พบเจอ

1226 Words

1 ปีผ่านไป ...... ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัท ภายในตัวห้องมีโต๊ะทำงานผู้บริหารซึ่งตั้งอยู่ในมุมที่มองเห็นวิวธรรมชาติและอีกมุมมองเห็นการทำงานของพนักงานที่อยู่ในห้องประชุมด้านข้างโดยมีแค่กระจกคั่นกลางไว้ อคิราห์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ดวงตาคมจ้องมองกรอบรูปบนโต๊ะอย่างไม่วางตา แม้เวลาจะผ่านไปนานนับปีเขาไม่เคยลืมเด็กน้อยคนนั้นได้เลย ก๊อก ก๊อก ก๊อก .......... เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ความคิด อคิราห์ส่ายหัวเบาๆ " เข้ามา " แกร็ก เสียงเปิดประตูเข้ามาของเลขาคนสนิท เขามีชื่อว่า เดม เดมไม่ได้เป็นแค่เลขาคนสนิท แต่ยังเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับอคิราห์ แต่ในบริบทเวลางานที่มีพนักงานคนอื่นอยู่ด้วยเขาต้องรักษาระยะห่างเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของบริษัทไว้ " เข้ามาทำเหี้ยไร " อคิราห์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง " โถ่ ! ไอ่คุณประธาน หมาในปากตื่นแต่เช้าเลยนะครับ " เดลยิ้มอย่างยียวน ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน " สัสเดม ! " " กูจะเข้ามาบอกว่ามีพนักงานมาสัมภาษณ์ตำแหน่งผู้ช่วยเลขา นัดสัมภาษณ์ 10 โมง " มือหนาเลื่อนแฟ้มไปยังตรงหน้าของเจ้านาย " ไม่รับ ยกเลิกสะ ! " อคิราห์เลื่อนแฟ้มคืนให้เลขา เขาไม่ต้องการจะรับใครเพิ่มในตำแหน่งนี้ เนื่องจากข้อมูลต่าง ๆ ล้วนต้องการความไว้ใจเป็นอย่างสูง และไม่ต้องการให้ใครมายุ่งย่ามในพื้นที่ส่วนตัว " แน่ใจหรอครับ ? " " แน่ใจ บอกแผนกบุคคลด้วยว่าห้ามรับสมัครตำแหน่งนี้เด็ดขาด กูไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย " ใบหน้าคมเอ่ยด้วยน้ำเสียจริงจัง " เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนกัน ช่วยเปิดดูหน่อยนะไอ่ประธานหน้าตึง " เดมใช้สายตาที่ดูจริงจังกว่า อคิราห์รู้สึกตะหงิดใจว่ามีอะไรหรือเปล่าทำไมเพื่อนถึงรบเร้าให้เขาสัมภาษณ์พนักงานคนนี้ " ..... " อคิราห์จำใจคว้าแฟ้มขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด มือหนาเปิดดูใบสมัครข้างใน สายตาของเขาสะดุดไปยังรูปถ่ายมุมขวาของกระดาษเธอมีใบหน้าคล้ายคลึงกับหญิงสาวเมื่อปีก่อน ซึ่งเขาจำเธอได้ดี " ไงครับ พร้อมสัมภาษณ์เลยไหม " เดมหยักคิ้วขึ้นเชิงรู้ใจ " อืม มึงลงไปต้อนรับที่หน้าบริษัทด้วย " เขาตอบโดยที่ยังอ่านประวัติของหญิงสาวอยู่ " รับทราบ " เดมพยักหน้าตอบรับ " เดี๋ยว... " " กูหล่อยัง " อคิราห์จัดแจงชุดและทรงผมของตัวเองให้ดูเรียบร้อยสมกับภาพท่านประธานบริษัทที่น่าเกรงขาม " เห้อ..... " เดมถอนหายใจเบาๆ ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้ากระทบพื้นด้วยความเร็ว แฮ่ก แฮ่ก เพิร์ลยกมือทาบอกก่อนจะยกแขนดูนาฬิกาพบว่าอีก 5 นาที จะถึงเวลานัดซึ่งเธอมาทันเวลาพอดี " เอ่อ...คุณเพิร์ลใช่ไหมครับ ? " เดมที่เห็นเธอวิ่งมาไกลๆ เขาจึงลุกขึ้นและเดินตรงไปรอหน้าประตูทางเข้าบริษัท " ชะ...