PROLOGUE 1.2
905 Words
JEANN
"JEANN!"
Napapitlag ako nang marinig ang pamilyar na boses mula sa kabilang hallway.
Napalingon ako at nakita si Dianne na mabilis na kumakaway habang halos patakbo ring papalapit sa akin. Nakapulupot ang buhok niya sa isang messy bun, bahagyang nakahingal, ngunit hindi pa rin nawawala ang palaging nakadikit na ngiti sa labi niya.
"Girl!" reklamo niya. "Kanina pa kita hinahanap!"
Humalukipkip ako at tinaasan siya ng kilay.
"Talaga? Ako nga itong kanina pa tumatawag sa'yo."
Napakamot siya sa ulo bago inilabas ang cellphone mula sa bulsa ng palda niya.
Ipinakita niya iyon sa akin.
Patay.
Literal na black screen.
"Dead battery."
Napairap ako.
"Isa ka talagang himala."
Tumawa lang siya.
"Hindi ko kasalanan. Lumang-luma na 'tong phone ko."
"Eh bakit hindi ka bumili ng bago?"
"Because unlike you, Miss Rich Kid, hindi ako pwedeng basta-basta gumastos."
Napataas ang dalawang kilay ko.
"Excuse me? Hindi ko kasalanan kung galante sina Mommy at Daddy."
"Hindi nga. Hawak pa rin kasi ng parents ko ang bank card kaya kailangan kong magtipid."
Napailing na lamang ako.
"Whatever."
Bigla niyang siniko ang tagiliran ko.
"Ikaw? Bakit mukhang nanalo ka sa lotto?"
Masama ko siyang tiningnan.
"Mukha ba akong masaya?"
"Hindi."
"Lalo na ngayon."
"Ano'ng nangyari?"
Ikinuwento ko ang nangyari kay Dianne ang tungkol kay Professor Roy.
Tahimik lang siyang nakikinig hanggang sa matapos ako.
Pagkatapos...
Bigla siyang humagalpak ng tawa.
Halos mapatingin ang ilang estudyante sa hallway.
"Dianne!"
"Ano?" natatawa pa rin niyang sabi. "Sabi ko na sa'yo, huwag kang laging kampante."
"Hindi nakakatawa."
"Pero nakakatawa."
Napailing na lamang ako.
Minsan talaga, gusto ko siyang itulak sa fountain ng university.
"Tara na."
Hinila niya ang braso ko.
"Chemistry na."
Pagpasok namin sa Chemistry Laboratory ay agad kong inilapag ang bag ko sa upuan.
Malamig ang loob ng laboratory dahil sa malalaking air-conditioning units na nakakabit sa kisame.
Nakapila na sa bawat mesa ang mga beaker, test tubes, at iba't ibang laboratory apparatus.
Mabilis kong sinuot ang puting lab coat.
Kahit gaano ako katamad sa Chemistry...
Ayokong matunawan ng acid.
"Feeling ko may experiment tayo."
Bulong ni Dianne habang isinusuot din ang lab coat.
"Basta huwag lang explosion."
"Ikaw ang laging dahilan ng explosion."
"Hoy."
"Hindi ba?"
Napairap ako.
Isang beses lang naman akong muntik makasunog ng laboratory.
At aksidente 'yon.
...Dalawang beses pala.
Tahimik na ang buong klase nang bumukas ang pinto.
Pumasok ang Assistant Principal.
Kaagad kaming nagsitayuan.
"Good morning, Ma'am."
"Good morning, class."
Nakasuot siya ng matingkad na pulang blazer na bumabagay sa suot niyang salamin.
Tahimik ang buong laboratory.
May kakaiba sa aura niya ngayon.
Parang may importanteng announcement.
"I have an announcement."
Nagkatinginan kaming lahat.
"I'm afraid your Chemistry professor has officially resigned."
Nagkaroon ng mahinang bulungan.
"What?"
"Sayang naman."
"Totoo ba?"
Napabuntong-hininga ako.
