EP. 5 อย่ามีเรื่อง
1685 Words
นินิวได้แต่ยืนกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดๆอย่างคนเดือดดาลแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ แผนที่เตรียมมาก็พังไปหมด ค่อนข้างตันไม่คิดว่าจะเจอคนแบบนี้
“หมดธุระแล้วนะจะไปได้หรือยังหรือว่ากำลังคิดอยู่ว่าจะขายตัวให้ฉันดีไหม”สายตาเจ้าเล่ห์ลวนลามตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โดยที่เขายังจ่อปืนมาที่เธออยู่
“อีนิวกลับเถอะนะ ปืนจริงนะเว้ยไม่ใช่ของเล่น”เมื่อเห็นท่าไม่ดีธามจึงรีบลงจากรถ วิ่งเข้ามาแทรกตัวระหว่างกลางด้วยความหวาดระแวง กลัวปืนที่จ่ออยู่ที่นินิวไม่รู้ว่ามันจะมาจ่อที่ตัวเองเมื่อไร “ขอโทษนะครับที่รบกวน”
“เอาผู้หญิงคนนี้ไปให้พ้น”
หมับ!
ธามจับข้อมือของนินิวเพื่อจะพากลับรถแต่นินิวกลับยืนนิ่งและสะบัดข้อมือธามออกจากแขนตัวเอง“ยืนนิ่งทำเหี้ยอะไร มึงอยากตายหรือไง”
“กูไม่กลับ!”ยังคงจ้องหน้าแพคทริคด้วยความไม่สบอารมณ์
“อีนิวเอ้ย!”ความดื้อรั้นของนินิวทำให้ธามหัวเสีย เดินไปข้างหลังนินิว สองแขนโอบรัดเอวเธอไว้แล้วอุ้มขึ้น ร่างเล็กดิ้นพล่าน ตีแขนธามอย่างแรง สะบัดเท้าสะเปะสะปะจนเกือบโดนแพคทริค
“ไอ้ธามปล่อยกู! ไอ้เชี่ย!”
“ผมขอโทษด้วยนะครับพอดีเพื่อนผมไม่ได้ทานยา”
“ไอ้ธาม!”
“เอาไปเร็วๆด้วย”
“ครับ”รับปากอีกฝ่ายแล้วรีบมาเปิดประตูรถ ก่อนจะยัดนินิวเข้ารถไปแต่เจ้าตัวยังคงดื้อด้าน จนธามต้องยกเท้าของเธอเข้าไปในรถ
“เกิดมากูไม่เคยเจอใครหน้าด้านเท่านี้มาก่อนเลย….”
ธามรีบปิดประตูรถทันทีเพื่อให้นินิวสงบสติอารมณ์เงียบๆ ก่อนที่ธามจะรีบเดินไปอีกฝั่งเพื่อขึ้นรถ ล็อกรถเรียบร้อยจึงรีบสตาร์ทรถออกจากตรงนั้นทันที
“โอ๊ยยยยยย! ไม่ได้อะไรเลยยยย น่าโมโห”
“ใจเย็นนะมึง”มือหนาลูบไหล่ปลอบประโลม สายตายังคงโฟกัสถนน
เพราะความหน้าเงินแท้ๆ ถ้าเธอเรียกร้องค่าเสียหายจากเขาผ่านสื่อป่านนี้เธอได้รับเงินไปแล้ว แต่ในเมื่อแผนรีดไถไม่ได้ผลก็ต้องใช้อีกวิธี นินิวปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์แล้วเข้าแอปพลิเคชันหนึ่งสร้างแอคเคาท์ใหม่ขึ้นมา“กูมีข่าวใหม่เล่นแล้ว เบื่อแล้วข่าวดารากุ๊กกิ๊กกัน ข่าวเจ้าของโรงแรมชื่อดังขนของผิดกฎหมายน่าเล่นกว่าอีก รวมทั้งคนของมันชนคนแล้วหนีนี่สิมันส์ ห่างหายไปหลายเดือนได้เวลากลับมาแบบเฉิดฉาย กูจะทำให้ฉิบหายให้หมด เอาให้ไม่มีที่ยืนในสังคมให้โรงแรมมันเจ๊งไปเลย ให้คนขุดคุ้ยความต่ำตมที่ซุกใต้พรม มันต้องมีคนเกลียดบ้างแหละ อย่างน้อยก็กูคนหนึ่ง”
เอี๊ยดดดดด!
