasama. Suntukan oh?!"
Naiinis talaga ako pagnakakarinig ng mga salitang ganyan, tapos malapit pa saakin yung tao.
Napansin kung napatawa si Mathias dahil sa sinabe ko.
"Nakaya ko nga ang unang hamon saakin ng buhay, ikaw pa kaya. Alam ko namang iba ang sitwasyon mo saakin noon—pero masusulosyunan payang problema mo Mathias. Tiwala lang"
"Give me your hand Budang"
"Ha?"
"Akin na yung kamay mo bilis"
Nagtaka man sa sinabe ni Mathias ay binigay ko ang kamay ko dito.
"Wag mong duraan ahh—"
"Eiw gross"
May nilagay sya rito na bubuksan ko sana pero pinigilan nya ako.
"Open that when you get home"
"Regalo to?"
"Yes"
Agad ko itong sinilid sa bulsa ng palda ko ng hindi tinitignan. Pero satingin ko bracelet sya!!
"Budang akin na ulit ang mga kamay mo"
Nilahad ko ulit ang mga kamay ko dito saka nya kinuha at umupo sya mula sa pagkakahiga.Hinila nya ito palapit sa kanya hangang sa maglapat rito ang mga labi nya—
Naramdaman ko ang dahan-dahan na pagbilis ng t***k ng puso ko mula sa mabagal na ritmo.
'Gagi, hinalikan nya yung kamay ko!! Hinalikan nya talaga?!!'
Ito nanaman tayo sa mga paasa ni Mathias lalo tuloy akong nahuhulog sa kanya.
"Math—ias?"
"Thank you so much for everything Budang. I really appreciate all your efforts and help"
"Ok? Pero pwede namang magpasalamat kanalang!! Bat may pahalikhalik pa ng kamay!!"
"This is how my family present our greatest gratitude. Mom thought me do this, its a family tradition"
Tumango-tango nalang ako sa sinabe ni Mathias. Family tradition pala wag kang malisyosa Justine,
Binitawan nya ang kamay ko at napatingin nalang ulit sya sa tanawin dito sa isolation field.
"Ah—h, then your welcome"
Ilang minuto ng katahimikan ang muling namayani saamin bago ko napagisipang tanungin ulit sya.
"Mathias, palagi kabang nakatatangap ng mga masasakit na salita dahil sa kasarian mo?"
"From mom often, from the other people that suspect me for being a gay sometimes"
Lalo tuloy akong na curious sa sagot ni Mathias, parang gusto ko pang malaman ang iba pang detalye ng buhay nya dati sa Manila.
"Then pano mo naman na co-control ang sarili mo na maipakita ang girly side mo? Hindi kaba nahihirapan?"
"Nahihirapan ako nung una Budang kase maliit palang ako nagsimula nato, na bu-bully na ako ng mga kaklase ko pati ng mga babae kung kaklase noon Budang. Pagbabasa lang ng libro ang nagagawa ko nung una para maiwasan ang pakikipagsalamuha sa iba. Then when I reach elementary naging total loner ako I answer practically and short para hindi na humaba pa ang usapan ng bawat taong kakausap saakin. Sa highschool ganun parin, kailangan hindi malaman ng iba ang sekreto ko eih. Ganito pa dapat to hangang pag graduate ng senior high kaso dumating ka sa story—"
Inikutan ako ng mata ng bakla na ikina tawa ko.
"Akala ko hindi na tayo mag me-meet kaya sinungitan kita nung first meet natin. Ganun din kase ako palagi sa mga taong hindi ako kilala at hindi ko kilala. kampanteng kampante pa ako na pakitaan ka ng kabaklaan ko diba?"
Natatawa naman akong tumango dito.
"Pero magkikita papala tayo, tapos mag bestfriend pa ang lola natin hindi pa kita maiwasan dahil tinadhana na pala tayong maging bff's ang Bongga diba? Kaagawan ko lang ng diary noon bestfriend ko na ngayon"
Humiga ulit si Mathias at napatingin sa taas, nakita ko tuloy ang namumula nyang mata. Dahil to sa pagiyak nya kanina,
Hindi ko naman maiwasang mapangiti sa mga sinabe nya.
"Budang imasahe mo nga ang ulo ko. Gusto kung marelax"
"Ha?—a sige"
Umupo ako ng maayos, saka naman idinantay ni Mathias ang ulo nya sa mga hita ko. Para namang akong sinilihan sa muka dahil sa ginagawa namin,
'Boset!! Kinikilig na ako'
"Sasamahan mo ako mamaya ah lalagyan natin ng ipis at daga ang bag ni Sandoval"
"Hoi Mathias baka mahuli tayo ng cctv"
Sabe ko sakanya na ang kaninang pagmamasahe sa ulo ay humantong sa paglalaro sa buhok nya, para lang akong naghahanap ng kuto dito.
"Life is troublesome, your physical and mental well-being capacity can't take it. Suicide is the fastest way to escape the menaceable reality"
Binunot ko ang isang buhok ni Mathias dahilan para mapa aray sya.