Matanda na rin kasi si Sir.
Siguro gusto na talaga niyang magpahinga.
Nalungkot ako.
Hindi dahil favorite ko siya.
Kundi dahil...
Wala na akong mapagti-tripan tuwing Chemistry.
By the way...
Mabait akong tao.
Promise.
"But don't worry."
Napangiti ang Assistant Principal.
"We have already hired a replacement."
Biglang tumahimik ang buong silid.
"Mr. Gonzaga."
Bahagya siyang lumingon sa pintuan.
"You may come in."
At doon...
Parang bumagal ang pag-ikot ng mundo.
Dahan-dahang bumukas ang pinto.
At isang lalaki ang pumasok.
Matangkad.
Malinis ang tindig.
Nakasuot ng puting long sleeves na nakatiklop hanggang siko, itim na slacks, at simpleng wristwatch.
Maayos ang pagkakasuklay ng buhok.
Napakalinis tingnan.
Ngunit ang pinakaunang napansin ko...
Ay ang mga mata niya.
Malamig.
Pero nakangiti.
Parang may kakaibang kumpiyansa.
Para bang alam niyang lahat ng mata sa silid ay nasa kanya.
Hindi siya nagmamadali.
Isa-isa niyang nilingon ang bawat estudyante.
At sa bawat hakbang niya...
Parang may background music sa isip ko.
Ano ba 'to?
May sariling soundtrack ba ang taong 'to?
Tumigil siya sa harapan ng klase.
Ngumiti.
"Good morning."
Napakababa ng boses niya.
Pero malinaw.
Kalma.
Nakakakilabot.
"I'm Ice Farthen Gonzaga."
Tahimik ang buong silid.
Parang walang gustong huminga.
"Ako ang magiging bagong Chemistry professor ninyo."
Ngumiti siya.
"And before anyone asks..."
Bahagya siyang natawa.
"I'm twenty-one years old."
Halos sabay-sabay napasinghap ang lahat ng babae.
"What?!"
"Twenty-one lang?"
"Mas bata pa siya sa kuya ko!"
Napangisi siya.
"And yes..."
Saglit siyang tumigil.
"I'm still single."
Kasunod noon ang isang kindat.
Biglang nagsigawan ang ilang babae sa likod.
"Oh my gosh!"
"Sir!"
"Ang gwapo!"
Napakurap ako.
Hindi ko alam kung bakit...
Pero parang biglang bumilis ang t***k ng puso ko.
Hindi ako makaalis ng tingin sa kanya.
Grabe...
May ganito pala kaguwapo sa totoong buhay.
Hindi siya 'yong tipo ng lalaking nakaka-intimidate.
Mas nakakatakot pa nga.
Dahil...
Mukha siyang mabait.
At minsan...
Mas delikado ang mga taong mukhang mabait.
"Miss Vasquez."
Napapitlag ako.
Ako?
Nanlaki ang mga mata ko.
Napatingin ako sa paligid.
Ako nga.
Ako ang tinitingnan niya.
"You're staring."
Biglang uminit ang buong mukha ko.
"A-Ah..."
Napayuko ako.
"Sorry po."
Narinig ko ang mahinang tawa ng mga kaklase ko.
Pati si Dianne ay halos hindi makahinga kakapigil ng tawa.
Great.
First impression pa lang...
Napahiya na ako.
"Don't worry."
Ngumiti lang si Sir Ice.
"I'll pretend I didn't notice."
Mas lalo lang akong nahiya.
Pwede bang magpalamon na lang ako sa lupa?
Hindi ko na narinig ang iba pa niyang sinabi.
Pakiramdam ko...
Ang lakas-lakas ng t***k ng puso ko.
At sa unang pagkakataon...
Hindi ko maintindihan ang sarili ko.
Bakit parang...
Hindi lang Chemistry ang magiging mahirap ngayong semester?
Parang may mas malaking problema ang kakaharapin ko.
At nagsisimula pa lang iyon.
- Writer
