“ขอโทษที่ช้านะพอดีทำผมนานไปหน่อย รถคันนี้ใช่ไหมไปกันเลย”
“เดี๋ยว…นี่อะไร”
ทันทีที่นินิวเดินเข้ามาในลานจอดรถ แพคทริคยืนกอดอกพิงรถมองการแต่งตัวของนินิวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ไม่ทราบว่าการแต่งตัวของเธอมันหนักศีรษะเขาขนาดนั้นเลยหรือไงเธอไม่ได้แต่งตัวตามที่เขาเอามาให้ใส่ ใส่ชุดทำงานเรียบร้อยสวยหวานที่เธอได้กลับไปเอามาจากคอนโดเมื่อสามวันก่อน ดัดลอนผมยาวตามที่ต้องการ เธอก้มมองชุดตัวเองตั้งแต่ปลายเท้าพร้อมกับหมุนเกียวผมที่รวบทรงหางม้า เลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเขา
“ก็ชุดนายมันไม่สวย แต่งตัวแบบนี้ก็ขับรถได้”
“…”แพคทริคกอดอกมองหญิงสาวตรงหน้า ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน นินิวเป็นคนแรกที่กล้าขัดคำสั่ง แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยก็ต้องทำให้หงุดหงิด
“ยืนนิ่งทำไม ขึ้นรถสิ มันสายแล้วนะ เดี๋ยวพาไปอัดกับต้นไม้บ้างดีไหม หมั่นไส้”เธอเปิดประตูรถด้านหลัง พร้อมผายมือสั่งให้คนที่มองเธออยู่เข้าไป เขาเดินเข้า