น้ำเสียงเคียดแค้นของนินิวทำให้ธามเหยียบเบรกหยุดรถกระทันหันและแย่งโทรศัพท์ในมือนินิวมาได้ นินิวนิ่งไปเพราะรู้สึกใจหวิวๆ ยกมือมาทาบอกข้างซ้ายที่ตอนนี้มันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ชอบเวลารถเบรกกะทันหันแบบนี้เลย
“มึงจำข่าวที่บีน่าเหวี่ยงนักข่าวเมื่อสองปีที่แล้วได้ไหม”
เสียงของธามทำให้หลุดออกจากภวังค์แต่ยังรู้สึกไม่ดีเท่าไรแต่ก็หันมาสบตากับธาม “ทำไม?”
“หลังจากที่นักข่าวคนนั้นพยายามถามคำถามเหี้ยๆในวงสัมภาษณ์จนน้องฟิวส์ขาดและเล่นข่าวให้น้องเสียหาย ต่อมาน้องโดนถอดจากพรีเซนเตอร์ไปสามตัวโดนนักข่าวรุมแบน อีนักข่าวคนนั้นรวมถึงคนที่มาเป็นพรีเซนเตอร์แทนบีน่าเป็นคนเดียวกับที่ร่วมมือกันทำแบบนั้นล้วนแล้วแต่เจอเรื่องไม่คาดฝันหรือไม่ก็หายสาบสูญไปเลย”
“มึงเล่าเรื่องยัยนี่ให้กูฟังทำไม”
“มึงไม่เข้าใจตรงไหนวะ กูเปรียบเทียบให้เห็นภาพ ก็กูกลัวมึงตายหรือหายไปแบบปริศนาเพราะแก๊งนี้ไม่ทำใครก่อนแต่มันจะปาก้อนหินและกระถางดอกไม้กลับเมื่อมีคนปาใส่มันก่อนแล้วแรงกว่าด้วย”
“แก๊งใคร”
“แก๊งไอ้แพคทริคไงมันเป็นมาเฟีย มีหลายคนแต่กูไม่รู้มีใครบ้างเห็นจะชื่อแก๊งเวหา โคตรน่ากลัว”
“เวหาที่แปลว่าท้องฟ้าอ่ะนะ น่ารักปุ๊กปิ๊ก ผิดกับคนในแก๊ง”
“ไม่ผิดหรอกน่ารักเหี้ยอะไรล่ะ เวหาแปลว่าท้องฟ้าก็จริงแต่เป็นความหมายแฝงที่หมายความว่าพวกมันใหญ่คับฟ้าดังนั้นอย่าทำเลย มีแต่รนหาที่ตายเปล่าๆ”
“แล้วกูผิดอะไรเหรอ กูผิดเหรอถามจริง กูเป็นผู้ถูกกระทำนะ แล้วมันร้ายใส่กูก่อนกูก็ต้องร้ายกลับป่ะ ให้กูยอมเหรอ เอาโทรศัพท์คืนมา”ธามเก็บโทรศัพท์ทั้งของตัวเองและของนินิวใส่กระเป๋าเป้ของเขาไว้ มือหนาผลักนินิวไปห่างๆให้นั่งอย่างสงบ
“อีนิวมึงอย่ารั้น กูขอล่ะคือกูไม่อยากให้มึงมีเรื่องกับมัน มึงรอดตายมาได้ก็ดีแล้ว ฐานะทางการเงินมึงก็ไม่ได้ขัดสนอะไร ตั้งใจทำงานหาเงินไปเถอะ เดี๋ยวกูช่วยออกเงินซื้อรถใหม่ก็ได้ นะยอมๆมันไปเถอะ”ธามแทบจะกราบขอร้อง
“ไม่!”น้ำเสียงหนักแน่นของนินิวทำธามเครียดหนักกว่าเดิม
“ต้องให้กูเล่าถึงเรื่องความน่ากลัวของพ่อมันอีกคนไหม”
“กูไม่อยากรู้”
“แต่กูจะเล่า พ่อกูเคยทำข่าวเมื่อหลายปีก่อนมีผู้หญิงคนหนึ่งหายไปจากบ้านตัวเองตำรวจตามหาเท่าไรก็ไม่เจอ มีชื่อของพ่อไอ้แพคทริคปรากฏในเรื่องราวแต่ไม่มีใครเอามาออกข่าว ยังไม่ทันได้สืบอะไรมากมาย ข่าวนี้มีออกมาสองวัน จากนั้นเงียบกริบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยและพื้นที่บ้านผู้หญิงที่หายไปและบริเวณข้างๆถูกกว้านซื้อไปกลายเป็นซ่องเหมือนบอกเป็นนัยๆว่าอีคนที่หายไปมันหายไปไหน”เพราะธามติดตามบีน่าเลยได้รู้บางอย่างจากพ่อของตัวเองที่เป็นนักข่าววงในในตอนนั้นเล่าให้ฟัง
