เฮือก!!!! เพิร์ลยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ
" น้องเพิร์ล "
" พะ...พี่ไต้ฝุ่น " เสียงคุ้นเคยทำให้เธอรู้ทันทีว่ามือปริศนาคนนั้นเป็นใคร ร่างบางหันหลังกลับมาอย่างช้า ๆ
" พี่เห็นเราเดินคนเดียวเลยเข้ามาทัก "
" คะ...ค่ะ " เพิร์ลตอบเสียงแผ่ว เธอพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดแต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับสั่นไหว
" เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมตัวสั่น "
" เพิร์ลรู้สึกเหมือนคนตามค่ะ "
" ไอ่คีนมันรู้หรือเปล่า " ใบหน้าคมขมวดคิ้ว ก่อนจะมองรอบ ๆ แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ ผู้คนยังเดินพลุกพล่านอยู่เต็มห้างไม่มีสายตาจับจ้องเขาและเธอเลยสักนิด สงสัยคงไหวตัวทัน
" เพิร์ลส่งข้อความไปแล้วค่ะ ไม่กล้ากดโทรกลัวพวกมันรู้ว่าเพิร์ลรู้ตัวแล้ว " หญิงสาวส่ายหน้าก่อนจะชูโทรศัพท์ปรากฏหน้าจอแชทอคิราห์ให้ไต้ฝุ่นดู
" ตามพี่มา "
เพิร์ลพยักหน้าลงและเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ
SAD PUB
ทางด้านอคิราห์ตั้งแต่เขาไปแวะส่งเพิร์ลที่ห้าง พอมาถึงผับร่างสูงก็ไม่ได้