"Babarangin mo ba ako!? Ang sakit nun Budang"
Kung ano-ano kasing pinagsasabe ng lalaking ito, he almost have everything, the things, appearance and skills tapos nag-iisip ng suicide.
Sinipat ko ang isang pirasong buhok na binunot mula sa kanya, gusto ko mang burahin sa isipan ni Mathias ang mga negatibong konklusyon hindi ko naman alam kung ang mga sasabihin ko ay sakto at wasto para pakinggan nya ako at tuluyan na nyang tigilan ang mga pag-iisip ng negatibo.
'How could I help you to remove those stormy clouds around you Mathias?'
'Ang ganda ng kulay ng buhok nya, natural kaya to?'
Muka rin syang naka contacts sa sobrang ganda ng mga mata nya. Minsan mukang blue, minsan mukang grey nagdedepende sa atmospheric lighting o kaya klima.
"Babarangin talaga kita kapag hindi mopa tinigilan yang mga sinasabe mo"
"Anong lahi mo Mathias?"
Tanong ko at palihim na inilagay sa bulsa ang buhok nya,
"Fil-am"
"Filipinong amaw?—"
"Ano?"
Napatawa ako sa sarili kung biro, nabasa ko kase yun sa i********: 'Fil-am' in bisaya means 'Filipinong-amaw' isang pang kalokohang acronym. Sinasabe naman ang salitang 'amaw' sa bisaya as an expression or addressing someone's action as 'crazy or silly'
"Saakin nalang yun— pero ano nga ang lahi mo?"
"American—German and Filipino. May mom is American—german and dad is american—filipino"
Napatango-tango naman ako sa sagot ni Mathias.
"Kaya pala ang ganda ng mata mo Mathias!!
"You think?"
"Oo naman minsan parang blue minsan naman mukang grey o green"
"It's a light hazel-green that looks soft green with golden or amber flecks—it sounds unnatural but its natural, it has earthy tone that look a bit grayish or bluish, kaya nasabi mong minsan naiiba ang kulay sa ibat-ibang lighting"
'Well defined'
Mas naiintindihan ko ng mabuti ang color structures ng mata nya.
"I get these eye and hair colors from mom, marami naring nagsasabe na magkamukang-magkamuka kami"
"I prefer to have dad's resemblance kaso wala eih, magkamuka naman kami kaso mas magkamuka kami ni Mom"
Panigurado, kung masungit si Mathias mas masungit ang mama nya!,
A realization suddenly hit me habang bina-brush ko ang buhok nya.
"So hindi mo pala Initial ang Dela Peña?"
"Hindi Budang"
"Gaga ka nagnanakaw ka ng Surname ng iba!"
Tumawa si Mathias sa sinabe ko.
"So what?—kidding I already talked to the Dean so no need to worry about it"
"Bauer ang Initial ko it's my mom's former surname nung hindi pa sila kasal ni Dad"
"Ang shala ng initial mo Bakla!!"
Kahit nalilito man kung bakit pilit na itinatago ni Mathias ang kanyang tunay na katauhan ay hindi ko nalang ito itinanong pa.
Satingin ko ay labas nayun sa papel ko bilang kaibigan nya na magtanong ukol doon unless kung mag kwento sya tungkol dun, dahil magdadala talaga ako ng popcorn.
"Having it was a curse"
Napabuntong hininga sya at pinikit ang mga mata.
"Wanna know why?"
Kating-kati na ako mag oo kaso hindi ata to ang magandang panahon para pag usapan ang mga bagay naito. Baka malungkot lang ulit si Mathias pag nag open sya,
"If you'll just feel sad. Ayaw ko nang malaman. Dapat happy thoughts ang pinapasok mo sa utak mo palage para hindi ka ma depress"
"I'm already depressed"
"Tanggalin natin"
"Geh, get me a spoon"
"Ang liit ng spoon steak pork"
Narinig ko nanaman ang mahinang tawa nya dahilan para bumilis ang t***k ng puso ko.
"Pagmatanda kana Mathias magiging brown ang buhok mo"
"Yes it will, mas mabuti rin para maiba naman. I hope my kids soon won't have this"
Maraming tanong ang nabuo sa utak ko dahil sa pag uusap namin ngayon ni Mathias. Ang iilang tanong na nasagot ay nadagdagan na naman ng panibagong tanong dahil sa sagot nya.
'Ano ba talaga ang dahilan at nandito ka Mathias?'
'May tinatakasan kaba?'
'Hindi lang ba ang problema sa kasarian mo ang dahilan kaya ka nandito?'
"OO nga pala!, Parinig ng sample ng german language mo!"
"Du bist ein Plappermaul" (You're a chatterbox)
Namangha agad ako sumunod na sinabe ni Mathias,
'ang ganda ng pagkakasabe nya'
"Ano ibigsabihin nun?"
"It's says your pretty—"
Maganda ako? At sinabe pa ni Mathias? Kinilig ako sa sinabe nya gagi.
"Talaga?!"
Ngiting-ngiti kung tanong rito.
"Yeah, Pretty annoying and talkative—a chatterbox"
[END OF EPISODE 17]
- Writer