“มึงไม่ต้องกลัว กูไม่ตายหรอกกูมันแมวเก้าชีวิตกูไม่ตายง่ายๆ”ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นจริงๆก็ยังมีแอนดริวช่วยได้
“ชีวิตที่เก้าของมึงหมดไปตั้งแต่ตอนรถชนแล้วเนี่ย”
“อย่าพูดมาก มึงจะห้ามกูด้วยวิธีไหนก็เรื่องของมึง แต่กูจะทำ พรุ่งนี้กูจะเอาไปพูดในรายการ เรื่องมันต้องฉาวให้คนพูดกันสนุกปาก กูจะขยี้ในจมดินเลย”
“อีนิว กูไม่อยากเก็บศพมึงนะ ป่านนี้ฝั่งนู้นรู้ยันบ้านยายมึงแล้วมั้ง ทำอย่างงั้นมึงจะตกอยู่ในอันตราย นี่กูชักแม่น้ำมายี่สิบสายแล้วนะ ไม่ฟังกูเลย งั้นมึงก็คิดไว้เลยว่าบ้านยายมึงจะถูกทำเป็นอะไรดีพิพิธภัณฑ์ควายไหม? เหมาะกับคนอย่างมึงดี”อยากจะบ้าตายกับความดื้อรั้น ความไม่กลัวตายของเพื่อนรักพยายามเขียนเสือให้วัวกลัวแต่วัวกระทิงตัวนี้ใจสู้ ธามได้พ่นลมหายใจออกมาเบาๆด้วยความเอือมระอา ก่อนจะขับรถไปต่อแม้จะหงุดหงิดก็ตาม
“ด่าไปเถอะกูไม่สน ยังไงกูก็จะทำ”
“งั้นคืนนี้กูไปนอนคอนโดมึงนะ ยังไงกูก็ต้องรับส่งมึงอยู่แล้ว”หวังว่าคืนนี้เขาจะได้เกลี้ยกล่อมนินิวได้
“ตามใจ”
.
.
.
ควันสีขาวคลุ้งพ่นออกจากปาก ก่อนจะรับไอแพดที่เลโอยื่นมาให้ เป็นประวัติการทำงานของนินิวพร้อมกับรูปภาพของเธอ
“นายจะฆ่าเลยไหมครับ”
“ไม่ต้อง มันไม่ได้ทำอะไรผิด”
“มันเป็นนักข่าวนะครับถ้ามันเห็นเรื่องวันนั้นแล้วเอาไปพูดล่ะครับ นายคงไม่รอให้มันทำก่อนหรอกใช่ไหมครับ”
“มึงกลัวอะไรกูแถได้อยู่แล้ว แล้วกูก็ไม่ได้บอกมึงนี่ว่ากูจะรอให้มันทำก่อน”
วันต่อมา
คอนโดนินิว
~แกร่ก~
“อ้ะ!”นินิวเปิดประตูห้องออกมาเท้าของเธอกระทบกับวัตถุบางอย่าง ก้มลงมามองจึงพบกล่องปริศนาวางอยู่หน้าห้อง ดูเผินๆคล้ายกล่องของขวัญทั่วไป เธอหันซ้ายหันขวามองหาคนที่เอามาวางแต่ตรงนั้นก็ไม่มีใคร เธอจึงหยิบกล่องนั้นขึ้นมามีกระดาษโพสอิทใบเล็กๆแปะไว้
“TO NINEW”
.
.
.
“มึงแกะซิ เผื่อเป็นระเบิด”
“มึงนั่นแหละแกะ เร็ว!เดี๋ยวสาย”ธามผลักภาระให้นินิวที่กำลังชั่งใจว่าจะแกะกล่องของขวัญดูของข้างในหรือจะทิ้งเลยในตอนที่ยืนอยู่ข้างถังขยะใบใหญ่
“ไขข้อข้องใจละกัน”กระตุกโบว์ที่ผูกของขวัญออก จ้องหน้ากับธามเพื่อทำใจสักพักก่อนจะตัดสินใจเปิดฝามันออกมา
“กรี๊ดดดด”ดวงตากลมโตเบิกกว้างหัวใจเกือบวาย ข้างในกล่องปริศนามีส่วนของมือมนุษย์ที่เต็มไปด้วยเลือดสีสดอีกทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าชวนอาเจียน ทำให้ผู้เห็นมือสั่นปิดกล่องและโยนทิ้งถังขยะโดยอัตโนมัติ
“แหวะ!”ยกมือมาปิดจมูกตัวเองรู้สึกแขยงขนอย่างบอกไม่ถูก
“กูว่ามึงน่าจะโดนเล่นแล้วแหละ”
“เวรเอ้ย!”นินิวอุทานออกมาอย่างหัวเสีย อยากรู้คำตอบของเรื่องนี้ว่าใช่คนเดียวกับที่คิดไว้ไหม เธอจึงไปขอดูกล้องวงจรปิดในคอนโดแต่ปรากฏว่ามันเสีย
- Writer