ใช่ค่ะ แฮ่กๆ " " คุณดูเหนื่อยนะครับ เหงื่อไหลเต็มเลย " " แฮะๆ ขอโทษค่ะ " " ไม่เป็นไรครับ ตามผมมาท่านประธานรออยู่ " " ค่ะๆ " เพิร์ลเดินตามเดมขึ้นไปยังห้องทำงานท่ามกลางสายตาของพนักงานที่เดินไปเดินมาอยู่ชั้นล่าง เพราะเดมพาเพิร์ลขึ้นลิฟต์ส่วนตัวของท่านประธาน สร้างความสงสัยให้ใครต่อหลายคน แกร็ก เสียงเปิดประตู อคิราห์ที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ เงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่มาใหม่ " ผู้ช่วยเลขาที่มาสัมภาษณ์ครับผม " เดมเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย " อืมออกไป ผมต้องการสัมภาษณ์สองต่อสอง " เดมโค้งตัวและเดินออกจากห้องไป อคิราห์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแขนยาวกระโปรงพีชยาวคลุมเข่า ผมมัดรวบหางม้าไม่ลืมที่จะลอนปลาย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อนดูธรรมชาติ ลุคในวันนี้ของเธอทุกอย่างดูเข้ากันไปหมด แต่ทำไมเธอมองด้วยสายตาแบบนั้นหรือจะจำเราไม่ได้ " เอ่อ...ท่านประธานจ้องหน้าเพิร์ลทำไมคะ " เพิร์ลยืนมองด้วยความสงสัย จะจ้องอะไรนักหนาคนอะไรหน้านิ่งชะมัด นี่เราจะโดนดุไหมเนี่ย! " ไม่มีอะไร นั่งลงสิ " อคิราห์ผายมือให้เธอนั่งลง " ขอบคุณค่ะ " " แนะนำตัว " " สวัสดีค่ะ ชื่อเพิร์ล วลัลพัชร พิพัฒธารา อายุ 23 ปี จบจาก มหาวิทยาลัยโซนาร์ คณะบริหาร ตอนนี้ว่างงานอยู่ค่ะ " เพิร์ลยกมือไหว้ก่อนจะแนะนำตัว " ชื่อเพราะดีนะ ใครตั้งให้ " " คุณพ่อค่ะ อีกอย่างความหมายชื่อก็ดีมากเพิร์ลรักชื่อนี้สุดๆ " สายตาที่เธอพูดถึงพ่อดูมีความสุขเป็นอย่างมาก มากจนเผลอลืมตัวพูดเรื่องตัวเองไป " อะ...เออขอโทษค่ะ เพิร์ลเผลอพูดเยอะไป " เธอรีบก้มหน้าลงหลับตาปี๋ มือบางประสานเข้าหากันบนตัก " ไม่เป็นไร ผมชอบฟังคุณพูดแล้วชื่อคุณแปลว่าอะไรหล่ะ ?" อคิราห์ยกยิ้มกับภาพตรงหน้าอย่างน่าเอ็นดู เด็กน้อยตรงหน้าดูสั่นเหมือนลูกนก ใจจริงเขาอยากเดินไปลูบหัวเธอด้วยซ้ำแต่ต้องอดทนค่อยเป็นค่อยไป " เพชรที่หายากค่ะ " อคิราห์ยิ้มตอบ หายากจริงๆ หากได้เพชรนี้มาครองเขาคงจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ " แล้วหายไปไหนมา " " คะ ? " ใบหน้าหวานขมวดคิ้ว ไปไหนมาคืออะไร ? " เออ...ผมหมายถึงช่วง 1 ปีที่ผ่านมาคุณไปทำงานอะไรที่ไหน เผื่อมีประสบการณ์มาบ้าง " อคิราห์รู้ตัวว่าพูดกำกวมจึงรีบอธิบายทันที " เพิร์ลฝึกงานที่เชียงใหม่ค่ะ ตำแหน่งธุรการทั่วไป พึ่งเรียนจบและยังไม่มีประสบการณ์ทำงานด้านเลขามาก่อนค่ะ " เธอตอบด้วยความแน่นิ่งและจริงใจหากจะให้โกหกว่ามีประสบการณ์ทำงานคงจะไม่ได้ เพราะตำแหน่งที่ฝึกงานและสมัครงานถึงจะดูคล้ายกันแต่การทำงานต่างกันอย่างสิ้นเชิง อคิราห์คิดในใจ ถึงว่าตามหาไม่เจอหนีไปอยู่เชียงใหม่นี่เอง " โอเค ผมรับเข้าทำงาน " " จริงหรอคะ ! " เพิร์ลเบิกตากว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหวานปรากฏขึ้นทันที " หน้าผมดูพูดเล่นหรือไง " อคิราห์ยังคงรักษาความนิ่งไว้ แม้ในใจเขาอยากจะวิ่งเข้าไปหาเธอจนทนไม่ไหว " ขอบคุณนะคะท่านประธาน " เพิร์ลยกมือไหว้ขอบคุณอีกครั้ง " พักอยู่ที่ไหน ? " " เออคอนโด XX ค่ะ " " เดี๋ยวผมให้เดมไปส่งคุณ " " มะ...ไม่เป็นไรค่ะ เพิร์ลเกรงใจ " เธอยกมือขึ้นปฏิเสธ " ถือว่าเป็นสวัสดิการต้อนรับผู้ช่วยเลขาของผม " น้ำเสียงนิ่งเอ่ยขึ้น สายตาของเขาจ้องเธอเพื่อให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ประโยคบอกเล่าแต่เป็นประโยคคำสั่ง " ก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ เพิร์ลไปก่อนนะคะ " เพิร์ลเอ่ยบอกคนตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป " สงสัยจะจำกันไม่ได้ " " แล้วเจอกันนะครับ น้องเพิร์ล "

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more